BÖLÜM 1: SESSİZ MELODİ
1984’ün soğuk Ekim rüzgarı, kasabanın ana caddesindeki paslı tabelaları gıcırdatırken; Damon, mutfak masasında oturmuş, teyzesi Martha’nın önüne koyduğu tabağa boş boş bakıyordu. Evin içinde her zaman o asılı duran sessizlik vardı; annesi ve babasının ölümünden sonra bir daha asla dolmayan o devasa boşluk.
"Yine mi o siyah ceketle gideceksin okula?" dedi Martha teyzesi, sesindeki şefkati gizlemeye çalışan bir yorgunlukla. "İnsanlar senin hakkında konuşuyor Damon. Biraz daha... normal görünemez misin?"
Damon, önündeki çatalı tabağın kenarına vurdu. Metalin çıkardığı o keskin ses, Martha’nın ricasını bölüp geçti. "Normal olmak sıkıcıdır teyze. Hem, kimin ne dediği ne zamandan beri umurumuzda?"
Aslında umurundaydı. Herkesin ona "o yetim çocuk" ya da "belalı metalci" diye bakmasından nefret ediyordu. Ama bu nefreti, deri ceketinin altına bir zırh gibi saklamayı öğrenmişti. Sandalyesini gürültüyle geri itip çantasını tek omzuna astı. "Ben çıkıyorum."
Evin kapısını kapattığı anda, bahçe kapısına yaslanmış o tanıdık silüeti gördü. Jason. Jason, üzerinde her zamanki kolej ceketi, elinde çevirdiği bisiklet anahtarıyla sırıttı. Damon’ın aksine o, kasabanın güneşli yüzü gibiydi. Herkesle arası iyiydi, herkes onu severdi. Ama nedense, Jason’ın en çok vakit geçirdiği kişi, okulun en dışlanmış çocuğu olan Damon’dı.
"Yine mi teyzenle papaz oldun?" dedi Jason, Damon yaklaşınca omzuna dostça bir yumruk atarak.
Damon gözlerini devirdi ama içindeki o karanlık bulutların Jason’ı görünce dağıldığını hissetti. "Her zamanki meseleler. Benim 'normal' bir insan evladına dönüşmemi bekliyor."
Jason kahkaha attı, Damon’ın koluna girdi ve onu okul yoluna doğru çekiştirmeye başladı. "Boş versene, sen normal olsan ben kiminle kaset takası yapacağım? Bu arada, dün gece getirdiğin o kaseti dinledim. Gitar soloları harikaydı ama vokalist tam bir felaket."
"Vokalist mi felaket?" Damon duraksadı ve Jason’a dönüp kaşlarını çattı. "Sen ne anlarsın ki? O adamın sesi bir nesli temsil ediyor Jason!"
"Temsil ettiği tek şey bir farenin can çekişmesi olabilir," diye dalga geçti Jason, Damon’ı kışkırtmaktan zevk alarak.
Damon tam ona sert bir cevap verecekken, Jason’ın yüzündeki o muzip gülümsemeye takıldı kaldı. Sabah güneşinin ışığı Jason’ın gözlerine vuruyor, onu her zamankinden daha parlak gösteriyordu. Jason, Damon’ın ona neden böyle uzun uzun baktığını anlamadan, elini Damon’ın ensesine atıp onu kendine doğru çekti.
"Hadi, atışmayı bırak da yürü. İlk ders başlamadan şu vokalist meselesini halledelim."
Jason’ın parmakları ensesindeki saçlara değdiğinde, Damon’ın kalbi o ana kadar hiç duymadığı bir tempoda çarpmaya başladı. Bu, metal bir şarkının hızlı ritmi değildi; bu, çok daha ürkütücü ve bir o kadar da büyüleyici bir melodinin başlangıcıydı. Jason, Damon’ı en iyi arkadaşı sanıyordu. Damon da kendini öyle sanıyordu.
Ama 1984 yılı, ikisine de sandıkları kişinin aslında kim olduğunu sert bir şekilde öğretecekti.
