Chapter 4: Ang Mansyon
1172 Words
CHAPTER 4: ANG MANSYON
Malaki.
Malamig.
Tahimik.
Iyon ang unang tatlong salitang pumasok sa isip ni Lia nang makita niya ang mansyon ni Dante Vercelli.
At pagkatapos ng tatlong araw...
Wala pa ring nagbabago sa opinyon niya.
Napakalaki ng lugar.
Mas malaki pa sa buong barangay na kinalakihan niya.
May mga harding parang hindi nalalanta.
May mga chandelier na mukhang milyon ang halaga.
May mga marmol na sahig na nakakatakot apakan.
At may mga taong laging nakasuot ng itim.
Mga taong hindi nagsasalita.
Mga taong hindi ngumingiti.
Mga taong mukhang handang pumatay anumang oras.
Pakiramdam ni Lia ay napadpad siya sa isang pelikula tungkol sa mafia.
At siya ang malas na extra na hindi alam kung kailan mamamatay.
Hindi siya nakakadena.
Hindi rin siya nakakulong sa isang kwarto.
Pwede siyang maglakad.
Pwede siyang kumain.
Pwede siyang gumamit ng buong mansyon.
Pero alam niyang isa lang iyong ilusyon.
Dahil saan man siya magpunta...
May bantay.
May mata.
May nakatingin.
At higit sa lahat...
May isang lalaking tila hindi nawawala sa paligid niya.
Si Dante Vercelli.
Minsan nasa sala.
Minsan nasa opisina.
Minsan nasa hardin.
Minsan hindi niya nakikita.
Pero kapag lumingon siya...
Parang naroon na naman ito.
Parang multo.
Parang anino.
Parang sumpa.
Napabuntong-hininga siya habang umiinom ng tubig sa kusina nang gabing iyon.
Alas-dose na.
Tahimik ang buong bahay.
Karamihan sa mga tao ay natutulog na.
O kung hindi man...
Nagpapanggap lang.
Dahil sigurado siyang walang normal na tao sa bahay na ito.
Ininom niya ang huling lagok ng tubig.
At eksaktong paglingon niya-
Muntik na niyang mabitawan ang baso.
"Diyos ko!"
Napahawak siya sa dibdib.
"Nababaliw ka ba?!"
Tahimik na nakatayo si Dante sa may pintuan.
Parang kanina pa naroon.
Parang lumitaw lang mula sa dilim.
Walang emosyon ang mukha nito.
Ngunit hindi na iyon bago para kay Lia.
"May hobby ka bang takutin ang mga tao?"
Tanong niya.
Tahimik.
"Ayaw mo talagang magsalita kapag hindi kailangan, ano?"
Tahimik pa rin.
Napairap siya.
"Napaka-weird mo."
Lumapit siya sa counter at muling nagsalin ng tubig.
Pagkatapos ay napansin niyang hindi pa rin umaalis si Dante.
Nakatayo lang.
Nakatingin.
At muli niyang naramdaman ang kakaibang kaba sa dibdib niya.
Hindi dahil natutuwa siya.
Hindi.
Nakakailang lang talaga ang titig nito.
Parang may X-ray vision.
Parang nakikita nito lahat ng tinatago mo.
"Bakit nakatingin ka?"
Tanong niya.
Tahimik.
"Ayan na naman."
Ininom niya ang tubig.
Pagkatapos ay inilapag ang baso.
"Bakit ako?"
Sa wakas.
Nagkaroon ng reaksiyon si Dante.
Bahagyang gumalaw ang mga mata nito.
Ngunit hindi ito nagsalita.
Napabuntong-hininga si Lia.
"Three days."
Tahimik.
"Tatlong araw na akong nandito."
Tahimik.
"Hindi ako makalabas."
Tahimik.
"Hindi ko matawagan mga kaibigan ko."
Tahimik.
"Wala akong sariling buhay."
Tahimik.
At doon siya napatawa.
Ngunit walang saya.
"At hanggang ngayon hindi ko pa rin alam kung bakit ako."
Mahabang katahimikan.
Pagkatapos-
"Bakit hindi ikaw?"
Napakurap siya.
"Ano?"
"Bakit hindi ikaw?"
Napailing siya.
"Anong klaseng sagot iyon?"
"Tamang sagot."
"Hindi."
Tumawa siya nang sarcastic.
"Hindi talaga."
Lumapit siya sa mesa.
At hinarap ito.
"Hindi ako espesyal."
Tahimik si Dante.
"Hindi ako mayaman."
Tahimik.
"Hindi ako mahalagang tao."
Tahimik.
"Wala akong kapangyarihan."
Tahimik.
"Wala akong koneksiyon."
Tahimik pa rin.
"Isa lang akong normal na babae."
Doon nagsalita si Dante.
"Walang normal."
Natawa siya.
"Meron."
"Wala."
"Meron."
"Wala."
"Napakatigas ng ulo mo."
"Ikaw rin."
Napakurap si Lia.
At pagkatapos-
"Wait."
Tinuro niya ito.
"Kakampihan mo pa sarili mo?"
"Tama ako."
"Hindi."
"Tama."
"Hindi."
"Tama."
Napailing siya.
"Ang yabang mo."
"Wala akong panahon maging mahinhin."
Muntik na siyang matawa.
Muntik lang.
Ngunit pinigilan niya ang sarili.
Dahil ayaw niyang isipin ni Dante na nakakatawa ito.
