CHAPTER 30
Keira POV
Ang mga sandali sa simbahan noong sinabi ni Dayrit na hindi niya ako mahal sa harap ng napakaraming tao ay parang pelikula sa aking isipan. Ngunit ang pelikulang iyon ay hindi trahedya para sa akin; sa halip, isa itong kwento ng paglaya. Ang mga luha sa aking mga mata noong araw na iyon ay hindi para kay Dayrit o sa nawalang kasal namin. Ito ay mga luha ng kaluwagan, ng kaligayahan, at ng pagtanggap sa sarili kong katotohanan.
Sa wakas, natapos na ang drama na pinilit ng aking mga magulang na pasanin ko. Hindi ko kailanman minahal si Dayrit, at alam ko na kahit gaano ko pa pilitin ang sarili ko, hindi ko magagawang mahalin siya. Dahil sa simula pa lang, may iba nang nakabihag sa puso ko—si Yellix.
Simula noong bata pa ako, malinaw na sa akin na ang mga desisyon sa
