เมื่อไหร่จะเลิกรักเฮียสักที

“จะไปได้หรือยัง” เสียงทุ้มแสนเย็นชาไม่แพ้หน้าตา เอ่ยถามคนที่นั่งอยู่ภายในห้องนั่งเล่น ช่างขัดแย้งกับใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ที่ใช้กระชากหัวใจของผู้หญิงมานักต่อนัก ไม่เว้นแม้แต่คนถูกถาม ก็ยอมสยบต่อความหล่อเหลานี้เช่นกัน คนถูกถามปรายตามองผู้ชายที่เดินเข้ามานั่งลงฝั่งตรงข้าม เรียวปากอิ่มที่เคลือบด้วยลิปสติกแย้มรอยยิ้มหวาน ยื่นมือไปหยิบแก้วกาแฟที่วางอยู่ตรงหน้าขึ้นมาจิบอย่างสบายอารมณ์ ไม่ได้รู้สึกเป็นเดือดเป็นร้อนต่อคำถามนั้นเลยสักนิด หรืออาจจะชินชาแล้วก็เป็นได้ เพราะเขาถามเธอแบบนี้มาสองปีกว่าแล้วนี่น่า “ตื่นเช้ามาเจอหน้ากัน ไม่คิดจะทักทายด้วยคำพูดที่มันหวานหูกว่านี้หน่อยหรือไงเฮีย” คนถูกตำหนิกลายๆ กระแทกกลมหายใจออกมาหนักๆ “ไม่มีความจำเป็นที่ต้องทำแบบนั้น ถ้าริสาทนไม่ไหวก็หย่าสิ จะอยู่ต่อทำไม” คราวนี้เป็นคนฟังบ้างแล้วที่ผ่อนลมหายใจออกมา วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะตรงหน้า ในขณะที่สายตาจับจ้องใบหน้าของผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี แต่งงานอยู่กินกันมาถึงสองปีสี่เดือนกับอีกสิบห้าวัน ทว่าความสัมพันธ์กลับย่ำแย่เข้าขั้นวิกฤติ เพราะสามีขอหย่าตั้งแต่ก้าวขาออกมาจากที่ว่าการอำเภอ หลังจากที่จดทะเบียนสมรสได้ไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังอยู่ใช้เวรใช้กรรมกันมายาวนานถึงขนาดนี้ “ทำไมเหรอคะ หรือว่าชู้เฮียมันกำลังจะตายแล้วเหรอ เฮียถึงอยากหย่ากับริสาเพื่อไปใช้ชีวิตอยู่กับมันในช่วงสุดท้าย” “วริสา!!” เหมันต์เกินจะอดทนไหว ผู้หญิงอะไรเกิดมาไม่เคยพบเคยเจอ ปากร้าย นิสัยเสีย ไม่มีความเป็นกุลสตรีเลยสักนิด แล้วผู้หญิงเช่นนี้หรือที่จะให้เขาใช้ชีวิตด้วยจนวันตาย ไม่มีทาง!! “เรียกเต็มยศขนาดนี้ กลัวจำชื่อเมียไม่ได้เหรอคะ” “ใช่ เฮียกลัวจำชื่อเธอไม่ได้ เพราะเฮียต้องจำให้ขึ้นใจ ว่าอย่าเอาผู้หญิงชื่อวริสามาเป็นเมีย เป็นคู่ชีวิตเด็ดขาด เพราะนั่นมันคือความซวยไปตลอดชีวิต” เพล้ง! เสียงแก้วกาแฟตกกระทบพื้นกระเบื้องแตกกระจาย น้ำกาแฟหกเลอะเทอะเต็มพื้นบ้านจากฝีมือของผู้หญิงที่ชื่อวริสา การกระทำแบบนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดขึ้น แต่มันเกิดขึ้นจนเป็นเรื่องชินชาของคนทั้งสองแล้วด้วยซ้ำ “ยิ่งเฮียอยากให้ริสาออกไปจากชีวิตเฮียมากเท่าไหร่ เฮียก็จะไม่มีวันได้สิ่งนั้นเด็ดขาดจำไว้ อยู่เป็นคู่เวรคู่กรรมกันไปแบบนี้แหละสะใจดี” “งั้นริสาก็อย่าหวังว่าเฮียจะให้เกียรติริสาเหมือนกัน” วริสาเค้นหัวเราะในลำคอ ร่างบางขยับตัวลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับสามี “พูดอย่างกับที่ผ่านมาเฮียเคยให้เกียรติริสาอย่างนั้นแหละ คนในอำเภอเขาลือกันให้แซด ว่าเฮียไปโผล่ที่บ้านของยัยอรแทบทุกวัน พามันไปหาหมอทุกครั้งที่หมอนัด ไปนั่งกินข้าวที่ร้านอาหารดังในตัวอำเภอด้วยกันไม่รู้กี่ครั้ง ทำอะไรประเจิดประเจ้อโดยไม่ไว้หน้าริสาแบบนี้ ยังเรียกว่าให้เกียรติอีกเหรอคะ ไม่รู้วันไหนจะพามันเข้ามาเหยียบบ้านหลังนี้ และขึ้นไปเสวยสุขกันในห้องนอนของเรา” เหมันต์ยกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน ร่างสูงเดินเข้ามาหาผู้หญิง ที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาอย่างถูกต้องตามกฎหมายทั้งพฤตินัยและนิตินัย นิ้วแกร่งเชยคางมนของวริสาขึ้นสบตากัน หัวใจที่มันอัดแน่นไปด้วยความโกรธกระตุกวูบขึ้นมาทันใด เมื่อเห็นแววตาเจ็บปวดเสียใจของวริสาที่มองมา แต่เพียงครู่เดียวเหมันต์ก็สลัดความรู้สึกนั้นทิ้งไป “ริสาเลือกที่จะเดินเข้ามาในชีวิตเฮียเอง แล้วจะมาโวยวายให้มันได้อะไรขึ้นมา” "ก็ริสารักเฮียมาก่อน เราสองคนรู้จักกันก่อนที่ริสาจะรู้จักยัยอรด้วยซ้ำ" “เรารู้จักกัน แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าเฮียรักริสานี่” คนฟังเจ็บแปลบในอก ความเสียใจเจ็บปวดสื่อสารออกไปทางสายตาจนหมดสิ้น "แต่ริสารักเฮีย" "แต่เฮีย… ไม่ ได้ รัก ริสา” ย้ำชัดให้วริสาฟัง สะบัดมือออกจากคางของหญิงสาว ก็เดินออกจากห้องนั่งเล่นไปยังโรงจอดรถและขับออกจากบ้านไป ทิ้งให้คนที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยายืนน้ำตารื้นขอบตาอยู่ที่เดิม ใครบอกกัน ว่ามาก่อนจะได้เป็นตัวจริง ใครบอกกัน ว่าการแต่งงานคือการการันตีว่าความรักสุกงอม สำหรับเธอผู้มาก่อน คนที่ได้แต่งงานอยู่กินเป็นสามีภรรยา คือการพ่ายแพ้ทุกสิ่งทุกอย่างต่างหากล่ะ ก้านเหลือบสายตามองเจ้านายที่นั่งอยู่ด้านหลัง หลังจากเจ้านายสั่งให้เอารถออก เพื่อหนีจากภรรยาที่เปรียบเสมือนคู่เวรคู่กรรม เห็นหน้ากันทุกครั้งเหมือนระเบิดที่พร้อมจะถูกดึงสลักออกทันที “นายจะเข้าบ่อนเลยไหมครับ” เมื่อเจ้านายยังไม่เอ่ยอะไรออกมา นอกจากนั่งเงียบมองไปด้านข้าง ก้านก็จำเป็นต้องเอ่ยถาม “ไปบ้านเอมอร” “ครับ” ก้านไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมเจ้านายถึงได้ให้ความสนิทสนมกับเอมอรมากถึงขนาดนี้ ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยกว่าไปกับคุณวริสาที่เป็นภรรยาด้วยซ้ำ บางครั้งก้านเองก็ยังคิดเข้าข้างวริสาเหมือนกัน ว่าเจ้านายตัวเองให้ความสำคัญกับเอมอรมากเกินไปจนไม่งาม แต่ตนก็เป็นแค่ลูกน้อง จะให้เข้าไปก้าวก่ายมันก็ไม่สมควร จึงได้แค่ดูอยู่ห่างๆ อย่างเช่นที่เป็นอยู่แบบนี้ บ้านไม้สีขาวสองชั้นกลางเก่ากลางใหม่ มีรั้วรอบขอบชิดด้วยไม้สีขาวเข้ากันกับตัวบ้าน เจ้าของบ้านกำลังเปิดประตูให้ผู้มาเยือน