CHAPTER 28
Dayrit POV
Pagkalipas ng ilang buwan simula nang mawala si Heaven, hindi ko magawang balewalain ang kirot at pangungulila. Araw-araw, sinusubukan kong hanapin siya—tinanong ko ang lahat ng kakilala namin, binusisi ang bawat lugar na posibleng puntahan niya, ngunit tila ba biglang naglaho si Heaven sa mundo. Ang tanging natitirang alaala ko ay ang aming treehouse, ang lugar kung saan unang nabuo ang aming pagmamahalan at kung saan din niya ako iniwan.
Madalas akong bumalik doon. Ang bawat sulok ng treehouse ay puno ng alaala niya—ang kanyang tawa, ang kanyang mga yakap, ang kanyang mga halik. Ngunit ngayon, tanging katahimikan ang bumalot dito. Nakaupo ako sa sahig, hawak ang lumang unan niya na naiwan. "Heaven, nasaan ka na?" tanong ko sa kawalan, ang boses ko'y nagpipigil ng
