ตอนที่5
1391 Words
“อ๋อ…น้องแพรค่ะชื่อจริ………”
Rrrrrr
เพลงพิณยังไม่ทันได้บอกชื่อจริงของหญิงสาวเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเสียก่อนเมื่อเห็นว่าป็นเบอจากที่ไหนก็เดินออกไปคุยหน้าบ้าน
“สวัสดีค่ะ”
“มีเคสผ่าตัดด่วนหรอคะได้ค่ะเดี๋ยวหมอรีบไปเลยค่ะ”
เพลงพิณคุยโทรศัพท์ได้สักแปปก็เดินเข้ามาหยิบกุญแจรถเพื่อที่จะเข้าไปในโรงพยาบาลเพราะมีพยาบาลโทรแจ้งว่ามีเคสฉุกเฉินต้องผ่าตัดทำคลอดด่วน
“มีอะไรหรอเพลง”
พิมพาเห็นลูกสาวของเธอดูตกใจตั้งแต่เดินออกไปคุยโทรศัพท์แล้วเมื่อเห็นเธอรีบจะออกไปข้างนอกอีกจึงถามขึ้น
“มีเคสผ่าคลอดฉุกเฉินค่ะคุณแม่เพลงต้องรีบไป”
“อ่องั้นขับรถดีๆนะลูก”
“ค่ะคุณแม่”
เพลงพิณหยิบกุญแจรถกับกระเป๋าได้ก็รีบวิ่งออกไปทันทีเพราะผู้ป่วยรออยู่เธอจะชักช้าลีลาไม่ได้ชีวิตแต่ละชีวิตสำคัญในเมื่อเธอเลือกที่จะเป็นหมอแล้วก็ต้องทำหน้าที่ให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้
“ผมคิดผิดหรือคิดถูกครับที่สนับสนุนให้น้องเป็นหมอเนี่ย”
ภูผาหันมาพูดกับแม่ของเขาเมื่อเพลงพิณขับรถออกไปแล้วเขารู้สึกว่าเพลงพิณดูเหนื่อยกับงานนี้มากแถมเงินเดือนยังน้อยนิดอีกด้วยเขาเองเคยเสนอให้เธอลาออกแล้วมาช่วยงานเขาหลายครั้งแล้วเพราะเหนื่อยน้อยกว่าแถมยังได้เงินเยอะกว่าอีกด้วย
แต่เธอก็ไม่สนเพราะเธอรักงานนี้ไปแล้วแถมยังกลับมาต่อว่าเขาว่าใครกันล่ะที่ตอนแรกมาสนับสนุนเองว่าชอบงานแบบไหนก็เรียนแบบนั้น
ก็คราแรกเขาคิดเองเออเองว่าว่าน้องสาวเขาเรียนอะไรไม่สำคัญเพราะจบมาก็ต้องมาช่วยธุรกิจของครอบครัวอยู่ดีแต่ไม่เลยน้องสาวจอมหัวดื้อของเขาอยากจะเป็นหมออยู่ท่าเดียวเขาจึงต้องยอมปล่อยให้เธอทำในสิ่งที่เธอรักเพราะเห็นว่าเป็นความสุขของเธอ
“แล้วเพลงได้ประวัติของน้องแพรของเธอมาหรือเปล่าล่ะครับคุณแม่”
ชายหนุ่มเรียกชื่อหญิงสาวตามที่น้องสาวของเธอเรียกเขานึกหมั่นใส้น้องสาวที่เอ่ยคำก็น้องแพรสองคำก็น้องแพรสงสัยจะเอ็นดูผู้หญิงคนนี้คนนี้มากเป็นพิเศษ
“เห็นน้องบอกว่าลืมน่ะลูกเดี๋ยวพอหนูแพรมาทำงานแล้วค่อยขอก็ได้”
“แบบนั้นก็ได้ครับคุณแม่เดี๋ยวผมขอตัวไปข้างบนก่อนนะครับ”
