Chapter
Maaga pa lang, gising na si Sophia. Pero imbes na sigla ang bumati sa kanya, ang mabigat na ulo at pakiramdam ng kahihiyan ang sumalubong. Lasing na lasing siya kagabi—at sa lahat ng taong nakakita sa kanya sa ganoong estado, si Laddicus pa.
“Lintik…” bulong niya habang tinatakpan ng unan ang mukha. “Ano ba’ng pinagsasabi ko kagabi?”
Habang nakahiga, pumapasok isa-isa ang mga alaala: ang tawa niya, ang kalokohan niya habang lasing, at higit sa lahat, ‘yung titig ni Laddicus habang inaalalayan siya. Ramdam niya ang init sa pisngi. Napabuga siya ng hangin at tahimik na kinakastigo ang sarili.
“Asawa ko na siya… at kahit asawa ko na siya hindi ko dapat ginawa ‘yon. Nakakahiya!”
Napailing siya, binatukan pa ang sarili.
“Paano ko siya haharapin mamaya? Taragis na buhay ‘to oh. K
