Kabit Ako. Siyempre! (Mistress Collaboration)

Chapter 5 SPG

Ang tubig mula sa shower ay tila naging mainit na ulan na dumadaloy sa aming mga katawan, pero wala itong sinabi sa init na nagmumula sa balat ni Rocco. Habang nakasandal ako sa malamig na tiles ng banyo, ramdam na ramdam ko ang bawat pulgada ng kaniyang pagk*lalaki na pilit akong nilalamon.

“Rocco… God…” napa-ungol ako nang malakas nang magsimula siyang gumalaw sa loob ko.

Standing position kami. Ang kaniyang mga kamay ay mahigpit na nakahawak sa aking puw*tan, iniaangat ako ng konti para mas lalong mabaon ang bawat pag-arangkada niya. Ang bawat tulak niya ay parang umaabot sa kaibuturan ng aking pagkatao.

Ang sarap!

Ang hapdi na may kasamang tamis. Napakapit ako ng mahigpit sa kaniyang matitigas na balikat, ibinabaon ang aking mga kuko sa kaniyang basang balat habang ang aming mga ungol ay sumasabay sa lagaslas ng tubig.

“Saffron… you feel so good. So tight,” bulong niya sa aking tenga, bago niya sinimulang dilaan ang aking earlobe pababa sa aking leeg.

Ang dila niya ay parang apoy na nakakapaso sa bawat nadadaanan nito. Hinayaan ko ang ulo ko na lumaylay sa kaniyang balikat habang pinapanood ko ang aming mga anino sa glass door ng shower. We looked like a beautiful, chaotic mess.

Iniba niya ang posisyon ko. Pinatalikod niya ako at pinahawak sa bar ng shower habang siya ay nananatili sa likuran ko. Ito ang pangalawang posisyon namin. Ramdam ko ang kaniyang dibdib na dumidikit sa aking likuran, ang kaniyang mabilis na paghinga na nagpapainit sa aking balat. Dahan-dahan niyang ipinasok muli ang kaniyang sarili mula sa likod.

Napakagat-labi ako.

It was deeper.

Mas ramdam ko ang kaniyang bawat ugat, ang kaniyang bawat kumpas. Isang kamay niya ang humawak sa aking buhok, dahan-dahang hinila ito para mapatingala ako, habang ang isa niyang kamay ay abala ang mga daliri sa pagkiskis sa aking harapan.

“You like it like this, don’t you?” tanong niya, ang boses ay puno ng pagnanasa.

“Yes… please, don’t stop,” hiningal kong sagot.

Ang sensasyon ay nakakalasing. Ang paghimas niya sa aking c**t habang binabayo niya ako mula sa likod ay nagdala sa akin sa bingit ng langit. Bawat pasok niya ay tila ba sinasabi sa akin na siya ang may-ari sa akin, na sa mga sandaling ito, wala siyang ibang iniisip kundi ang sarap na binibigay ko.

I can feel the friction, the wetness, and the raw power of his body. Para akong matutunaw sa ilalim ng kaniyang kontrol.

Sa pangatlong posisyon ay hinarap niya ako muli, pero ngayon ay binuhat niya ang dalawa kong binti at ipinulupot sa kaniyang bewang. I was completely suspended in the air, tanging ang kaniyang lakas lang ang humahawak sa akin. This was the most intense. I felt every inch of him filling me up. Ang kaniyang mukha ay nakabaon sa aking dibdib, dinidilaan at kinakagat nang madiin ang aking mga u***g na tila ba nagugutom siya sa bawat parte ng katawan ko.

“Rocco, I’m coming… baby, please!” tili ko habang nararamdaman ko ang kaniyang bilis na lalong tumitindi.

Ang bawat ungol ko ay naging hiyaw ng pagsuko. Ang kaniyang paghimas sa aking likuran at ang kaniyang mapusok na mga halik ay nagdulot ng pagsabog sa loob ko. I felt the waves of orgasm washing over me, making my muscles twitch around him. Ilang segundo pa, naramdaman ko rin ang kaniyang matinding panginginig.

“Ahhh, baby. F*ck!” isang malalim na ungol ang pinakawalan niya bago niya ibinuhos ang lahat ng kaniyang init sa loob ko.

