Kabit Ako. Siyempre! (Mistress Collaboration)

SAF’s POV The Glass Penthouse, Year 2026 Alas-dose y medya na ng madaling araw. Sa labas ng unit ko dito sa BGC, rinig ang mahinang ugong ng siyudad na hindi natutulog, pero sa loob ng penthouse ko, ang tanging maririnig mo lang ay ang t***k ng puso ko na kanina pa tila nagmamadali. I was pacing back and forth sa gitna ng sala, hawak ang phone ko na parang iyon ang lifeline ko. Then, it vibrated. “Malapit na ako. 10 minutes. Open the door, baby.” Isang text lang mula sa kaniya, pakiramdam ko ay nag-spark ang buong pagkatao ko. Rocco Montero was coming. The Rocco Montero. Ang lalaking pinapangarap ng bawat babae sa Pilipinas, ang mukhang laging nasa front page ng mga magazine, at ang kalahati ng tinatawag nilang “Showbiz Power Couple.” Pero sa gabing ito, hindi siya ang aktor. Hindi siya ang asawa ni Isla. Sa gabing ito, siya ay akin lang. Agad akong tumakbo sa banyo. I needed to be perfect. No, more than perfect. I needed to be unforgettable. Binuksan ko ang shower at hinayaan ang mainit na tubig na dumaloy sa balat ko. Habang nag-sha-shampoo, iniisip ko kung gaano kagulo ang araw niya. Paniguradong pagod siya mula sa shooting ng bago niyang movie, o kaya naman ay pagod sa pagpapanggap sa harap ng mga camera na masaya silang pamilya. I poured more of my expensive vanilla and almond body wash. Gusto kong amoy dessert ako sa paningin niya—matamis, katakam-takam, at mahirap tanggihan. Paglabas ko, mabilis akong nag-apply ng shimmering body oil. I wanted my skin to glow under the dim, warm lights of my bedroom. Binuksan ko ang walk-in closet ko at hinalughog ang section ng mga lingerie na binili ko sa Paris last month. I chose the sheer black lace set na halos wala nang itinatago pero binibigyang-diin ang bawat kurba ng katawan ko. Isinuot ko iyon at tinitigan ang sarili ko sa salamin. My long, dark hair fell perfectly on my shoulders. I looked like a goddess of the night. Nag-spray ako ng kaunting perfume sa pulso ko at sa likod ng tenga ko. Ready na ako. Eksaktong paglabas ko ng kwarto, narinig ko ang mahinang beep ng smart lock. Dahan-dahang bumukas ang pinto at pumasok ang isang lalaking naka-dark hoodie at cap. Kahit balot na balot siya, kilalang-kilala ko ang tindig na iyan. Pagkasara niya ng pinto, agad niyang itinapon ang cap sa couch at hinubad ang kaniyang mask. Bumungad ang mukha ni Rocco. He looked exhausted. May kaunting eyebags at halatang hindi pa nakakapag-ahit ng isang araw, pero damn, he was still the most handsome man I’ve ever seen. “Saf,” bulong niya. Ang boses niya ay malalim, paos, at puno ng bigat. Hindi na ako nagsalita. I ran to him. Sinalubong ko siya at isinabit ko ang mga braso ko sa leeg niya. Hindi ko na siya hinintay na lumapit at ako na mismo ang kumuha ng kaniyang mga labi. It was a hungry kiss. Isang halik na puno ng lahat ng pangungulila ko sa loob ng isang linggong hindi kami nagkita. Rocco groaned into my mouth, and his hands immediately found my waist, pulling me so close that I could feel the heat radiating from his body. “God, I missed you,” he whispered against my lips. Binuhat niya ako, at mabilis na pumulupot ang mga binti ko sa bewang niya. Dinala niya ako patungo sa kwarto, hindi pinuputol ang ugnayan ng aming mga labi. Pagdating sa kama, dahan-dahan niya akong inihiga. Ang mga mata niya ay nag-stay sa suot ko. He looked at me with so much hunger, na para bang ako lang ang kaisa-isang bagay na makakapagligtas sa kaniya mula sa pagkalunod. “You’re so beautiful, Saffron. Sobrang ganda mo,” aniya habang hinahaplos ang pisngi ko pababa sa leeg ko. Hinubad niya ang hoodie niya, revealing those broad shoulders and toned chest na madalas niyang itago sa mga barong at suit. Bawat haplos niya sa balat ko ay parang kuryente. We didn’t rush, but the air was thick with tension and desire. Nang magdikit ang aming mga balat, tila ba tumigil ang oras. The s*x was more than just physical. It was emotional. It was raw. Bawat ungol niya sa tenga ko, bawat higpit ng hawak niya sa bewang ko, ramdam ko ang desperasyon niya. Desperasyon na makalimot. Desperasyon na maging totoo kahit sandali lang. Pinatunayan ko sa kaniya na sa piling ko, wala siyang kailangang patunayan. I moved with him, meeting every thrust with a sigh that whispered his name. In that room, we weren’t celebrity and mistress. We were just two people lost in a world that forbade them from being together. After the s*x, nanatili kaming magkayakap sa ilalim ng satin sheets. Ang ulo niya ay nakasandal sa dibdib ko, at nararamdaman ko ang unti-unting pagbagal ng paghinga niya. Hinahaplos ko ang magulo niyang buhok, pinapakalma ang kaniyang sistema. “Ang gulo ng lahat, Saf,” bigla niyang sabi, ang boses niya ay puno ng pagod. “Isla is pushing for another public appearance this weekend. My manager is breathing down my neck about the new endorsement. Ang daming camera, ang daming mata. Pakiramdam ko, nasasakal ako.” I kissed the top of his head. “I know, Rocco. I know.” “Dito lang ako nakakahinga,” pagpapatuloy niya, lalong isinisiksik ang mukha niya sa leeg ko. “Dito lang ako hindi kailangang maging si Rocco Montero na the perfect man. Dito, ako lang si Rocco. Your Rocco.” Napangiti ako ng mapait. Ang sarap pakinggan, pero alam kong pansamantala lang ito. Sa loob ng penthouse na ito, akin siya. Pero paglabas niya ng pintong iyon, pagmamay-ari na siya ng publiko at ng asawa niya. Pero sa ngayon, sapat na ito. Sapat na sa akin na ako ang tinatakbuhan niya kapag hindi na niya kayang pasanin ang mundo. Habang pinapanood ko siyang dahan-dahang makatulog sa tabi ko, narealize ko ang halaga ko sa buhay niya. Hindi ako ang trophy wife na ipinaparada niya sa red carpet. Hindi ako ang ina ng kaniyang anak na bida sa mga social media posts niya. Pero ako ang tanging tao na nakakaalam kung sino talaga siya sa likod ng mga maskara. I don’t care if the world calls me names. I don’t care if they see me as the villain. Because in this bed, in this silence, I am the winner. I provide the peace that no amount of fame or money can buy him. I am the silence in his noisy world. I am the comfort in his chaos. Tumingin ako sa bintana, kung saan tanaw ang mga ilaw ng siyudad na tila nangghuhusga sa aming dalawa. But I didn’t flinch. Hinalikan ko siya sa noo bago ko ipinikit ang mga mata ko, lulunurin ang sarili sa bango ng kaniyang balat at sa init ng kaniyang tabi. Bukas, magpapanggap na naman kami. Bukas, mag-iingat na naman kami. Pero ngayong gabi, akin siya. At akin lang siya. Kabit ako. Siyempre, ako ang pahinga niya mula sa magulong mundo.