โรมปรารถนา

บุญนิสาเม้มริมฝีปากด้วยต้องการระงับอาการหวาดหวั่นที่โจมตีเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว ชั่วขณะนั้นหญิงสาวบังคับสายตาให้จับจ้องอยู่แต่ผู้ชายสวมเสื้อทีเชิ้ตสีเทาที่ทอดสายตาเว้าวอนมายังหญิงสาวที่ยืนเคียงอยู่ข้างหล่อน ในทีแรกที่บุญนิสาเห็นผู้ชายคนนี้ หล่อนรู้สึกคุ้นหน้าเขาอย่างประหลาด หากมั่นใจว่าไม่เคยรู้จักเขามาก่อน แต่เสี้ยววินาทีถัดมา เงาร่างของผู้ชายอีกคนที่มีความสูงไล่เลี่ยกันหากเพรียวบางกว่าก็ก้าวออกมาจากด้านหลังของเขา เหมือนว่าเจ้าตัวจงใจจะแสดงตัวกับหล่อน บุญนิสาถึงกับผงะ...หากโชคดีที่หนุ่มสาวทั้งคู่ยังคงสนใจกันและกัน พวกเขาจึงไม่ทันสังเกตความผิดปกติของหล่อน “พี่มารับขวัญ กลับบ้านเรากันนะครับ” ผู้ชายในเสื้อทีเชิ้ตสีเทาพูดกับขวัญชนกขึ้นมาเป็นคำแรก ซึ่งทำให้บุญนิสาจำต้องดึงความสนใจของตัวเองออกมาจากผู้ชายอีกคน ก่อนจะยื่นมือไปบีบมือบางของอดีตลูกศิษย์สาว แล้วพูดขึ้นอย่างต้องการให้กำลังใจ “ครูอยู่ตรงนี้ ถ้าขวัญไม่สบายใจหรือมีเรื่องอยากจะคุยด้วย ขวัญก็ยังมาหาครูได้ทุกเวลา” ขวัญชนกพยักหน้าหากยังมีท่าทีลังเล และบุญนิสาคงไม่ยอมให้ขวัญชนกกลับไปกับเขาคนนั้น หากหล่อนไม่เห็นสายตาทอความรักของคนทั้งคู่ หญิงสาวผละไปเปิดประตูรั้วบ้าน โดยเลื่อนให้เปิดออกกว้างเพียงพอที่ใครสักคนเดินผ่านได้ แล้วผู้ชายร่างสูงกำยำก็ยื่นมือมารับขวัญชนกด้วยท่าทีอ่อนโยนและใส่ใจ พวกเขาทั้งสองคนเดินเคียงกันไปยังรถเมอร์ซิเดส-เบนซ์คันสีดำที่หล่อนคุ้นตาเป็นอย่างดี...แต่ถึงจะคุ้นสักแค่ไหน บุญนิสาก็ไม่เคยยินดีที่จะเจอมัน “ขอบคุณอาจารย์บุญนิสานะครับที่ช่วยดูแลขวัญ” จู่ๆ เสียงของผู้ชายที่จับมือขวัญชนกอย่างอบอุ่นนั้นก็ดังแทรกความเงียบขึ้นมา บุญนิสารีบพยักหน้าเป็นเชิงตอบรับคำขอบคุณ ก่อนหล่อนจะรีบปิดประตูรั้วบ้านเสีย เมื่อฉุกคิดได้ว่าต่อจากนี้ก็เหลือตนอยู่ในบ้านตามลำพังแล้ว “ผัวเมียแค่ไม่เข้าใจกัน เดี๋ยวก็คุยกันได้ คนนอกจะไปยุ่งกับพวกเขาทำไม” เสียงพูดดังตามมาอีกหน หากคราวนี้เป็นเสียงของผู้ชายอีกคนซึ่งบุญนิสาไม่ต้องการเห็นหน้าเขา มือบางที่กำลังเลื่อนประตูรั้วให้ปิดนั้นเกร็งโดยฉับพลัน ซึ่งทำให้รู้ว่าหล่อนยังควบคุมตัวเองได้ไม่ดีนัก ผู้ชายคนนี้ยังมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของหล่อนไม่ต่างจากที่ผ่านมา บุญนิสาข่มความรู้สึกสั่นคลอนเอาไว้ภายใน เมื่อปิดประตูรั้วและล็อกมันได้สำเร็จ หญิงสาวก็รีบจ้ำฝีเท้า โดยมีเป้าหมายเป็นบ้านสองชั้นหลังกะทัดรัดที่อยู่ในรอบรั้วทันที...เชื่อมั่นว่าต่อจากนี้ลูกศิษย์ของตนมีคนที่ไว้ใจได้คอยดูแลแล้ว หญิงสาวร่างกลมกลึงในชุดเสื้อเข้ารูปสีเขียวมะนาวกับกระโปรงลายดอกยาวกรอมเท้าเคลื่อนกายผ่านพุ่มต้นเข็ม โดยมีสายตาของคนที่ยืนอยู่นอกประตูรั้วทอดมองตาม กระทั่งเสียงของน้องชายที่วัยห่างกันไม่ครบขวบปีดังขึ้น เขาจึงถอนสายตากลับมา “นายไม่กลับหรือไง” “ฉันคิดว่า...นายพาเมียกลับไปก่อนแล้วกัน” “แล้วนายจะกลับยังไง” “เอาน่า ฉันบอกให้นายกลับบ้านก็กลับไปเถอะ ไม่ต้องยุ่งเรื่องของฉัน” โรมันบอกพลางยกมือไล่น้องชายและว่าที่น้องสะใภ้ให้ไปพ้นๆ จากตนโดยไม่ลังเล แถมยังยกพาหนะประจำตัวให้คนทั้งคู่เสียอีก คนร่างสูงเพรียวยืนกอดอกอยู่หน้าประตูรั้วบ้านด้วยท่าทีนิ่งสงบ หากใครจะรู้ว่าข้างในนั้นกำลังพลุ่งพล่านแทบเกินทน เขารอจนกระทั่งรถคันหรูสีดำเคลื่อนออกไป พลันเรียวปากหยักก็กระตุกยิ้ม สายตาคมกวาดมองบ้านสองชั้นที่อยู่เบื้องหน้าอย่างมาดหมาย อยากจะหนีก็หนีไป แต่ถ้าพี่ไม่ปล่อย น้องเล็กก็ไปจากพี่ไม่ได้!