ใบหน้าสวยหวานตามแบบฉบับหญิงไทยเรียบร้อยผุดรอยยิ้มให้ชายหนุ่มตรงหน้า “อรคิดว่าพี่เหมจะไม่มาแล้วซะอีก” ช้อนสายตามองชายหนุ่มด้วยสายตาสุกสกาวราวดวงอาทิตย์ที่สดใสไร้เดียงสา “พี่รับปากกับอรว่าจะมาก็ต้องมาสิครับ อรเตรียมของเสร็จเรียบร้อยแล้วใช่ไหม” “ค่ะ” “ถ้างั้นก็เชิญครับ” ไม่พูดเปล่า แต่ยังเปิดประตูรถให้เอมอรขึ้นไปนั่งเบาะหลังข้างตัวเอง คนถูกเทคแคร์เอาใจใส่ยิ้มหวานซ่อนความเอียงอาย “ขอบคุณนะคะ” เหมันต์ยิ้มตอบ ปิดประตูรถให้ จากนั้นก็เดินไปยังอีกฝั่งที่ก้านเปิดประตูรอแล้ว “อรทำให้พี่เหมลำบากอีกแล้ว” เมื่อรถยนต์เริ่มเคลื่อนตัวออกจากหน้าบ้าน เอมอรก็เอ่ยขึ้น “พี่ไม่ได้ลำบากอะไรเลยครับ แค่พาอรไปหาหมอเอง” “แต่อรต้องรบกวนพี่ทุกครั้ง อรเกรงใจ อีกอย่างการที่อรรบกวนพี่แบบนี้ อาจจะทำให้พี่กับ...” หญิงสาวหยุดพูดไปชั่วขณะ นัยน์ตาหวานเศร้าลง เมื่อคิดถึงสิ่งที่ตัวเองจะเอ่ยต่อจากนี้ เหมันต์เข้าใจดีว่าหญิงสาวจะเอ่ยอะไรออกมา คงหนีไม่พ้นเรื่องของวริสานั่นแหละ ชายหนุ่มจึงส่งยิ้มอบอุ่นแกมปลอบใจให้ “อรไม่อยากให้พี่กับริสามีปัญหากัน แค่นี้ริสาก็เกลียดอรมากแล้ว” น้ำตาหยดลงบนแก้มเนียนใส ก่อนเจ้าตัวจะรีบเมินหน้าหนีและเช็ดออกไป เหมันต์ผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ หยิบทิชชูส่งให้หญิงสาวเพื่อเช็ดน้ำตา “ไม่ต้องคิดอะไรมากนะครับ” เอมอรรับทิชชูมาซับน้ำตา “อรไม่ได้อยากให้เรื่องราวมันเป็นแบบนี้ อรไม่ได้อยากให้ริสาเกลียดอร ริสาคือเพื่อนรักของอร อร...” “พอแล้วครับ ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น พี่เข้าใจอรทุกอย่าง ส่วนเรื่องของริสาอรอย่าเก็บเอามาใส่ใจเลยนะ มันยิ่งจะทำให้อรรู้สึกไม่ดี” ใบหน้างามพยักหน้ารับน้อยๆ เหมันต์จึงส่งยิ้มปลอบใจให้อีกครั้ง โดยมีก้านนั่งมองการกระทำ และฟังการสนทนาของคนทั้งสองไปด้วยความอึดอัด ชายหนุ่มรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ดูแปลกอย่างไรก็ไม่ทราบ โดยเฉพาะการกระทำกับคำพูด บางครั้งช่างสวนทางกันเสียเหลือเกิน วริสานั่งมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือด้วยความเจ็บปวดในใจ มือบางกำโทรศัพท์เอาไว้แน่น ดวงตาแดงก่ำจากการกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา สามีเธอไปรับเพื่อนรักของเธอถึงบ้าน เพื่อพาเพื่อนรักของเธอไปพบแพทย์ตามนัดที่โรงพยาบาล ช่างเป็นสามีที่แสนประเสริฐเสียจริง ในขณะที่เธอไม่สบาย เขากลับไม่มาแยแสสนใจ แม้แต่คำพูดถามไถ่ยังไม่เคยหลุดออกมาจากปาก แต่กับเพื่อนของเธอคนนี้ กลับพาไปหาหมอถึงโรงพยาบาล ช่างสองมาตรฐานจริงๆ สินะ “ไม่ต้องตามต่อแล้วค่ะ” กรอกเสียงลงไปตามสาย เพื่อบอกลูกน้องของบิดา ให้หยุดตามดูพฤติกรรมของสามีและเพื่อนสาวสุดที่รัก