Nananatili kaming magkayakap sa ilalim ng shower, hinihingal, habang ang tubig ay patuloy na dinidiligan ang aming mga pagod na katawan. Ang kaniyang puso ay mabilis pa ring tumitibok laban sa akin. Hinalikan niya ako nang matagal na parang isang pasasalamat.

Dinala niya ako sa kama at maingat na inihiga. Pinunasan niya ang aking katawan ng tuyong tuwalya bago siya tumabi sa akin. Akala ko, ito na ‘yun. Akala ko, makakatulog na kami nang magkayakap hanggang umaga. Nilalaro ko ang kaniyang mga daliri habang nakasandal ang ulo ko sa kaniyang dibdib.

Pero ang katahimikan ng kwarto ay binasag ng isang pamilyar na tunog. Ang kaniyang phone sa side table.

Inabot niya ito at binasa ang screen. Nakita ko ang pagbabago ng kaniyang ekspresyon. Mula sa pagiging kalmado at kuntento, bigla siyang naging tense. Kahit hindi ko basahin, alam ko na kung kanino galing iyon.

Palihim kong sinilip ang screen ng kaniyang cellphone.

“I’m sorry for shouting earlier, babe. I was just stressed with work and the house. I shouldn’t have taken it out on you. Where are you? Please come home. Let’s talk properly. I miss you.”

Isang mabigat na buntong-hininga ang pinakawalan ni Rocco. Ramdam ko ang unti-unti niyang paglayo sa akin, hindi lang sa katawan kundi pati sa isip. Lumuwag ang mahigpit niyang yakap kanina.

“I have to go, Saf,” aniya habang dahan-dahang bumabangon.

“Now? Madaling araw na, Rocco,” sabi ko, pilit na itinatago ang lungkot sa boses ko.

“Nag-text si Isla. She’s apologizing. If I don’t go home now, lalong hahaba ang gulo. You know how it is, the press might get wind of us fighting if I stay out all night,” paliwanag niya habang mabilis na isinusuot ang kaniyang damit.

Pinanood ko siya habang nagbibihis. Ang lalaking kani-kanina lang na parang hindi kayang mawalay sa akin, ngayon ay nagmamadali nang bumalik sa totoong buhay niya. Ang init ng kaniyang balat sa tabi ko ay napalitan ng malamig na hangin mula sa aircon.

Lumapit siya sa akin bago siya tuluyang lumabas. Hinalikan niya ako ng mabilis sa noo. “Thank you for tonight, baby. I’ll call you tomorrow, okay?”

“Okay,” tipid kong sagot.

Narinig ko ang mahinang pag-click ng pinto. Ang tunog ng kaniyang pag-alis ay tila ba naging hudyat ng pagbabalik ko sa reyalidad. Tiningnan ko ang kabilang side ng kama. May gusot pa ang unan, may amoy pa siya sa sheets, pero wala na siya.

Ito ang bahagi ng pagiging kabit na hindi nakikita sa mga pelikula. Ang bahagi kung saan pagkatapos ng lahat ng sarap, pagkatapos ng lahat ng pahinga, maiiwan kang mag-isa sa dilim. Ang bahagi kung saan kailangan mong burahin ang amoy niya sa katawan mo para hindi ka lalong mangulila.

Bumangon ako at kinuha ang silk robe ko. Tinitigan ko ang sarili ko sa salamin. Magulo ang buhok, mamula-mula ang balat mula sa kaniyang mga haplos, pero ang mga mata ko ay walang buhay. Sanay na ako rito. Dapat sanay na ako rito. Pero bakit kahit ilang beses nang nangyari, masakit pa rin?

Humiga akong muli at niyakap ang unan na ginamit niya. Ipinikit ko ang aking mga mata, sinusubukang isipin na nandoon pa rin siya. Pero ang katahimikan ng penthouse ko ang nagsasabi ng totoo. Si Rocco ay pauwi na sa asawa niya. Si Rocco ay hihiga na sa tabi ni Isla. At ako? Ako ay nandito, nagbibilang ng oras hanggang sa susunod niyang pangangailangan.

Ito pinili kong buhay. Puno ng nakaw na sandali at mabilis na pagpapaalam. Walang stay for breakfast, walang good morning kiss. Tanging mga bakas lang ng aming pagkakasala ang natitira sa akin.

Kabit ako, siyempre, kailangang sanay akong matulog nang mag-isa pagkatapos ng aming pagkikita.