Chapter 17
1057 Words
Cathy POV
“Ang sarap mo pala magluto,” sabi ni Troy habang nakangiti.
“No wonder kung bakit ka—”
Hindi niya naituloy ang sasabihin niya.
Napatingin siya sa akin na parang nag-aalala.
“Lumaking mataba?” natatawa kong sabi habang nakataas ang kilay.
“Hey, no,” mabilis niyang sagot. “I didn’t mean to insult you.”
Napakamot siya sa ulo.
“Kasi… it’s just weird,” dagdag niya. “Ayaw mo bang pumayat?”
Seryoso ang boses niya.
Napakibit-balikat ako.
“Gusto naman siyempre,” sagot ko. “Kaso hindi ko alam kung paano.”
Napangiti siya nang bahagya.
“Sinubukan mo na bang mag-diet?”
“Oo,” sabi ko. “Hindi ako kumakain… pero lalo lang akong nagkaka-crave sa pagkain. Kaya ang ending, napaparami ang kain ko.”
Napailing si Troy.
“Mali ang ginagawa mo,” sabi niya.
“Ano’ng mali?”
“Kung gusto mo,” sabi niya habang nakangiti, “I can help you. Ikaw at si Anna.”
Napatingin ako sa kanya.
Pagkatapos…
napatingin ako sa katawan niya.
Matangkad. Malapad ang balikat. Halatang athletic.
Ang ganda talaga ng katawan ni Troy.
Hindi ko napigilang hawakan ang dibdib niya.
“Sabagay…” sabi ko habang natatawa. “Hindi masamang magpaturo.”
Bigla siyang parang nakuryente.
Napaatras pa siya ng konti.
“Uy!” sabi niya habang hinahawakan ang dibdib niya. “Cathy!”
Napatawa ako nang malakas sa reaction niya.
“Ang arte mo naman,” sabi ko.
Napailing siya habang pinipigilan ang ngiti.
“Delikado ka talaga.”
Napapatawa pa rin ako habang hawak ni Troy ang dibdib niya.
“Ang arte mo naman,” sabi ko.
Napailing siya pero napansin kong nakangiti siya.
“Delikado ka talaga,” sabi niya habang lumalapit ng kaunti sa akin.
“Bakit?” tanong ko.
“Tingnan mo ginagawa mo,” sagot niya.
“Ano ba ginawa ko?” inosente kong sabi.
“Hinawakan mo ako.”
Napatawa ulit ako.
“Eh ano ngayon?”
Bigla siyang yumuko ng kaunti para halos magpantay na ang mukha namin.
“Tapos tatanungin mo ako kung ano?” sabi niya.
Biglang uminit ang mukha ko.
Ngayon ko lang napansin kung gaano kalapit ang mukha niya sa akin.
Amoy ko pa ang pabango niya.
Napakagat ako sa labi.
“Hindi ko naman sinasadya,” mahina kong sabi.
Napangiti siya.
“Talaga?”
Tumango ako.
“Troy!” sigaw ng instructor namin mula sa kabilang side ng lab.
“Kung hindi ka student dito, lumabas ka na.”
Napaatras si Troy habang natatawa.
“Sorry, Chef!”
Bago siya lumabas ng pinto, napalingon siya sa akin.
“After class,” sabi niya.
“Ano?”
“Simula na ng training mo.”
Napataas ang kilay ko.
“Training?”
“Para pumayat,” sabi niya.
Pagkatapos ay ngumiti siya.
“At para mas matagal kitang makasama.”
Biglang uminit ang pisngi ko.
Habang palabas siya ng culinary lab…
napansin kong ang bilis ng t***k ng puso ko.
Cathy POV
Buong klase hindi ako makapag-focus.
Paulit-ulit kong naaalala ang sinabi ni Troy.
“Para mas matagal kitang makasama.”
“Cathy!” tawag ng instructor.
Napatalon ako.
“Yes, Chef?”
“Nasaan na ang isip mo?” tanong niya.
“Sorry po,” sabi ko habang natatawa ang mga kaklase ko.
Pagkatapos ng class, mabilis akong nagligpit ng gamit.
Paglabas ko ng culinary lab…
nandun siya.
Nakasandal sa pader si Troy, nakapamulsa habang naghihintay.
“Grabe,” sabi ko. “Akala ko joke lang yung training mo.”
“Hindi ako nagjo-joke,” sagot niya.
Napailing ako.
“Ano gagawin natin?”
“Jogging,” sabi niya.
“Jogging?!” halos mapasigaw ako.
Napatawa siya.
“Relax. Hindi kita papatakbuhin ng marathon.”
“Hindi ako tumatakbo,” sabi ko.
“Simula ngayon, tatakbo ka na.”
“Bakit?” tanong ko.
“Para maging healthy ka.”
Napakunot ang noo ko.
“Concern ka talaga sa katawan ko ha.”
Hindi siya agad sumagot.
Sa halip…
tinitigan niya lang ako.
“Hindi lang doon,” mahina niyang sabi.
“Sa ano pa?”
Napangiti siya nang bahagya.
“Sa’yo.”
Natigilan ako.
Biglang uminit ang pisngi ko.
Pero bago pa ako makasagot…
may biglang boses na sumingit mula sa likod.
“Wow.”
Pareho kaming napalingon.
Si Mika.
Nakatayo siya sa hallway kasama ang dalawa niyang kaibigan.
Nakatingin siya sa amin habang nakangisi.
“Ang sweet naman,” sabi niya.
“At akala ko kaibigan lang kayo.”
Napabuntong-hininga ako.
“Ate, wala kang ibang gagawin?” sabi ko.
Napairap siya.
“Troy,” sabi niya habang lumalapit. “Pwede ba kitang makausap sandali?”
Tahimik lang si Troy.
“Dito na lang,” sagot niya.
Napakunot ang noo ni Mika.
“Private sana.”
Napatingin siya sa akin na parang gusto akong paalisin.
Pero hindi ako gumalaw.
Napangiti si Troy nang bahagya.
“Kung may sasabihin ka, sabihin mo na lang dito,” sabi niya.
Napansin kong napahiya si Mika.
Pero mabilis siyang nakabawi.
“Troy,” sabi niya habang pilit na ngumiti, “alam mo namang concerned lang ako sa’yo.”
“Concerned?” ulit ni Troy.
“Oo,” sabi niya. “Kasi kung ano-ano na ang sinasabi ng mga tao sa school.”
Napatingin ako sa kanya.
“Na lagi kang kasama ng… kapatid ko.”
Naramdaman kong parang may tinamaan sa dibdib ko.
Pero hindi ako nagsalita.
Tahimik lang si Troy.
“Troy,” dagdag ni Mika, “maraming babae dito sa school na bagay sa’yo.”
Napatingin siya sa akin mula ulo hanggang paa.
“Hindi siya. Concern lang ako sayo."
Bago pa ako makapagsalita…
biglang nagsalita si Troy.
“Tama na.”
Tahimik ang hallway.
“Hindi ko kailangan ng advice tungkol sa kung sino ang dapat kong kausapin,” sabi niya.
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
“Cathy.”
“Yes?”
“Handa ka na ba sa jogging?”
Napakurap ako.
“Ha?”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Halika na.”
At sa harap mismo ni Mika…
hinila niya ako palayo.
Habang naglalakad kami papunta sa labas ng campus…
naririnig ko pa rin ang galit na boses ni Mika sa likod namin.
Pero si Troy…
mas lalo pang hinigpitan ang hawak sa kamay ko.
Hindi man lang tinignan si Ate Mika.
- Writer
