Chapter 19
905 Words
Cathy POV
Napabuntong-hininga ako nang makita ko si Ate Mika.
Kasama niya ang dalawa niyang kaibigan, parehong nakangisi habang nakatingin sa amin ni Troy.
“Ang sweet naman ng lunch date,” sabi niya.
“At akala ko diet program lang.”
Napairap ako.
“Ate, hindi ba puwedeng kumain nang tahimik?” sabi ko.
Napangiti siya pero halatang peke.
“Troy,” sabi niya habang lumalapit sa mesa namin, “akala ko jogging lang kayo.”
Napatingin si Troy sa kanya.
“Jogging nga,” sagot niya.
“Eh bakit may pasta?” sabi ni Mika habang nakatingin sa plato ko.
Napangisi siya.
“Troy, hindi mo ba alam? Kaya hindi pumapayat ang kapatid ko dahil sa ganyan.”
Tahimik lang akong kumakain.
Sanay na ako sa mga ganyang salita.
Pero bago pa ako makapagsalita…
biglang nagsalita si Troy.
“Mika.”
Napatingin siya sa kanya.
“Hindi mo kailangang ipahiya ang kapatid mo para magmukhang mas maganda ka,” sabi niya.
Tahimik ang paligid.
Natigilan si Mika.
Pati ang mga kaibigan niya napatingin sa isa’t isa.
“Hindi ko siya pinapahiya,” sagot ni Mika.
“Talaga?” sabi ni Troy.
Tumahimik siya sandali.
Pagkatapos ay tumingin sa plato ko.
“Kung may problema ka sa kinakain ni Cathy,” dagdag niya, “sa akin ka magreklamo.”
Nanlaki ang mata ko.
“Troy…” mahina kong sabi.
Pero hindi niya ako pinansin.
Nakatingin lang siya kay Mika.
“Dahil ako ang nag-order niyan.”
Tahimik ang restaurant.
Napahiya si Mika.
Napairap siya bago tumalikod.
“Tara na,” sabi niya sa mga kaibigan niya.
Pag-alis nila, bumalik ang tingin ni Troy sa akin.
Tahimik siya sandali.
“Sorry,” sabi niya.
Napakunot ang noo ko.
“Para saan?”
“Kung nadamay ka ulit sa drama ng pamilya mo.”
Napangiti ako nang bahagya.
“Troy.”
“Ano?”
“Sanay na ako.”
Tahimik siya sandali.
Pagkatapos ay nagsalita nang mahina.
“Hindi ka dapat nasasanay sa ganun.”
Nasa loob na kami ng sasakyan ni Troy habang hinahatid niya ako pauwi.
Tahimik lang kaming dalawa nang bigla siyang lumapit ng kaunti.
Nagulat ako nang inamoy niya ako.
“Not bad,” sabi niya habang nakangisi.
Napataas ang kilay ko.
“Ano ba ’yan?” sabi ko.
Pero gumanti ako.
Lumapit din ako at inamoy ko siya.
“Hmm… ikaw naman maasim,” natatawa kong sabi.
“Ah ganun ha?” sabi niya.
Bigla niya akong kiniliti.
“Hoy!” sabi ko habang natatawa.
Pero sa gitna ng pagtawa ko…
bigla niya akong hinila papalapit sa kanya.
At bago pa ako makapag-react, hinalikan niya ako sa labi.
Nanlaki ang mata ko sa gulat.
Pero pagkatapos ng ilang segundo…
parang automatic na gumanti ako ng halik.
Tahimik ang mundo sa loob ng sasakyan.
Paghiwalay ng mga labi namin…
nagkatitigan kami.
“Bakit mo ginawa ’yon?” tanong ko.
Napabuntong-hininga siya.
“Hindi ko rin alam,” sabi niya.
“Noong una… ayoko ng nangyari sa atin.”
“Pero habang nakikilala kita… hindi ka na mawala sa isip ko.”
Sandali siyang tumigil.
“Hindi ko alam kung mahal na kita,” dagdag niya.
“Nalilito ako.”
Napangiti ako.
“Talaga?” sabi ko.
“Eh di tayo na.”
Napangiti siya pero agad ding umiling.
“No,” sabi niya. “Hindi pa ako sure sa feelings ko.”
Tahimik ako sandali.
Pagkatapos ay hinawakan ko ang mukha niya.
“Okay,” sabi ko.
“Kung ano ang kaya mong ibigay ngayon… tatanggapin ko.”
Napatingin siya sa akin.
“No strings attached,” dagdag ko.
At bago pa siya makasagot…
hinalikan ko ulit siya.
“Cathy…” gulat niyang sabi.
Pero gumanti rin siya sa halik.
Mas mabagal.
Mas matagal.
Paghiwalay ng mga labi namin…
ngumiti ako.
“Bye,” sabi ko habang binubuksan ang pinto ng sasakyan.
“Good night.”
Masaya akong bumaba.
Pagtingin ko sa kanya bago isara ang pinto…
nakita kong napailing siya habang nakangiti.
Troy POV
Hindi ako agad umalis matapos bumaba si Cathy sa kotse ko.
Nakatayo lang ako roon, hawak ang manibela, habang pinapanood siyang naglalakad papasok sa gate ng bahay nila.
Napailing ako habang napapangiti.
“Damn, Cathy…”
Hindi ko alam kung ano ang ginagawa niya sa akin.
Noong una, ayaw ko sa nangyari sa pagitan namin.
Isang gabi lang iyon na dapat kalimutan.
Pero habang mas nakikilala ko siya…
parang lalo siyang dumidikit sa isip ko.
Yung tawa niya.
Yung pagiging diretso niya magsalita.
Yung pagiging masaya niya kahit pinagtatawanan siya ng ibang tao.
Napabuntong-hininga ako.
“Hind ka talaga normal,” bulong ko sa sarili ko.
Pero hindi ko rin mapigilang ngumiti.
Kinuha ko ang phone ko.
May bagong message.
Shean:
Bro, nasaan ka na? Practice tayo bukas ha.
Napangiti ako nang bahagya.
Magre-reply sana ako nang may pumasok na bagong message.
Cathy:
Salamat sa pagkain… at sa halik.
Napatawa ako nang mahina.
Troy:
You started it.
Ilang segundo lang…
nag-reply siya ulit.
Cathy:
Pero hindi ka tumigil.
Napailing ako habang nakangiti.
Pero bago pa ako makapag-reply…
may dumating pang isang message mula sa kanya.
Cathy:
Good night, Troy.
Matagal akong nakatingin sa screen.
Hindi ko alam kung bakit…
pero parang ayaw kong matapos ang usapan namin.
Sa loob-loob ko, may isang bagay na unti-unting lumilinaw.
Hindi ko pa alam kung love ba ito.
Pero sigurado ako sa isang bagay.
Hindi ko na kayang iwasan si Cathy.
- Writer
