Mardin’in taş duvarları arasında yankılanan o ağır sessizlik, Leyla’nın omuzlarına çökmüş bir dağ gibiydi. Barış’ın kapıyı çarpıp gitmesinin üzerinden asırlar geçmiş gibi hissediyordu. Odanın içindeki hava soğumuş, sabahın ilk ışıkları pencerenin işlemeli parmaklıklarından içeriye sızmaya başlamıştı. Leyla, o yatağın kenarında, zamanın durduğu o noktada sabaha kadar gözünü kırpmadan beklemişti.
Güneş, Mezopotamya ovalarının üzerine doğarken dışarıdan gelen ayak sesleri Leyla’yı irkiltti. Kapı çalındı; o meşum, o beklenen ama
Hemen toparlandı. Titreyen elleriyle yatağın üzerindeki çarşafı düzeltti, sanki her şey normalmiş gibi bir illüzyon yaratmaya çalıştı. Aynaya bakmaya cesareti yoktu ama gözlerindeki yaşı, elinin tersiyle sertçe sildi. Barış’ın dün gece kendi elini keserek çarşafa da