Kahit medyo nakakatawa talaga.
"Kailangan mo ng therapist."
Seryoso niyang sabi.
"Marami."
Hindi ito sumagot.
At para sa hindi maipaliwanag na dahilan...
Pakiramdam niya tama siya.
Tahimik silang dalawa.
Tanging tunog ng refrigerator ang maririnig.
At ang mahinang pagpatak ng ulan sa labas.
Pagkatapos ay muli siyang nagsalita.
"Hindi ako kriminal."
Mabagal na umangat ang tingin ni Dante.
Parang pinag-aaralan siya.
At doon na naman bumilis ang t***k ng puso niya.
Hindi niya maintindihan kung bakit.
Siguro dahil nakakatakot lang talaga ang lalaki.
Oo.
Iyon lang iyon.
Dahan-dahang lumapit si Dante.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
Hanggang sa halos magkatapat na sila.
Hindi umatras si Lia.
Ayaw niyang makita nitong natatakot siya.
Kahit medyo natatakot talaga siya.
"Lahat ng tao sa mundong ito..."
Mababa ang boses ni Dante.
Halos bulong.
"...may dugo sa kamay."
Napalunok siya.
"Iba lang ang nakikita."
Napakunot ang noo niya.
"Hindi totoo iyon."
"Totoo."
"Hindi."
"Totoo."
Umiling siya.
"Wala akong napatay."
"Sigurado ka?"
Napairap siya.
"Oo."
"Wala ka bang nasaktan?"
Natigilan siya.
"Wala ka bang iniwan?"
Tahimik siya.
"Wala ka bang pinaiyak?"
Tahimik.
"Wala ka bang sinira?"
Hindi siya agad nakasagot.
At napansin iyon ni Dante.
"Kita mo?"
Napailing siya.
"Hindi iyon pareho."
"Pareho."
"Hindi."
"Pareho."
Napabuntong-hininga siya.
"Napaka-negative mong tao."
"Wala akong ilusyon."
"At wala ka ring optimism."
"Hindi iyon nakakatulong."
"Masaya kaya iyon."
"Masaya lang hanggang masaktan ka."
Tahimik si Lia.
At sa unang pagkakataon...
May narinig siyang lungkot sa boses nito.
Napakaliit.
Halos hindi mapansin.
Pero naroon.
"Bakit pakiramdam ko marami nang nanakit sa'yo?"
Bulong niya.
Natigilan si Dante.
At agad niyang pinagsisihan ang tanong.
Dahil biglang nanlamig ang ekspresyon nito.
Mas malamig pa sa dati.
"Maling tanong."
"Ayan ka na naman."
"Anong ibig mong sabihin?"
"Kapag tungkol sa'kin, bawal."
Tahimik.
"Kapag tungkol sa'yo, dapat sasagot ako."
Tahimik pa rin.
"Unfair."
Hindi ito sumagot.
At iyon na mismo ang sagot.
Napailing siya.
"Alam mo..."
Humawak siya sa counter.
"Akala ko mas nakakatakot ka."
Bahagyang tumaas ang kilay nito.
"Talaga?"
"Oo."
"Bakit?"
"Kasi."
Nagkibit-balikat siya.
"Mas mukha kang emotionally unavailable."
Sa unang pagkakataon...
Parang muntik nang matawa si Dante.
Muntik lang.
At iyon ang pinaka-nakakagulat.
"Kita ko iyon."
Sabi niya agad.
"Hindi."
"Oo."
"Hindi."
"Ngumiti ka."
"Hindi."
"Sinungaling."
Napailing si Dante.
At iyon na yata ang pinakamalapit sa pagtawa na nakita niya rito.
Napangiti si Lia nang hindi namamalayan.
At agad ding nawala ang ngiti niya nang mapansin iyon.
Dahil nakatingin si Dante.
Diretso.
Matagal.
Napakagat siya sa labi.
"Ano?"
Tahimik.
"Bakit ka nakatingin?"
Tahimik.
"Dante."
Mahabang katahimikan.
Pagkatapos-
"Mas maganda kang ngumiti."
Nanigas si Lia.
Parang tumigil ang oras.
Parang tumigil ang mundo.
Parang tumigil maging ang paghinga niya.
"Ano?"
Mahina niyang tanong.
Ngunit hindi na sumagot si Dante.
Tumalikod ito.
At nagsimulang maglakad palabas ng kusina.
"Dante!"
Hindi ito huminto.
"Dante!"
Nagpatuloy lang ito sa paglalakad.
"Hoy!"
At bago ito tuluyang mawala sa pintuan...
Narinig niya ang huling sinabi nito.
"Matulog ka na."
Napanganga si Lia.
Pagkatapos ay napatingin sa basong hawak niya.
Pagkatapos sa pintuan.
At pagkatapos...
Sa sarili niya.
"Talaga bang sinabi niya iyon?"
Bulong niya.
At sa hindi niya maintindihang dahilan...
Mas mabilis ang t***k ng puso niya kaysa noong una niya itong makita.
At iyon ang mas nakakatakot kaysa sa mansyon.
Mas nakakatakot kaysa sa mga bantay.
Mas nakakatakot kaysa sa panganib na nakapaligid sa kanya.
Dahil sa unang pagkakataon...
Pakiramdam niya, unti-unti niyang nakikita ang tao sa likod ng pangalang Dante Vercelli.
At hindi niya alam kung magandang bagay ba iyon.
O mas malaking problema.
- Writer
