Yarıyıl tatili bitti. Bavulumu toparlayıp erkenden Ankara’ya dönmüştüm. Efsun’la bu kez beraber bilet almadık; zaten o hâlâ biraz uzak davranıyordu. Açıkçası ben de kendi başıma dönmek istedim.
Okula vardığımda ilk işim koğuşa çıkmak oldu. Kapıyı açar açmaz köşedeki ranzada duran bavulu gördüm. Efsun’undu. Demek benden önce gelmişti ama bana tek kelime etmemişti. İçimde ince bir sızı dolaştı. Yine mesafe, yine sessizlik…
Bütün gün koğuşta oyalanarak geçti. Çantamı yerleştirdim, kitaplarımla uğraştım, yatakta pinekledim. Ama duvarların soğukluğu içime işledikçe dayanamaz oldum. Biraz dolaşmak istedim.
Koridorları geçip kantine yöneldim. Ortalık tenhaydı; tatilden çoğu henüz gelmemişti ya da koğuşlarına kapanmıştı. Kantin neredeyse sessizdi. Masaların çoğu boştu, birkaç köşede fısıldaşan