“จ้ากลับมาเหนื่อยๆไปพักก่อนเถอะลูกเดี๋ยวค่อยลงมาทานข้าวกัน”
“ครับคุณแม่”
เมื่อภูผาเดินเข้ามาในห้องของเขาชายหนุ่มก็ปลดกระดุมถอดเสื้อถอดกางเกงเดินตัวเปล่าเข้าห้องน้ำไปนอนแช่น้ำในอ่างเพื่อผ่อนคลายทันทีหลังจากที่ประชุมเครียดมาทั้งวัน
หลังจากอาบน้ำเสร็จชายหนุ่มก็หยิบเสื้อคลุมมาใส่เพียงชิ้นเดียวแล้วเดินออกจากห้องน้ำแบบสดชื่นชายหนุ่มหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดหัวเสร็จก็มานั่งที่โต้ะทำงานในห้องนอนโดยที่ยังไม่ใส่เสื้อผ้าเขาเปิดดูข่าวดูหุ้นและเชคงานจากในอีเมลเรื่อยเปื่อยตามประสาคนที่ห่วงงานหรือเรียกว่าบ้างานได้เลย
ชายหนุ่มที่ดูดีเพอเฟคทั้งฐานะละหน้าตาอย่าง ภูผา แอนเดอสัน วัย 36 ปีใครจะคิดว่าคนอย่างเขาจะครองความเป็นโสดได้ถึงทุกวันนี้เขาเองไม่เคยสนที่จะเลือกผู้หญิงคนไหนมาเป็นคู่ชีวิตเพราะเขาคิดว่าชีวิตนี้ขอทุ่มเทให้กับงานดีกว่าถึงแม้คนเป็นย่าของเขาจะพยายามพาสาวๆที่เพอเฟคมาให้เขาดูตัวก็เถอะแต่ไม่มีคนไหนที่เขาสนใจและคิดที่จะสานต่อเลยสักคน
เขาเองไม่ใช่ว่าตายด้านไม่แลผู้หญิงแต่เขาเลือกจะมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงที่ไม่ผูกมัดเขาและชั่วครั้งชั่วคราวมากกว่าประมาณว่าเสร็จงานแล้วจ่ายเงินวินวินกันทั้งคู่
แต่แปลกมีคนเดียวที่เขาสนใจก็คือคนที่เขากำลังให้ชาร์ลคนสนิทของเขาสืบเรื่องของเธออยู่นี่แหละยิ่งเธออยากจะหนีเขามากเท่าไรเขาก็ยิ่งอยากจะตามเธอมากเท่านั้นคอยดูก็แล้วกันว่าเธอจะหนีเขาได้อีกนานเท่าไร
Rrrrrrrrrr
“ว่าไงชาร์ล”
“ผมได้ข้อมูลทั้งหมดของคุณแพรไหมมาแล้วครับคุณภูเดี๋ยวผมส่งเข้ามเมลคุณภูตอนนี้เลยครับ”
“ไวดีนี่หวังว่าจะมีข้อมูลครบแบบที่ฉันต้องการนะชาร์ล”
“เชื่อมือผมเถอะครับเจ้านาย”
หลังจากที่วางสายจากชาร์ลคนสนิทเขาก็เปิดอ่านข้อมูลของแพรไหมที่ชาร์ลส่งมาให้เขาทันที
“แพรไหม จันทรวงศ์ อายุ22ปี”
