Marketin içinde dolanırken biraz kendi kendine düşünme imkanı bulmuştu. Karısı ve kardeşinin o gün berbat bir kavgadan sonra yüz yüze bakması bile mucizeydi. Aysil bir kez daha görmezden geliyor, en azından katlanmak için çaba sarf ediyordu. Kadın kendi sınırlarını zorlarken ve sırf Tarık rahatsız olmasın diye çabalarken o alt tarafı birkaç ay dayanamayacak mıydı?
Sekiz ay neydi ki?
"Çok... Sekiz ay çok." dedi kendi kendine. Aklına geldikçe geriliyordu ama bir yandan da susması gerektiğini biliyordu. Çenesini tutmak ilk defa çok zordu.
"Tarık abi."
Başını çevirip ona seslenen kadına döndü. Çantasını koluna asmıştı. Bir an düşündü. Ülkü, bu sabah ondan izin almıştı değil mi erken çıkmak için?
Bunu bile unutmuştu.
"Ben çıkıyorum."
Tarık başını salladı. "Çık Ülkü. Aklımdan çıkmış benim
