Feza'dan
İnsan en çok çaresiz kaldığında kararsız kalırmış. Bugün bunu çok daha iyi anladım. Canan denilen o kadının söylediklerinden sonra aklımda olan tek şey bebeğimdi. Babasının bunu bilmeye hakkı olduğunu biliyordum, fakat diğer tarafta da başka bir kadın vardı. Üstelik karnında taşıdığı çocuğun hiçbir suçu yoktu. Bilinmezliğin içerisinde ayrıldım oradan. İçimden eve gitmek gelmedi o sırada, ben de sahil kenarına geldim. Biraz deniz suyu iyi gelirdi belki. Hem sakin kafayla düşünmek için de fırsatım olurdu.
Ne kadar sahildeki bankta oturdum bilmiyorum. Fakat kararımı verecek kadar oturduğum kesindi. Can bu çocuğu kesinlikle bilmemeliydi. Başka bir kadının günahına giremezdim. Üstelik böyle bir durumda Can çocuğu öğrenirse, onun düşmanları da öğrenirdi. Canan bu çocuk senden dediği
