Pinagpapawisan na ako ng malamig dahil sa kaba. Hindi ko alam kung anong gagawin ko ngayon dahil siguradong mabubuking nila ako pag nawalan na ng bisa ang make-up.
Napapansin ko ang minsanang paglingon sa akin ni Jeztez. Bakas sa mukha niya ang pagkalito at ang pagaalala. Ilang beses niya na rin akong tinanong kung may problema dahil hindi ako mapakali sa kinauupuan ko. At ilang beses ko na rin siyang hindi masagot dahil sa tuwing sasabihin ko ang mga salita ay ayaw lumabas sa bibig ko, umiiling na lang ako at saka siya muling haharap sa white board sa harapan namin.
Ito na nga ba ang sinasabi ko kaya ayokong ihiwalay sa akin ang make-up ko. Alam kong darating ang panahon at mangyayari ang ganitong bagay. Dapat noong una pa lang ay inilagay ko na ito sa bulsa ko para hindi nagkaroo
