Ertesi gün lojmana döndüğümde odanın sessizliği üstüme kapandı. Bütün gün hiç bir şeyle ilgilenemedim. Lojmanın bahçesinde boş boş dolanıp akşama doğru eve geçtim. Yatağın kenarına oturdum, başımı ellerimin arasına aldım. Kafam darmadağındı. Efsun’un gözlerimin içine bakarak ettiği itiraf… Aras’ın dudaklarımda bıraktığı o sert ve kararlı öpücük… Miran’la konuştuklarımız… Hepsi üst üste bindi, boğazıma oturdu.
Uyumaya çalıştım ama gözlerimi kapattığım an, terastaki o an geri geldi. Aras’ın gözlerinde gördüğüm kararlılık, nefesimin hızlanışı, dudaklarından dökülen o kelimeler: “Sana aşığım.” Kalbim hâlâ hızlanıyordu onları düşündükçe. Ama işte, aklımın bir köşesinde hep Efsun vardı. Yıllarca yanımda olan arkadaşım. Bana yaptıkları, benden gizledikleri… Onu kaybettiğime mi üzüleyim, yoksa A
