Chapter 5 Ang Unang Digmaan
1177 Words
CHAPTER 5: ANG UNANG DIGMAAN
Isang malakas na putok ang gumising sa buong mansyon.
Bumangon agad si Lia mula sa kama.
Sunod-sunod na putok.
Parang may digmaan sa labas.
Nagsimulang magliwanag ang mga pulang emergency lights sa hallway.
Red lights.
Sirens.
Sigawan.
May mga yabag ng paa na nagtatakbuhan.
May mga utos na hindi niya maintindihan.
Nang bumukas ang pinto ng kanyang silid, bumungad si Dante.
Nakahubad ng coat.
May hawak na baril.
At sa unang pagkakataon, nakita ni Lia ang kakaibang lamig sa mga mata nito.
"Huwag kang lalabas ng kwarto."
"Dante, anong nangyayari?"
"Huwag kang magtanong."
Lumapit ito at hinawakan ang kanyang magkabilang balikat.
"Makinig ka sa akin, Lia."
"Bakit may putukan?"
"Stay here."
"Dante-"
"Stay. Here."
Mariing diin nito.
Pagkatapos ay tumalikod agad.
Iniwan siyang mag-isa.
Ngunit habang lumalayo ang lalaki, mas lalo namang lumalaki ang kaba ni Lia.
Hindi siya mapakali.
May kung anong mali.
May kung anong tinatago si Dante.
At ngayong gabi...
Pakiramdam niya ay malalaman na niya ang lahat.
Makalipas ang ilang minuto, dahan-dahan siyang lumabas ng silid.
Tahimik.
Mabagal.
Naglalakad siya sa mahabang hallway.
Naririnig niya ang mga sigawan sa ibaba.
Mga yabag.
Mga putok.
Pagdating niya sa ikalawang palapag na balkonahe, napahawak siya sa railings.
Nanlaki ang kanyang mga mata.
Mga armadong lalaki.
Mga nakaitim.
Mga tauhan ni Dante.
May ilan sa kanilang sugatan.
May dugo sa marmol na sahig.
May isang lalaking nakahandusay.
Hindi na gumagalaw.
Nanginginig ang mga kamay ni Lia.
"Hindi..."
Napaatras siya.
Hindi siya makapaniwala.
Ito ba ang totoong buhay ni Dante?
Ito ba ang mundong pilit nitong itinatago sa kanya?
Biglang may bumagsak na katawan ilang metro mula sa kanya.
Napasinghap siya.
Takot na takot.
At doon niya nakita si Dante.
Nasa gitna ng kaguluhan.
Parang hari sa gitna ng digmaan.
May hawak na baril.
May dugo sa kanyang kamay.
At ang kanyang mga mata...
Walang emosyon.
Walang awa.
Parang ibang tao.
"Dante..."
Mahinang bulong niya.
Ngunit agad siyang napansin ng lalaki.
At sa sandaling iyon, parang huminto ang mundo.
Nagtagpo ang kanilang mga mata.
Nanlaki ang mata ni Dante.
"Lia!"
Mabilis itong lumapit.
Galit.
Nag-aalala.
At natatakot.
Pagdating nito sa harapan niya ay agad siyang hinawakan sa braso.
"Ano'ng ginagawa mo rito?!"
"Ako..."
"Hindi ba sinabi kong manatili ka sa kwarto?!"
"Dante, natatakot ako!"
"Mas matatakot ka kung hindi kita nakita agad!"
Napayuko si Lia.
Ngunit hindi niya maiwasang tumingin sa mga dugong nasa kamay nito.
Napansin iyon ni Dante.
At biglang tumahimik ang lalaki.
Tumingin ito sa sarili niyang kamay.
Pagkatapos ay muli siyang tinignan.
Takot.
Pagkabigla.
At pagkadismaya.
Lahat iyon ay nababasa niya sa mukha ni Lia.
"Hindi mo ito dapat makita."
Mahinang sabi ni Dante.
"Dante..."
"Hindi ganito."
"Dugo ba iyan?"
Hindi sumagot ang lalaki.
"Dante, may nasaktan ba?"
Tahimik.
Lalong bumilis ang t***k ng puso ni Lia.
"May napatay ba?"
Napatitig si Dante sa kanya.
Matagal.
Masakit.
Parang ayaw nitong sagutin ang tanong.
Ngunit alam nilang pareho ang sagot.
"Oo."
Napaatras si Lia.
Parang may bumagsak na bato sa kanyang dibdib.
"Totoo?"
"Oo."
"Tao?"
Napapikit si Dante.
"Oo."
Napaluha si Lia.
Hindi niya alam kung bakit.
Takot.
Gulat.
O dahil ngayon niya lang tuluyang nakilala ang lalaking minahal niya.
"Akala ko negosyo lang."
"Negosyo."
Mapait na ngumiti si Dante.
"Akala mo malinis ang negosyong pinapasok ko?"
"Hindi ko alam..."
"Hindi ko sinabi."
"Bakit?"
"Dahil ayokong makita mo ito."
Napatingin siya sa paligid.
Sa mga duguan.
Sa mga sugatan.
Sa mga baril.
Sa kaguluhan.
"Ganito ang mundo mo?"
Mahinang tanong niya.
Tumango si Dante.
"Ganito."
"Palagi?"
"Oo."
"Dante..."
"Maraming taong gustong patayin ako."
