พรากรักหัวใจศิลา

...ท่ามกลางทุ่งหญ้าเขียวขจี ดอกส้มสีขาวร่วงหล่น ต้นไม้ใบหญ้าพลิ้วไหว ยามลมโชยมาพัดพากลิ่นหอมสดชื่น และเส้นผมดำเงาดุจใยไหมของหญิงสาวปลิวสยายไปตามแรงลม ใบหน้านวลแหงนรับแสงอาทิตย์ที่สาดส่อง เส้นผมทอประกายพริ้วไหว ภาพทิวทัศน์นี้ดูสวยงามราวกับเทพนิยาย...แต่น่าเสียดายที่นัยน์ตาดำกลมสวยคู่นั้นเฉยชาไร้อารมณ์ อีกทั้งมือเรียวลูบหน้าท้องเบาๆอย่างอาลัยตายอยาก และเมื่อนึกย้อนไปถึงวันวานที่ผ่านมาพราวฟ้าก็ได้แต่ถอนหายใจเบาๆ... พราวฟ้า ภาศิตา หญิงสาวไร้เดียงสา ที่น่ารักซุกซนแก่นแก้ว และดื้อดึงตามประสาลูกคนเล็กที่พ่อแม่ตามใจ แต่ในขณะเดียวกันเธอคืออดีตนักศึกษาต้นแบบของคณะที่ผลการเรียนดี และประพฤติตัวเหมาะสมจนได้รางวัลแทบทุกปี แต่พึ่งเรียนจบได้ไม่กี่เดือนเธอก็ทะลึ่งดันหลงผิดทำตามใจตัวเองโดยไม่ฟังคำคัดค้านจากลิลินเพื่อนรัก ทำให้ต้องยุติทุนการศึกษาระดับป.โท ที่จะต้องไปเรียนต่อที่ต่างประเทศในอีกไม่กี่วัน พราวฟ้านั่งทอดถอนใจ ส่วนมือเล็กก็ลูบหน้าท้องเบาๆด้วยความอ่อนโยน แต่ภายในใจกลับตำหนิคนใจร้ายซ้ำไปซ้ำมา ...คนอะไรไม่รู้ปากแข็งชะมัดยาดเอาแต่ผลักไสไล่ส่งไม่สนใจเลยว่าเธอทุ่มเทแรงกายแรงใจไปมากขนาดไหนเพื่อเขา ความอดทนของมนุษย์มีขีดจำกัดเมื่อถึงขีดสุดเธอจึงเลือกที่จะทำให้เขาสมใจปรารถนา! แต่ถ้าจะเล่าก็ต้องย้อนกลับไปเมื่อสิบปีก่อนในตอนนั้นเธอยังเป็นเด็กอยู่ในวัยวิ่งเล่นซุกซนตามประสาเด็กห้าหกขวบเย็นวันนั้นอยู่ๆ พ่อก็พาพี่ชายแปลกหน้าและหญิงวัยกลางคนที่ใบหน้าขาวซีดคนหนึ่งกลับมาด้วยและบอกให้แม่ไปเตรียมบ้านหลังข้างๆ ที่ว่างมาตลอดหลายปีให้พวกเขาพักอาศัยชั่วคราว นับแต่นั้นเธอก็มีพี่ชายเพิ่มมาอีกหนึ่งคนทั้งยังสนิทกับเขามากกว่าพี่พร้อมรบ...พี่ชายแท้ๆ เสียอีก ตลอดเวลานั้นเธอตามติดเขาต้อยๆ ไม่ยอมห่างอยู่ราวๆสองถึงสามปี จู่ๆ วันหนึ่งเขากับแม่ก็หายตัวไป...หายไปเฉยๆ โดยไม่ได้บอกลาเธอสักคำ เด็กหญิงตาแดงก่ำใบหน้าเปรอะคราบน้ำตาคอยมองประตูบ้านหลังนั้นอยู่ทุกวันเผื่อวันหนึ่งเขาจะกลับมาแต่สุดท้ายรอจนแล้วจนรอดก็ไม่เห็นวี่แวว เธอถามพ่อทุกวันว่าเมื่อไหร่พวกเขาจะกลับมา...และเธอก็จะได้คำตอบว่าพี่ศิลากับป้านวลย้ายไปอยู่กับผู้เป็นพ่อและสามีแล้วคงจะไม่ได้กลับมาอีก เด็กน้อยพราวฟ้าเสียใจมากและไม่รู้ว่ามวลความรู้สึกที่ล่องลอยอยู่ในใจนั้นเรียกว่าอะไรแต่มันกลับทำให้เธอโหยหาและคิดถึงเขาอยู่ตลอด เด็กสาวเคว้งคว้างมานานปีจนความทรงวัยเด็กนั้นแทบจะเลือนรางจางหายไปเกือบจะลืมไปแล้วว่าเธอเคยรอคอยเขาอยู่ แต่ไม่รู้ว่าสวรรค์สงสารเห็นใจ หรือรับรู้ความปรารถนาในส่วนลึกของหัวใจของเธอกันแน่ทำให้เธอดันไปอยู่ ณ ที่แห่งนั้นบริษัทเครื่องเรือนและของตกแต่งบ้านชื่อดัง แล้วดันบังเอิญไปได้ยินบทสนทนาหนึ่งเข้า 