Nang lumabas ako ng c.r ay marami ng estudyante ang nagkalat sa labas. Ang karamihan ay pauwi na at ang iba ay pagalagala lang.
Agad naagaw ng presensya ko ang kanilang atensyon. Halos lahat ng na sa koridor ay napatingin sa akin. Ang iba'y tingin ng paghanga. Ang madalas, tingin ng pagkainggit at galit.
Hindi nila ako masisisi kung bigla na lang akong sumulpot at ginulo ang balanse ng eskwelahan. Sila ang dahilan kung bakit ako nagkaganito and I'm so thankful to that.
"Franchesca!"
Rinig ko na may sumigaw ng pangalan ko ngunit hindi ko malaman kung saan iyon nanggaling. Mas marami ang nakaalam na nandito ako nang dahil sa sumigaw ng pangalan ko. Kung sino man siya, wala na akong pake alam.
Diretso akong naglakad sa koridor na taas ang noo. Mainggit kayo!
Kailangan
