Chapter 16
1008 Words
Cathy POV
Tahimik kaming naiwan sa hallway matapos umalis si Jassie.
Napansin kong nakatingin pa rin si Keano sa direksyon kung saan siya naglakad.
Napangisi si Shean.
“Oy,” sabi niya habang tinutulak ng bahagya si Keano. “Over my dead body daw pero sinusundan pa rin ng tingin.”
Napairap si Keano.
“Tumahimik ka nga,” sagot niya.
Napatawa si Troy.
“Bro, obvious naman,” sabi niya. “Nag-aalala ka lang.”
“Hindi ako nag-aalala,” matigas na sagot ni Keano.
“Talaga?” tanong ni Shean.
“Talaga.”
Napailing ako habang nakatingin sa kanilang tatlo.
“Ang weird niyo,” sabi ko.
Napatingin sila sa akin.
“Ano?” tanong ni Troy.
“Kung ayaw mo kay Jassie, bakit mo siya pinapakialaman?” tanong ko kay Keano.
Tahimik siya sandali.
Pagkatapos ay napairap.
“Dahil magulo siya.”
Napatawa ako.
“Hindi ’yon dahilan.”
Tumingin si Keano sa akin.
“At ikaw?” sabi niya. “Bakit mo siya pinagtanggol?”
Napakibit-balikat ako.
“Kaibigan ko siya.”
Tahimik ulit ang sandali.
Maya-maya, tumingin si Troy sa relo niya.
“Cathy,” sabi niya.
“Yes?”
“Hindi ba may class ka?”
Nanlaki ang mata ko.
“Ay!” sabi ko. “Culinary lab!”
Napatawa si Shean.
“Takbo na chef.”
Napailing ako habang naglalakad palayo.
“Bye!”
“See you later!” sigaw ni Shean.
Habang naglalakad ako papunta sa Culinary Building, hindi ko napigilang ngumiti.
Kasi kahit sandali lang…
parang mas kulay ang araw ko ngayon kaysa dati.
Hindi ko alam na sa kabilang hallway…
may isang grupo ng babae na galit na galit habang nakatingin sa akin.
Kasama nila si Mika.
“At saka niyo sinasabi na wala siyang ginagawa kay Troy?” sabi ng isa.
Napangisi si Mika.
“Relax,” sabi niya.
“Matatapos din ang saya ng kapatid ko.”
Pagdating ko sa Culinary Lab, agad kong sinuot ang apron ko.
“Late ka na naman, Cathy,” sabi ng instructor namin.
“Sorry po, Chef,” sagot ko habang tumatawa.
“Basta magluto ka ng maayos,” sabi niya bago bumalik sa ibang students.
Huminga ako nang malalim.
Sa totoo lang…
dito lang ako pinaka-komportable.
Sa kusina.
Habang nag-aayos ako ng ingredients, may narinig akong bulungan sa likod ko.
“Siya ’yon.”
“Yung kasama ni Troy kanina.”
Napabuntong-hininga ako.
Mabilis talaga kumalat ang tsismis sa school.
Hindi ko na lang sila pinansin.
Sa halip, nagsimula akong maghiwa ng mga gulay.
“Today’s task,” sabi ng instructor namin, “gumawa kayo ng signature pasta dish.”
Napangiti ako.
Pasta? Easy.
Habang nagluluto ako, hindi ko namalayang may nakatayo pala sa may pintuan ng lab.
Nanlaki ang mata ng ilang classmates ko.
“Grabe…”
“Si Troy ’yan.”
“Ano ginagawa niya dito?”
Napalingon ako.
At doon ko siya nakita.
Si Troy, nakasandal sa pinto ng culinary lab habang nakatingin sa akin.
Napakunot ang noo ko.
“Ano ginagawa mo dito?” tanong ko.
Napangiti siya nang bahagya.
“Tinitingnan ko kung marunong ka ba talagang magluto.”
Napatawa ako.
“Troy, hindi ito restaurant.”
Nagkibit-balikat siya.
“Then prove it.”
Napataas ang kilay ko.
“Prove what?”
“Na hindi ka lang magaling kumain.”
Napangisi ako.
“Challenge accepted.”
Narinig ko ang ilang “oooh!” mula sa classmates ko.
Halos lahat napatingin sa amin ni Troy.
Napailing ang instructor ko.
“Troy,” sabi niya, “hindi ito show.”
“Sorry, Chef,” sagot ni Troy pero nakangiti pa rin.
Bumaling ako sa stove ko.
Sige. Tingnan natin kung sino ang tatawa.
Nagsimula akong magluto.
Init ng olive oil. Bawang. Sibuyas. Kaunting chili flakes.
Unti-unting kumalat ang amoy sa buong culinary lab.
“Ang bango,” narinig kong sabi ng isa kong kaklase.
Napansin kong tahimik na nakasandal si Troy sa pinto, nakatingin lang sa ginagawa ko.
Hindi ko siya pinansin.
Inihulog ko ang pasta sa kumukulong tubig at sinimulan ang sauce—cream, mushrooms, at kaunting herbs.
Pagkalipas ng ilang minuto…
“Time!” sabi ng instructor.
Inilagay ko ang pasta sa plato at inayos ang presentation.
“Chef,” sabi ko.
Lumapit siya at tinikman.
Tahimik siya sandali.
Kinabahan ako.
Pagkatapos…
tumango siya.
“Good,” sabi niya. “Very good.”
Napangiti ako.
Biglang may boses sa likod ko.
“Pwede bang ako ang susunod na tikim?”
Si Troy.
Napairap ako.
“Hindi ito cafeteria.”
Napangisi siya.
“Please.”
Napailing ako pero inabot ko sa kanya ang tinidor.
Kumuha siya ng kaunting pasta at tinikman.
Tahimik siya habang ngumunguya.
Napakunot ang noo ko.
“Ano?” tanong ko.
Tumango siya nang bahagya.
“Masarap.”
Napataas ang kilay ko.
“Talaga?”
Ngumiti siya.
“Food is life, right?”
Napatawa ako.
Pero hindi ko napansin na sa kabilang mesa…
nakatingin sa amin si Mika.
At ang hawak niyang tinidor…
mahigpit na mahigpit.
Mika POV
Mahigpit ang hawak ko sa tinidor habang nakatingin kay Cathy at Troy.
Hindi ako papayag na malalamangan ako ng tabachoy na ’yan.
Sa dami ng babae sa school…
bakit siya pa?
Kung si Daddy nga niya, naagaw ko na ang pagmamahal at atensyon… si Troy pa kaya?
Matagal ko nang gusto si Troy.
O kahit sino man sa Seven Pillars.
Sila ang pinaka-elite sa school—sikat, gwapo, matalino, at sobrang yaman.
Pangarap ng maraming babae na mapalapit sa kanila.
Kasama na ako doon.
Matagal ko nang sinusubukan na mapansin nila.
Pero ang hirap nilang lapitan.
Parang may sariling mundo ang Seven Pillars na hindi basta-basta pwedeng pasukin.
Pero itong tabachoy kong kapatid…
Parang ang dali lang.
Isang gabi lang.
Ngayon close na agad sila.
Napangisi ako habang nakatingin sa kanila.
Hindi.
Hindi ako papayag na siya ang maging espesyal sa kanila.
Kung nagawa kong makuha ang loob ng pamilya namin…
kaya ko ring makuha ang loob ni Troy.
At kapag nangyari iyon…
titiyakin kong bumalik si Cathy sa lugar niya—sa ibaba.
- Writer
