Hindi Na Ba Ako Sapat?

Nagsimula ang lahat sa isang ordinaryong Martes, kung kailan pareho tayong nahuli sa oras at sabay na naghihintay ng jeep sa kanto. Sa simpleng pagbangga ng ating mga balikat at sa mahina mong tawa habang humihingi ka ng paumanhin, may kakaibang init na biglang pumasok sa dibdib ko—isang maliit na kandila na biglang nag-alab sa dating madilim kong mundo. Sa mga sumunod na buwan, ang simpleng pagtatagpo ay naging magkasabay na pag-uwi, kwentuhan hanggang madaling araw, at mga halakhak na gumising sa tahimik kong gabi. Natutunan ko ang bawat maliit na bagay tungkol sa’yo—kung paano ka ngumiti kapag nahihiya, at kung paano kumukunot ang noo mo kapag seryoso kang nag-iisip. Noong inamin mong mahal mo rin ako habang naghahati tayo sa simpleng meryenda, doon ko naisip na handa akong ibigay ang buong mundo ko sa’yo nang walang pag-aalinlangan. Ikaw ang naging tahanan ko. Ang nag-iisang yakap sa mga gabing napakalamig ng mundo. Naniwala ako na ang pag-ibig natin ay hindi kailanman guguho—dahil itinayo natin ito sa pundasyon ng tiwala at pagkakaibigan na akala ko’y hindi matitinag. Ngunit unti-unting napalitan ng katahimikan ang dating punong-puno ng sigla nating mga gabi. Ginawa ko ang lahat—inalala ko ang mga lumang biro, binili ko ang mga paborito mo, pilit kitang pinapatawa—pero iba na ang liwanag sa mga mata mo. Hindi na ako ang dahilan ng ngiti mo. Hindi na ako ang kasama mo sa hinaharap na nakikita mo. Noong dahan-dahan mong binitawan ang kamay ko at sinabing kailangan mo nang maglakad nang mag-isa, naramdaman ko ang bawat bahagi ng mundong itinayo natin na unti-unting gumuguho sa harapan ko. Sa gitna ng walang humpay na ulan at sa bakanteng kalsadang dating sabay nating tinatahak, naiwan akong nakatayo habang pinagmamasdan ang paglayo mo. Doon sumabog ang lahat ng sakit na pilit kong itinatago. At sa huling pagkakataon, narinig ko ang sarili kong boses na nanginginig habang sinasabi: “Paano na ang puso ko na hanggang ngayon ay nagmamahal pa rin sa’yo? Alam kong may iba ka nang nakikita. Sana… sana hindi na lang naging tayo. Pero mahal kita. Bakit mo nagawa ito? Bakit mo sinira ang atin?”