Sabah içtimasına hazırlanırken aklım hâlâ dün geceye takılıydı. Ama asıl beynimi kemiren şey, beni ortada bırakıp kaçmalarıydı. Polisler kapıya dayandığında hepsi arka kapıdan sıvışmış, beni ortada tek başıma bırakmışlardı. Eğer Aras orada olmasaydı… Dişlerimi sıktım.
Efsun saçlarını toplarken yanına gittim, kollarımı göğsümde kavuşturdum.
“Keyfin yerinde maşallah. Güzel uyudun mu?”
Efsun bana şöyle bir baktı, yüzünde o meşhur sırıtış.
“Gayet. Sen pek uyuyamamış gibisin, gözlerin şiş.”
Öfkem kabardı. Bir adım yaklaştım.
“Beni dün gece ortada bırakıp kaçtınız. Polisler dibimize kadar gelmişti. Ne düşündünüz?!”
Ceylin araya girdi, ellerini havaya kaldırarak:
“Ya sakin ol, yakalanmadık işte. Hemen dramatize etme.”
Başımı iki yana salladım.
“Dramatize mi? Az kalsın disipline gidiyord