Natahimik siya.
"Mula nang bata ako."
"Totoo?"
"Oo."
"At ikaw?"
"Ano?"
"Ilang tao na ang napatay mo?"
Parang bumigat ang hangin sa paligid.
Tahimik.
Walang sumagot.
At ang katahimikang iyon ang siyang naging sagot.
Napahawak si Lia sa kanyang bibig.
Hindi siya makahinga.
Hindi siya makapagsalita.
"Diyos ko..."
"Lia."
"Huwag."
Lumayo siya.
Agad.
Parang nasunog.
Nasaktan ang mga mata ni Dante.
"Lia."
"Huwag muna."
"Makinig ka sa akin."
"Paano kita pakikinggan?"
Bahagyang tumaas ang boses niya.
"Paano?"
Nabigla maging ang mga tauhan sa paligid.
Ngayon lang nila narinig na sumigaw si Lia kay Dante.
"Tumingin ka sa paligid!"
Nanginginig ang kanyang boses.
"May dugo!"
May luha na bumagsak.
"May mga patay!"
"Lia-"
"Hindi ko alam kung sino ka!"
Tahimik ang lahat.
Pati si Dante.
At sa unang pagkakataon...
Mukhang nasaktan ito.
Hindi dahil sa bala.
Hindi dahil sa kaaway.
Kundi dahil sa kanyang mga salita.
"Hindi mo talaga ako kilala."
Mahinang sabi nito.
Napaluha si Lia.
"Ano ba talaga ang totoo?"
"Ang totoo?"
Tumawa si Dante.
Ngunit walang saya.
"Ang totoo ay ginawa ko ang lahat para ilayo ka rito."
"Bakit?"
"Dahil ikaw lang ang malinis sa buhay ko."
Natigilan siya.
"Ikaw lang ang bagay na hindi nadungisan."
"Dante..."
"Kapag kasama kita, nakakalimutan kong halimaw ako."
Tumulo ang isa pang luha mula kay Lia.
"Huwag mong sabihin iyan."
"Totoo."
"Hindi ka halimaw."
Biglang ngumiti si Dante.
Mapait.
"Kung alam mo lang."
"Ayaw kong paniwalaan."
"Lia."
Lumapit ito.
Dahan-dahan.
At ngayon ay wala na ang malamig na mafia boss.
Ang kaharap niya ay isang lalaking pagod na pagod nang lumaban.
"Takot ka ba sa akin?"
Direktang tanong nito.
Natahimik siya.
Hindi niya alam ang isasagot.
At iyon ang pinakamasakit na sagot para kay Dante.
Dahil alam nitong oo.
Takot siya.
Nakikita iyon sa kanyang mga mata.
Huminga nang malalim si Dante.
Pagkatapos ay tumango.
"Okay."
"Dante..."
"Okay lang."
"Hindi."
"Okay lang."
Mas lalong nasaktan si Lia.
"Dante, hindi ganoon."
"Huwag mo akong kaawaan."
"Hindi kita kinakaawaan."
"Kung gusto mong umalis, hindi kita pipigilan."
Nanlaki ang kanyang mata.
"Ano?"
"Kapag natapos ito."
"Dante."
"Pwede kang umalis."
"At paano ka?"
Bahagyang ngumiti ang lalaki.
"Ako?"
Tumingin ito sa paligid.
Sa mga tauhan.
Sa mga baril.
Sa gulong kagagawan ng kanyang pangalan.
"Babalik ako rito."
"Pero masasaktan ka."
"Nasanay na ako."
Napailing si Lia.
"Hindi."
"Lia."
"Hindi kita iiwan."
Natigilan si Dante.
Parang hindi ito makapaniwala.
"Ano?"
"Hindi kita iiwan."
"Alam mo ba ang sinasabi mo?"
"Oo."
"Lia."
"Takot ako."
Tumango siya.
"Sobra."
Mas lalong tumahimik si Dante.
"Pero mas natatakot akong mawala ka."
Parang huminto ang mundo.
At sa gitna ng digmaan.
Sa gitna ng dugo.
Sa gitna ng kaguluhan.
Unti-unting bumagsak ang mga pader na itinayo ni Dante sa loob ng maraming taon.
Lumapit siya.
At maingat na hinawakan ang mukha ni Lia.
"Sigurado ka?"
Hindi agad siya sumagot.
Sa halip ay hinawakan niya ang duguang kamay nito.
At kahit nanginginig siya...
Hindi niya ito binitiwan.
"Simula ngayon."
Mahinang sabi niya.
"Harapin natin ito nang magkasama."
Napapikit si Dante.
Parang ngayon lang siya natutong huminga.
Ngunit bago pa siya makapagsalita-
BANG!
Isang malakas na putok ang umalingawngaw sa buong mansyon.
Nanlaki ang mata ng lahat.
At dahan-dahang bumagsak sa sahig ang isa sa mga tauhan ni Dante.
Kasunod noon ay isang malamig na boses mula sa kabilang bahagi ng bulwagan.
"Akala mo tapos na tayo, Dante?"
Napatigil ang lahat.
Dahan-dahang lumingon si Dante.
At sa unang pagkakataon ngayong gabi...
Nakitaan ng tunay na galit ang kanyang mga mata.
"Damn."
Bulong niya.
"Siya ang pinakahuling taong gusto kong makita."
- Writer
