Secret Fortress: Outvying Mayhem

Chapter 15

Chapter 15: Genesis

Naiwang bukas ang sisidlan ng aking pagdududa at bumubuhos pa rin ang mga bagong ideya na makapagbubuklod sa likod ng magandang institusyon na ito.

My hunches are only hunches, less counts possible and so as the impossible to happen.

Kapag nakikita ng dalawa kong paningin ang mga tauhan dito'y wala namang sinisigaw na mali ang aking sistema.

Is it the institution to blame or to my judgmental mind that seeks war between us?

Pero alam kong tama ang lahat ng aking pinagdududahan. Hindi ko gustong sirain ang pundasyon ng pagsasamahan lalo na ang katibayan at tagumpay nila upang itayo ito, subalit mayroong mali. Mayroong mali sa sistema, sa pamamalakad, at sa pamumuhay.

This isn't the real world, is it? Ano nga ba ang tama bukod sa lugar na ito?

"Malalim na naman ang iniisip mo, kamahalan." ani Void, nakapantay lang siya sa paghakbang ko, he's not serious, he's calm.

"Wala 'to." I smiled, nagawi ang paningin ko sa kanya.

How can you be so calm despite of everything? Dapat nga ay napapansin mo ang mga bagay-bagay dito sa loob dahil mas malakas ka bukod sa amin na nandirito.

Nang makarating na ako sa aking cabin, napansin ko ang nakabukas na pinto, kay Morris ito, cabinmate namin siya. Isasara ko na sana nang mapansin ko ang magulo nitong kwarto, tila dinaanan ng bagyo dahil sa sobrang kaguluhan.

Basag ang ilang mga gamit, ang mga damit ay nawaglit sa sisidlan nitong kabinet, ang kanyang mga personal na kagamitan, lahat ay nagkanda hagis sa kung saan.

Pinag-igting ang aking pagdududa, mas pinatibay at mas pinagbigkis. This makes sense. Ito na ang simula, sa tagal ko rito bakit ngayon pa?

Alam ng lahat na nawawala si Morris simula noong lumabas kami ng institusyon, kailanma'y hindi na natunton ang kayang anino, kung saan ba ito naglakwatsa, kung saan ba ito naroroon.

Morris is a shy-type man, bookaholic siya, nerd pero malakas ang dating. Malakas ang kakayahan, medyo weirdo nga lang. Kaya bakit siya nawawala sa loob ng institusyon kung safe zone ito? Dinala kami rito hindi upang-

Tama ba 'yong naiisip ko? Tama kaya iyon?

Kumuyom ang aking palad dahil sa naiisip. Isinara ko ang pinto ng kanyang silid at saka ako marahas na pumasok sa aking cabin.

Nagngangalit ang aking mga panga dahil sa posibilidad na iyon nga ang maaaring rason kung bakit nawawala si Morris hanggang ngayon.

Itinago ko ang lahat ng aking pagdududa maski sa aking mga kasama at kaibigan ganoon na rin ang nasa kapulungan. I shouldn't trust anybody more than myself only.

Because trusting is owing an entire life consequences.

Kinabukasan, as I am walking in the hallway, ganoon pa rin ang trato ng lahat sa amin maski na sa akin. Magtutungo ang lahat sa tuwing malalampasan ko sila at saka sila magbubulungan ng mga bagay na nakakapagpipintig sa aking tainga. It's irritable to hear. Lalo na kapag ako ang topiko nila in a circle of gossipers.

Tsk!

Just like a domino effect. Kulang na lamang ay magbow na sa akin ang buong mundo. Nakita ko sa dulo ang limang alpha. Wearing their sweetest smile ever pero hindi ganoon sina Lucas at Void.

Void's right hand were on his shoulder, holding the strap of his bag that hunged there. While his left hand were pocketed. Pa-cool lang kumbaga.

Sinalubong ako nang nang-uusisang mata ni Mara.

"Where did you go?" she asked.

I furrowed, "Syempre sa cabin, bakit?"

Umismid siya, not satisfied, "Weh? 'Di nga? Kumatok ako doon kanina lang e!" she said.

"Tss! Wala akong narinig!" I rolled my eyes in frustration.

"Suuusss! Saan ka nanggaling aber?" pangungulit niya.

Well, I went outside the institution, I have just learned how to use my teleportation, yeah, nakakaya ko nang maglaho at magpakita kahit saanman o kailanman.

I was just fascinated doon sa pinuntahan kong burol, noong naroon ako ay pansamantalang nawala lahat ng problema ko. I was freed instantly kaso bumalik din kaagad nang pumasok muli ako rito sa institution.

Pagkatapos ay nabura ang mga ngiti sa labi ni Mara nang ilabas ni Lucas ang handcuffs. Para saan iyon?

Lumapit sa kinaroroonan ko si Lucas, he's not smiling nor giving a gestures. Pati si Void, they are blindfolded, hindi nakikita ang mga nangyayari sa akin ngayon. Walang nagsasalita sa kanila even Mara na kanina lamang ay nakakapagsalita naman.

The f**k! Ano 'to?

Nagsitumbahan ang mga estudyante sa gilid namin, Monroe did that, water vessel is a deceiver too.

I stepped backward when Lucas tried to handcuff me. Kumunot ang kanyang noo. Muli siyang humakbang at sinubukan muling kunin ang aking mga kamay subalit kusang lumabas ang hindi ko inaasahang kapangyarihan. Very aggressive and vigilant. Nakikita ko ang bawat galaw, naririnig ang bawat kilos at nababasa ang bawat kaisipan nila.

They are truly under the control of our superiors. Lalo na kay grandmaster Grey. Hawak niya ang mga kaisipan nila.

