Cezalarla geçen birkaç günün ardından, sabah eğitiminde Efsun yanımda yürürken kıkır kıkır gülüyordu. Ben hâlâ içimde patlayan sırla boğuşuyordum. Sonunda dayanamadım.
Eğitim alanında nefes nefese koşarken fısıldadım:
“Efsun… sana bir şey anlatmalıyım.”
Efsun yan gözle baktı.
“Drama bayılırım. Hadi dökül bakalım.”
Yutkundum. Çamur dizlerime yapışıyordu ama kalbim ondan daha ağırdı.
“Geçen akşam varya… Biz Aras’la öpüştük.”
Efsun bir anda tökezledi, neredeyse çamura kapanıyordu. Bağırarak söyledi:
“NEEE?!!”
Birkaç kişi dönüp baktı, ben panikle “Şşşt!” dedim. Ama Efsun çoktan çeneyi açmıştı.
“Ulan senin var ya… ben burada soğuktan götüm donuyor, sen Aras’ın dudaklarını mı yiyorsun?! Pes sana Liya, helal olsun. Ama bana bunu bir haftadır söylememek?!”
Yüzüm kızardı. “Söyleyemedim…
