Akşama doğru Aras yanıma geldi. Yüzü gergindi.
“Miran ortalarda yok. Arıyorum, açmıyor,” dedi.
İçime bir sıkıntı düştü. “Efsun için yardım istemişti ya… konuştum ama reddetti. Sanırım benim yüzümden reddetti.”
Aras kaşlarını çattı. “Ne alaka?”
“Ya… bunun için konuştum ya, uzun zamandır ilk kez. Belki kırıldı bana.”
Bana dikkatle baktı. “Sen hâlâ onu düşünüyorsun, farkında mısın Liya?”
“Farkındayım. Ama içimdeki kırgınlık geçmiyor ona karşı. Biz kardeş gibiydik, senden hoşlanması önemli değildi.”
Aras kaşlarını kaldırdı, bakışları derinleşti.
“Öyle değil yani. Bana söylemiş olsaydı… senden uzak dururdum. Ki zaten uzak duruyordum. Benim kırıldığım nokta, senin hislerin üzerinden beni cezalandırması. Bu kadar mı gözü döndü? Hepsini geçtim, sen de bana söylemedin.”
Başımı eğdim. “Bilm