My hands gleamed so as my platform, nagkaroon ito ng bilog na kumikinang sa kulay na ginto. Preventing any kind of harm. Ramdam na ramdam ko ang pagwawala nito sa kaloob-looban ko, tila mababasag ng wala sa oras ang sisidlan ng aking kakayahan kung hindi ko ito mapapakalma.

"You are truly the reincarnated redeemer, Ria!" malademonyong nakakita ng bago niyang ulam. Si Lucas. Handang sunggaban ang aking kaisipan upang mapasailalim sa kapangyarihan nila.

Lumutang ang katawan ko mula sa malamig na kalatagan habang nakaangat ang aking mga kamay kapantay sa aking dibdib. It is still glowing beautifully.

Alam kong inosente sila, alam kong nasa ilalim lamang sila sa kapangyarihan ng mga superiors subalit ang ipinagtataka ko ay hindi nila nilabanan ang mapanpinlang nilang pakay sa akin.

Naramdaman ko ang paglakas ng aking kapanyarihan, mas lumiwanag pa ang kinatitirikan ko, maski ako'y hindi na makayanan ang aking liwanag.

"Wag ka nang lumaban, bata..." nag-iba ang boses niya, boses na ito ni grandmaster Grey. He's using the body of Void. He's using his ability. He's trying to destroy my barrier but unfortunately he can't, hindi niya magawang mawasak ito dahil matibay ito.

Nalusaw ang kanyang sandata nang muling atakihin ang aking pananggalang.

"Anong klaseng kapangyarihan ito?" giit niya sa sobrang seryoso at nakakangatog na boses. Still exorcising Void's body.

Maliban sa tinig niya'y wala nang ibang naririnig ang aking tainga. Naging liwanag ang lahat at kinain ng puting kalawakan hanggang sa unti-unti akong nakarinig ng huni, na nagmumula sa kalikasan.

Nang humina ang liwanag ay saka naman sumang-ayon ang aking paningin sa paligid. It's all green. Nakikita ko ang paglipad ng mga ibon sa bawat sanga ng mg punongkahoy. Narirnig ko ang sariwang batis na nagmumula sa malamig na talon.

Inilayo ako ng sarili kong kapangyarihan sa mapanlinlang na institusyon. I sighed as I inhaled the fresh air coming from the so-called-real-world. Ganito dapat ang mundo, payapa, masagana at maganda, kompara ngayon. Namamangha ako nang sobra dahil may sulok pa sa mundo na payapa at sagana sa lahat.

Hindi man kasing asul ng langit noon ay makikita pa rin ang kaginhawaan at kapayapaan.

Bumugso ang karamdamang pilit kong nililihis. Bumuo ang mga hutil sa sulok ng aking pighati, umaapaw ang damdaming nais ng kagalakan at tumatambol nang kalakasan sa aking dibdib.

"Sana'y kaya kong ibalik ang dati..." I whispered as my tears fell down. Ang sisidlan ng aking pagtitimpi ay tuluyan ng nabasag.

Bakit nangyayari ang lahat ng ito? Bakit kailangan pang magkagulo ang lahat? Bakit?

At bakit ako pa ang napiling bagong tagapagligtas? Bakit ako pa?

Umupo ako sa damuhan katabi ang punong sinandalan ng aking kapaguran. Nais kong magpahinga subalit tudo kayod sa paghihirap ang aking isipan. Pinaaalala ang mapapait na pangyayari.

Ipinikit ko ang aking mga mata, hinihintay na bumaon ang haring araw sa tuktok ng bundok at upang sakupin ni inang buwan ang makamundong ito.

Saka ko lamang nalaman na nakatulog ako dahil sa paggising sa akin nang nakakabinging tunog. It was coming from the bracelet.

Kinusot ko ang aking mga mata at saka humikab na akala'y hindi kailanman ako natulog gaya ng ngayon. Kailan nga ba ako nakatulog ng gaya ngayon na walang pumapasok na panaginip sa aking isipan?

I tapped the bracelet's surface. Lumutang ang imahe ng hologram. ang imahe ni Mara, wearing her innocent face.

"Ria! Goodness! Where are you?" naghisterical siya saka sinilipsilip ang kinalalagyan ko na akala ko makikita niya ng buo.

"I'm fine, Mara." I replied lifelessly.

"O? Ano nangyayari sa'yo? Bakit ang lamya mo? Nasaan ka ba kasi ngayon? Tell me, pupuntahan kita." she said seriously, nakunot-noo siya.

"I said I'm fine!" I shouted on the hologram.

Nagbago ang kanyang mukha, from tamed to aggressive one. Nakataas-kilay na siya. And worse, nakangis siya.

"You're still wearing it kaya mahahanap ka pa rin namin, and you can't remove that!" she laughed. Hindi na pamilyar ang boses, dahil sa galit ko ay binasag ko ang bracelet, it reacted, nagblink ito ng kulay pula, hinawakan ko ito at saka kinuyumos, nagcrack at natanggal ito ng tuluyan sa aking palapulsuhan.

"I will never let you use me for your f*****g desires!" nagngalit ang aking bagang.

I will never make my f*****g self to become one of their puppets. Hindi 'yon kailanman mangyayari. I will fight them kung kinakailangan. Kung kailangang may mawaglit upang makamit lamang ang kapayapaan, hindi ako magdadalawang isip na isugal ito.

I hold a grip.

Taas-noo kong sinulyapan ang kalangitan na tuluyang kinain ng kadiliman.

"This is the genesis of being a redeemer. Let me handle this and outvie this mayhem myself..." I whispered as I clench my fist. Buo na ang pasya ko. I will fight for a new beginning.

Para sa mga walang kalaban-laban, para sa pamilya ko at para sa mga makasalanan.