Pag-uwi ni Sophia sa bahay nila, ramdam na ramdam niya ang bigat ng araw. Nang mabuksan niya ang pinto, bumungad agad si Laddicus na nakaupo sa sofa, may hawak na tablet at parang may inaayos na papers. Agad nitong napansin ang mukha ng asawa—halatang stressed at mainit ang ulo.
“Hey…” malumanay na bungad ni Laddicus habang inilapag ang hawak.
“What happened?”
Hindi na nakatiis si Sophia, bagsak ang bag sa lamesa at umupo sa tabi nito.
“Tangina, Addi…ang kapal ng mukha ng mga hayop na ‘yon!” Halos sumabog ang boses niya.
“Si Rosie at si Ritchie—pinagharap kami sa office ng dean. At kung makapagsalita sila sa akin, akala mo kung sinong malilinis! Wala silang ginawa kung hindi ipamukha na porket ikaw ang asawa ko, kaya raw ako nakaka-survive sa school.”
Kumunot ang noo ni Laddicus,