เขานั่งอ่านประวัติของหญิงสาวทำให้เขาได้รู้ว่าเธออยู่กับยายแค่สองคนเพราะพ่อแม่เสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุเมื่อปีก่อนแถมพึ่งเรียนจบมาหมาดๆอีกต่างหากประวัติการเรียนของเธอทำให้เขารู้ว่าสมองของเธอคงจะไม่ดีสักเท่าไรแล้วประวัติการทำงานก็ยังดูไม่ได้อีกแต่เมื่อดูจากงานที่เธอทำแล้วเขาก็คิดว่าเธอคงจะขยันอยู่พอตัวดูจากที่เธอไม่เคยเกี่ยงงานในประวัติที่บอกไว้ว่ารับจ้างเป็นแม่บ้านเธอก็ทำแต่เพราะทำข้าวของเจ้าของบ้านเสียหายเลยโดนไล่ออกและที่เขาเจอเธอที่ออสเตรเลียคืนนั้นเพราะเธอไปทำงานเป็นเด็กเสริฟที่ร้านอาหารไทยนั่นนั่นเอง
เขานั่งอ่านเรื่องราวเกี่ยวกับตัวหญิงสาวยิ่งเห็นประวัติเธอที่ดูจะน่าสงสารซะเหลือเกินเขายิ่งนึกโกรธตัวเองที่การกระทำของตัวเขาคงจะเป็นบาดแผลอยู่ในหัวใจของเธอไม่น้อยเรื่องในคืนนั้นเขายังจำมันได้ดี
คืนนั้นที่โรงแรมที่ซิดนีย์
หลังจากที่เขาได้คุยงานกับลูคัสหุ้นส่วนเรียบร้อยแล้วเขาจึงกลับมาพักที่โรงแรมวันนี้การคุยเรื่องธุรกิจของเขากับหุ้นส่วนที่อยู่ที่นี่เป็นไปด้วยดีดูท่าว่าอีกฝ่ายจะพอใจในแผนงานของเขาเป็นอย่างมากและทั้งสองเองก็คุยกันอย่างถูกคออีกด้วยเมื่อดื่มสังสรรค์กันนิดหน่อยในคลับเขาก็เห็นว่ามันเริ่มดึกมากแล้วเขาจึงขอตัวมาพักผ่อน
Rrrrrr
“สวัสดีคุณแอนเดอสันนี่ผมเองลูคัส”
“...ว่าไงลูคัส”
เมื่อภูผามาถึงโรงแรมแล้วเขาเตรียมจะพักผ่อนจู่ๆก็มีสายเข้ามาพอดีเมื่อเห็นว่าปลายสายเป็นใครเขาจึงกดรับทันทีเพราะคิดว่าจะมีเรื่องด่วน
“คือพอดีผมเห็นคุณมาคุยงานที่นี่กับลูกน้องแค่สองคนไม่มีสาวๆมาด้วยผมกลัวว่าคุณจะเหงาผมเลยส่งสาวๆสวยๆไปเสริฟอาหารให้คุณเพื่อเป็นการคลายเหงาให้ดีมั้ยครับ”
“อืมคือวันนี้ผมขอพักผ่อนก่อนดีกว่าขอบคุณที่กลัวว่าผมจะเหงานะลูคัส”
โถ่เอ้ยคิดว่าจะมีเรื่องด่วนอะไรรู้แบบนี้เขาตั้งใจจะไม่รับสายดีกว่าชายหนุ่มสบถในใจเพราะวันนี้เขาอยากที่จะพักผ่อนไม่ได้ต้องการสาวๆที่ไหนมาผ่อนคลายให้เขาด้วยคำว่าเสริฟอาหารเขาก็พอรู้อยู่หรอกว่าลูคัสหมายความว่าอะไร
“แต่ผมอยากให้คุณผ่อนคลายสักหน่อยน่าถือว่าของขวัญจากเพื่อนอย่าปฏิเสธผมเลยนะคุณแอนเดอสัน”
“โอเค..โอเค”
ชายหนุมตอบตกลงอย่างจำใจเพราะในเมื่ออีกฝ่ายบอกว่าเป็นของขวัญจากเพื่อนสำหรับเขาเมื่อมีเพื่อนทางธุรกิจยื่นข้อเสนออะไรให้ก็ควรที่จะรับไว้ก่อนเพื่อเป็นการให้เกียรติอีกฝ่ายเขาจำเป็นต้องรักษาน้ำใจของหุ้นส่วนคนสำคัญนี้ไว้เพื่อผลดีทางธุรกิจของเขานั่นเอง
- Writer
