กลางดึกคืนนั้น (เวลา 02.00 น.)
อิงดาวสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะรู้สึกว่าข้างกายว่างเปล่า... เธอคลำหาคนข้างตัวแต่พบเพียงความเย็นชืดของผ้าปูที่นอน
"พี่เรน?"
เธอลุกจากเตียง เดินงัวเงียออกมาที่ห้องนั่งเล่นที่เปิดไฟสลัว ภาพที่เห็นทำเอาเธอใจหายวาบ...ราชันย์นั่งอยู่บนโซฟาตัวยาว... ในมือมีแก้ววิสกี้ที่น้ำแข็งละลายจนหมด เขานั่งก้มหน้า ศอกยันเข่า มือทั้งสองข้างกุมศีรษะตัวเองแน่น ไหล่กว้างสั่นเทาเล็กน้อยราวกับคนกำลังต่อสู้กับปีศาจร้ายในใจ
"พี่เรน..."
อิงดาวเดินเข้าไปแตะไหล่เขาเบาๆ
ราชันย์สะดุ้งเฮือก เงยหน้าขึ้นมองขวับ ใบหน้าหล่อเหลานั้นอิดโรย ขอบตาดำคล้ำเหมือนคนไม่ได้นอนมาหลายคืน นัยน์ตาสีนิลแดงก่ำและเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา
"อิง..." เสียงเขาแหบพร่า
"ทำไมยังไม่นอน... ออกมาทำไม มันอันตราย..."
"อันตรายบ้าอะไร นี่มันในบ้านนะ!"
อิงดาวทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอนั่งลงข้างๆ แล้วกระชากมือเขาออกจากแก้วเหล้า
