Gece yatağımda uzanmış, üst ranzadaki ayakları izliyordum. Tavan bana olduğundan daha yakın, nefesim olduğundan daha ağır geliyordu. Geceleri uyuyamıyordum artık. Gözlerimi kapatsam bile zihnim açılmak bilmeyen bir kapı gibi sürekli çalışıyordu.
Efsun’un yaptığı… her gece kafamı bununla meşgul ediyordu. Ne kadar düşünsem de sebebini bulamıyordum. Buradan ayrılmadan önce aramız gayet iyiydi. Kahkahalar, fısıltılar, sırlar… Hepsi bir anda yok olmuş gibiydi. Şimdi yüzüme bakmıyordu bile.
Peki ya diğerleri? Onlar nasıl olur da bizimle konuşmadan, tek kelime etmeden, hiçbir açıklama yapmadan bir anda ilişkilerini kesebilirdi? İçimden sürekli aynı soru yankılanıyordu: Sebebi ne olabilir?
Ama ne kadar zorlarsam zorlayayım, aklıma hiçbir şey gelmiyordu. Bir taş gibi zihnime oturmuştu bu sessizl
