“Saçmalamayı kes.”
Benim aksime babam ne kadar sakin görünüyor, öyle değil mi? Ben acımdan nefes alamazken o, saçmaladığımı düşünerek nasıl da rahat konuşabiliyor.
Aslında onu anlıyorum. Onu görüyorum…
Babam bir tür güç zehirlenmesi yaşıyor ve bu zehirlenme, mesleki deformasyonla birleşerek onu böylesine insanlık dışı bir forma sürüklüyor.
Bakıyor ama görmüyor, duyuyor ama anlamıyor, dinliyor ama hissetmiyor…
Bana kalırsa Timur Zeybekoğlu sadece yaşadığını sanıyor. Oysa ruhu çoktan geberip gitmiş, farkına bile varamıyor.
Nasılda acınası…
İsyanıma karşılık aldığım yanıt öyle canımı yaktı ki, bir müddet tıpkı onun istediği gibi susmak zorunda kaldım. Bir yanım pes etmek istedi, yanaklarımı ıslatan gözyaşlarımdan bile utandım ama sonra…
“Biliyor musun?” dedim, burnumu ve yanaklarımı e
