“Efendim, anne?”
“Vardın mı kızım?”
“Şimdi indim anne. Birazdan taksiye binip tabura giderim. Lojmana geçince ararım seni.”
Telefonu kapattığım an… sekiz ayın ağırlığı çöktü üzerime. Eğitimi tamamlamıştım, artık geri dönüş yoktu. Görev yerim Mardin’di ve bugün, hayatımın ilk günüydü.
Taksici verdiğim konuma şaşkın bakarken kaşlarımı çattım. Yarım saatin ardından tabura vardık. Nizamiyede kimliğimi ve belgelerimi uzattım. Evraklarım kontrol edildikten sonra içeri alındım. Kısa bir süre beklerken yaklaşan bir aracın sesi duyuldu. Başımı çevirip açılan kapıya baktığımda Efsun ve Aras’ın içeri girdiğini gördüm.
İçimde büyüttüğüm öfke kabarıyordu. Gözlerimden ateş fışkırıyor gibiydi. Onlar beni görünce yüzlerinde belli belirsiz bir yumuşama oldu, ama ben kaşlarımı daha da sert çattım. Yanı
