Chapter 18
1052 Words
Cathy POV
Habang hinihila ako ni Troy palabas ng campus, hindi ko mapigilang mapalingon sa likod.
Nakatayo pa rin si Ate Mika, galit na galit habang nakatingin sa amin.
Napabuntong-hininga ako.
“Troy,” sabi ko.
“Ano?” sagot niya habang naglalakad pa rin kami.
“Pwede mo na akong bitawan.”
Huminto siya.
Saka lang niya napansin na hawak pa rin niya ang kamay ko.
Dahan-dahan niya itong binitawan.
“Sorry,” sabi niya.
Napangiti ako.
“Okay lang.”
Sandali kaming nagkatinginan.
“Tara,” sabi niya. “Mag-jogging na tayo.”
Napatingin ako sa kanya na parang hindi makapaniwala.
“Talaga ba?”
“Oo.”
“Troy,” sabi ko habang natatawa, “tingnan mo naman ako.”
“Tinitingnan kita.”
“Hindi ako pang-jogging.”
Napangiti siya.
“Sino nagsabi?”
“Ang buong mundo.”
Tahimik siya sandali.
Pagkatapos…
lumapit siya ng kaunti sa akin.
“At kung sabihin kong kaya mo?” sabi niya.
Napatingin ako sa kanya.
“Bakit ka ba naniniwala sa akin?” tanong ko.
Ngumiti siya.
“Kasi hindi ka naniniwala sa sarili mo.”
Hindi ako agad nakasagot.
Pagkatapos ay bigla siyang tumalikod at nagsimulang maglakad papunta sa park malapit sa school.
“Halika na, Cathy!”
Napabuntong-hininga ako.
“Bahala ka diyan!”
Pero sumunod pa rin ako.
Pagdating namin sa park, tumigil siya at tumingin sa akin.
“Ready?”
Umiling ako.
“Hindi.”
“Good,” sabi niya.
“Dahil hindi rin ako.”
Napatawa ako.
“Troy!”
Tumawa rin siya.
“Joke lang.”
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
“Sabay tayo.”
“Ano ibig mong sabihin?”
“Kung mapagod ka,” sabi niya, “titigil tayo.”
“At kung hindi ako makahinga?”
“Titigil tayo.”
“At kung sumuko ako?”
Ngumiti siya.
“Hindi kita papayagang sumuko.”
Biglang bumilis ang t***k ng puso ko.
Hindi ko alam kung dahil sa jogging…
o dahil sa kanya.
“Paano naman itong damit ko?” sabi ko habang tinitingnan ang suot kong pang-school.
Napangisi si Troy.
“Nakaisip ka ng dahilan ah,” sabi niya habang natatawa. “Sige, maglakad na lang tayo.”
“Yes!” natatawa kong sagot.
Pero ilang minuto pa lang kaming naglalakad…
todo hingal na ako.
“Troy…” sabi ko habang napaupo sa bench.
Nag-alala siya at agad lumapit.
“Bakit?” tanong niya.
“Sobrang pagod ko,” sabi ko habang hinihingal.
“Kailangan ko ng—” napahinto ako.
“Ng alin?” tanong niya habang nagpupunas ng pawis sa noo niya.
Napakamot ako sa ulo.
“Pagkain.”
Napatawa siya.
“Sige, kakain tayo.”
Biglang lumiwanag ang mukha ko.
“Talaga?”
Tumango siya.
Pagdating namin sa isang restaurant malapit sa park…
naupo kami.
Pero nang makita ko ang inorder niya…
nadismaya ako.
Salad.
Steamed tuna.
At tubig.
Walang soft drinks.
Napatingin ako sa kanya.
“Talaga, Troy?” sabi ko na may halong inis.
“Ito ang ipapakain mo sa akin?”
Napatingin lang sa akin si Troy habang pinipigilan ang tawa.
“Diet food,” sabi niya.