'คุณศิลา...' ชื่อของเขาดึงความสนใจของเธอไปจนหมดสิ้น และเพียงชั่วพริบตานั้น เธอนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆสูดลมหายใจและค่อยๆหันตัวไปตามต้นเสียง ทันใดนั้นความทรงจำในวัยเด็กก็ย้อนกลับเข้ามาในโสตประสาทหัวใจดวงน้อยที่ไร้ชีวิตชีวามาเนิ่นนานหลายปีกลับมาเต้นแรงอีกครั้งอย่างบ้าคลั่ง! ดวงตาดำกลมเบิกกว้างตื่นตะลึงอย่างที่สุด เธอรับมองสำรวจใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มอย่างรวดเร็ว ‘ไม่ผิดแน่! ต้องเป็นเขาแน่ๆ’ หญิงสาวตื่นเต้นดีใจมาก เมื่อคนที่จากกันไปกลับมายืนอยู่ตรงหน้าเธอ แม้วันเวลาจะเปลี่ยนไปนานแค่ไหนเธอก็จำเขาได้เสมอ! แต่น่าเสียดายที่ชายหนุ่มผู้นี้เดินผ่านหน้าเธอไปโดยไม่หันมามองด้วยซ้ำ พราวฟ้าห้ามใจตัวเองไม่ไหวกลัวว่าเขาจะหายไปอีกเลยหลุดปากตะโกนออกไป “พี่ศิลา!” กึก! แผ่นหลังกว้างชะงัก ชายหนุ่มพลันหยุดชะงัก ทำขบวนพนักงานที่เดินตามมาด้านหลังเกือบจะหกล้มชนกันระเนระนาด เขาขมวดคิ้วหันมองมาด้วยสีหน้าที่แสดงออกชัดเจนว่าไม่สบอารมณ์เป็นอย่างยิ่ง ในขณะนั้นเองเสียงทุ้มเข้มก็ตวาดใส่ผู้ช่วยหนุ่มสองคนข้างกาย“ใครปล่อยให้คนนอกขึ้นมา!? เอาตัวออกไป!” “ครับนาย!” ผู้ช่วยหนุ่มทั้งสองขานรับพร้อมกัน แล้วเดินตรงมาที่เธอ เอ๋!? ไม่เหมือนอย่างที่คิดไว้นี่นา พราวฟ้าตกใจจนอึ้งนิ่งไปเธอมองหน้าเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ! นี่นะหรือพี่ศิลาพี่ชายที่น่ารักของเธอ คนที่คอยดูแลเอาใจใส่เธอยิ่งกว่าพี่ชายแท้ๆ หญิงสาวตกอยู่ในภวังค์ความคิด โดยไม่รู้ตัวนั้นเธอก็โดนคนหิ้วปีกพาตัวออกไปแล้ว... ห้องรับรองแขก “ยัยพราว...ยัยพราว!” เสียงร้องเรียกอย่างร้อนรนของลิลินช่วยปลุกพราวฟ้าให้ตื่นจากภวังค์แล้วมองไปรอบๆ ...เธอกลับมาอยู่ที่ห้องรับรองแล้วสินะ “...ฉันโอเค ฉันโอเค” พราวฟ้าตอบรับเพื่อนสาวก่อนจะเหม่อมองออกไปนอกห้องด้วยสายตาที่สับสนว้าวุ่นใจ “แกมองอะไรอยู่น่ะยัยพราว” ลิลินมองตามสายตาเพื่อนรัก “ไม่มีอะไรๆ...” ห้องทำงานผู้บริหาร ชายหนุ่มหน้าตาคมสันในชุดสูทสีดำกำลังก้มหน้าเซ็นเอกสารสำคัญเขาต้องการสมาธิในการอ่าน แต่ในหูกลับได้ยินเสียงดังแว่วมา 'พี่ศิลา!’ น้ำเสียงใสกังวานก้องในหูช่างคุ้นเคยราวกับเคยได้ยินมาก่อน และมันยังคงดังก้องอยู่ในหัวเขาซ้ำไปซ้ำมาทำให้เขานึกถึงใครบางคน... ปึ้ง! เซ็นเอกสารเล่มสุดท้ายเสร็จชายหนุ่มก็พับแฟ้มปิดเสียงดัง ก่อนจะแหงนหน้าเอนหลังทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ นิ้วเรียวยาวยกขึ้นมาบีบนวดคลึงขมับไล่ความตึงเครียดในสมองออกไปสักหน่อย แต่พอหลับตาใบหน้าจิ้มลิ้มของผู้หญิงคนนั้นก็ปรากฏขึ้น...น่าแปลกที่มันดันซ้อนทับกับเงาเด็กผู้หญิงคนหนึ่งในอดีต...อดีตที่เขาอยากจะลืม