VALEN +18

One Last Breath - Tommee Profitt & Nicole Serrano 0.0 GİRİŞ Yalanın Fısıltısı Koşuyorum. Ayakkabım vuruyor. Ayaklarım yere değdikçe canım acıyor. Çıkan ses bana ait değilmiş gibi geliyor. Sanki bedenim geride kalmış da yalnızca korkum ileriye doğru sürükleniyor. Nefesim boğazımda yanıyor. Göğsüm sıkışıyor. Ama yine de ciğerim değil, kalbim ağrıyor. Arkamdan biri geliyor! Bunu biliyorum. Duymuyorum belki ama biliyorum! Sokağım ışıkları titriyor. Ya da gözlerim kararıyor. Hangisi olduğunu ayırt edemiyorum. Kaldırım taşları ıslak; yağmur mu yağdı, yoksa az önce yere damlayan şey yağmur değil miydi... düşünmek istemiyorum. Bir köşeyi dönüyorum. Ayakkabım kayıyor, neredeyse düşüyorum. Dizim acıyor ama durmuyorum. Duramam, içten içe biliyorum. "Serenay..." Ses. Bir erkek sesi. Yabancı... ama bir o kadar tanıdık. İçimde bir şey kopuyor o anda. Midem kasılıyor. Başımın içi zonkluyor, sanki biri kafatasımın içine çivi çakıyor. Kelimeler... onları nasıl söylendiği... sesin bazı harfleri yutması... bazılarını fazla bastırması... Aksanlı, diye geçiyor o an aklımdan. Nefesim kesiliyor. Görüşüm daralıyor. Dünya bir tünele dönüşüyor ve tünelin ucunda yalnızca o ses var. "Dur." Hayır! Koşuyorum. Daha hızlı. Ayaklarım bana ait değil artık. Sanki biri beni sırtımdan itiyor. Kalbim kaburgalarıma çarpıyor, çıkmak ister gibi. Tak. Kapı arkadan kapanıyor. Sessizlik. Ama bu sessizlik rahatlatıcı değil. Tam tersine. Kulağım uğulduyor. Kendi nabzımı duyuyorum. Damlayan bir şey var. Tavandan mı, benden mi bilmiyorum. Geri geri gidiyorum. Sırtım soğuk bir duvara çarpıyor. Nefes alıyorum, veriyorum... sayıyorum. Bir, iki... "Serenay." Bana seslendiğini bir şekilde biliyorum. Adımı söylediği an... dünya kırılıyor. Görüntüler patlıyor zihnimde. Ama net değil. Hepsi yarım. Hepsi karanlık. Bir yüz... Gözler. Çok açık renkli. Beni izleyen, çözen, sahiplenen gözler. Bir el. Avucumun içinde. Güven veriyor. Sıkı ama nazik. Bir fısıltı. "Bana güven." Göğsümde bir sıcaklık... sonra aniden soğuk. "Bunu bilmen gerekmiyordu." Bu cümle bana ait değildi. Bana söylenmişti. Kim söyledi? Ne zaman? Dizlerim titriyor. Aşağı kayıyorum. Oturuyorum. Başımı iki elimin arasına alıyorum. Hatırla, diyorum kendime. Lütfen hatırla. Ama beynimde kilitli bir kapı var sanki. Ne kadar zorlarsam zorlayayım açılmıyor. Yalnızca sesler sızıyordu. Metal bir ses. Bir patlama yankısı değil... daha kısa. Daha keskin. Silah. Birinin yere düşüşü. Benim çığlığım mıydı o? "Serenay, bana bak!" Yine o aksan. "Kurtaracağım seni." Kalbim öyle sert atıyor ki bayılacağımı sanıyorum. Gözlerim kararıyor. Ellerim buz gibi. O an içgüdüsel olarak biliyorum: Bu sesi duymamalıyım. Ona inanmamalıyım. O, tehlikeli! Gözlerimi kapatıyorum. "Ben..." Bir ad söyleyecek gibi oluyorum. Söyleyemiyor muyum, yoksa ben mi duymuyorum bilmiyorum? "Seni koruyacağım, Serenay." Kapı gıcırdıyor. Ayak sesleri yaklaşıyor. Kaçacak yerim yok. Bir namlu, ucu bana çevrilmiş. Bir kurşun, bedenimi değil inancımı delmiş. Ve karanlık, üzerime bir perde gibi inmiş... ▬▬▬ “GERÇEĞİ ÖĞRENDİĞİM AN KAÇTIM. HATIRLAYAMADIĞIM İÇİN HAYATTA KALDIM.” Geçmişi hatırlamayan bir kadın. Gerçeği saklayan bir adam. Ve aralarında yalanlarla örülmüş, tehlikeli bir bağ. Serenay, karanlık bir gecede saldırıya uğrar ve hayatta kalır. Ama hafızası, o geceyi silip götürmüştür. Hatırlaması gereken tek şey, korku dolu bir sesin fısıltısıdır: “Seni koruyacağım, Serenay.” Kadef Valen ise gölgelerde yaşayan, kuralları kendi koyan bir adamdır. Serenay onun için sadece bir takıntı değil, aynı zamanda geçmişin kilitli kapısıdır. Ama bazı sırlar vardır ki, hatırlamak özgürleştirmez… Yıkar. Ve bazı aşkların sonu, kurtuluş değil, mahkûmiyettir. Bazı adamlar savaşmak için doğar. Bazı kadınlar ise onlara diz çöktürmek için... Gözlerimi açtığımda geçmişim yoktu. Adım yoktu. Hatıralarım yoktu. Kadef Valen vardı. Kocam olduğunu söylüyordu. Beni koruduğunu iddia ediyordu. Ama neyden koruduğunu söyleyemiyordu. Bir evlilik vardı. Ama aşkla kurulmamıştı. Bir anlaşma vardı. Ama tarafı ben değildim. VALEN Hafızanın bir savunma mekanizması, Aşkın bir silah, İhanetin ise kan bağı kadar yakın olduğu, Karanlık bir hikâye.