Napairap ako.
“Troy, hindi ako kambing.”
Napatawa siya.
“Healthy ’to.”
“Healthy pero malungkot,” sagot ko habang tinitingnan ang salad.
Kinuha ko ang tinidor at tinusok ang isang dahon ng lettuce.
“Tingnan mo,” sabi ko habang inaangat ito. “Ito ang pagkain ng taong walang kasalanan pero pinarusahan.”
Halos mapatawa si Troy.
“Drama mo,” sabi niya.
“Hindi drama,” sagot ko. “Trahedya.”
Napailing siya.
“Kain ka muna.”
“Hindi.”
Napataas ang kilay niya.
“Bakit?”
“Hindi ako mabubusog diyan.”
Tahimik siya sandali.
Pagkatapos ay tumawag siya sa waiter.
“Excuse me.”
Lumapit ang waiter.
“Yes, sir?”
“Pakidagdag po ng grilled chicken… at pasta.”
Nanlaki ang mata ko.
“Talaga?”
Tumingin siya sa akin.
“Half portion.”
Napairap ako.
“Kuripot.”
Napatawa siya.
“Disiplina.”
Maya-maya dumating ang pagkain.
Habang kumakain ako ng pasta, napansin kong nakatingin lang si Troy sa akin.
“Ano?” tanong ko.
“Nothing.”
“Bakit ka nakatingin?”
Napangiti siya nang bahagya.
“Masaya ka kapag kumakain.”
Napatawa ako.
“Siyempre.”
Tumango siya.
“Alam mo,” sabi niya.
“Ano?”
“Hindi ko pa nakita ang taong kasing saya mo sa simpleng bagay.”
Natigilan ako sandali.
Hindi ko alam kung bakit…
pero parang may kakaibang init sa dibdib ko habang nakatingin siya sa akin.
Bigla akong napangiti.
“Troy.”
“Yes?”
“Baka sa huli… tumaba ka rin dahil sa akin.”
Napatawa siya.
“At kung mangyari man ’yon…”
sabi niya habang nakangiti—
“kasalanan mo.”
Natatawa pa rin ako sa sinabi ni Troy.
“Kasalanan mo.”
“Wow ha,” sabi ko. “Ako pa ang magiging dahilan kung bakit ka tataba.”
Napangisi siya.
“Possible.”
Napailing ako habang sumusubo ng pasta.
“Impossible,” sagot ko. “Tingnan mo naman katawan mo. Halatang disciplined.”
Tumingin siya sa plato ko.
“At ikaw… halatang hindi.”
Napatawa ako.
“Grabe ka naman.”
Tahimik kaming kumain sandali.
Napansin kong paminsan-minsan nakatingin siya sa akin habang kumakain ako.
“Ano na naman?” tanong ko.
“Wala.”
“Bakit ka nakatingin?”
Napangiti siya.
“Iniisip ko lang.”
“Ang alin?”
“Kung gaano ka kasaya sa pagkain.”
Napatawa ako.
“Troy, food is happiness.”
Napabuntong-hininga siya.
“Alam ko.”
Maya-maya, nagpunas ako ng labi gamit ang tissue.
“Troy.”
“Ano?”
“Salamat.”
Napakunot ang noo niya.
“Para saan?”
“Sa pagkain,” sabi ko.
Napangiti siya.
“Hindi ’yon.”
“Ano?”
“Masaya akong kasama ka.”
Natigilan ako.
Hindi ko alam kung ano ang sasabihin.
Para akong biglang nahiya.
Pero bago pa ako makasagot…
may narinig kaming boses mula sa kabilang mesa.
“Well… well.”
Pareho kaming napalingon.
Si Mika.
Kasama ang dalawang babae na kaibigan niya.
Nakatingin siya sa amin habang nakangisi.
“Ang sweet naman ng lunch date,” sabi niya.
“At akala ko diet program lang.”
- Writer
