Ang Huling Reyna

Sa bawat yapak ko sa marbled na hallway ng Dizon Academy, ramdam ko ang bigat ng pangalan ko sa likod ng bawat tingin, bawat bulong, bawat ngiti na hindi totoo. Ang mga pintuan ng eskwelahang ito ay may gintong palamuti, pero ang mga lihim na itinatago sa likod nito ay mas madilim pa sa gabi ng Hatinggabi Ball. "Ari!" sigaw ni Lexine habang hinahabol ako papasok sa classroom. "Bakit ang aga mo ngayon? Wala ka na namang tulog, ano?" Ngumiti ako. Hindi dahil masaya ako, kundi dahil inaasahan nilang ngumiti ako. Isa 'yan sa mga patakaran kapag ikaw ang Dizon heiress. Bawal ang marupok. Bawal ang mahina. Lahat ng kilos mo, may nakamasid. "Aga ng ensayo sa auditorium," palusot ko. "You know how Ma is." Lexine rolled her eyes. "Si Tita Cassandra na naman. Parang hindi ka na estudyante, Ariyah. Para kang beauty queen na under training buong buhay." Hindi ko sinagot. Kasi totoo naman. Sa pamilya naming may lahi ng mga senador, beauty queens, at diplomat, ang p********e ay isang tungkulin. At ako ang pangunahing imahen ng Dizon legacy. Hindi puwedeng pumalpak. Pag-upo ko sa likod na row ng classroom, huminga ako nang malalim. Mula dito, tanaw ko ang buong klase — mga anak ng pulitiko, showbiz royalties, business heirs. Halos lahat ng kaklase ko, may kanya-kanyang skeletons in their designer closets. Pero sa lahat ng nandito, iisa lang ang gusto kong iwasan. Zavier Callisto. Pumasok siya kasunod ng tatlong ibang varsity boys, pero siya lang ang hindi ko kayang tingnan nang diretso. Dahil kung ang mga mata ay bintana ng kaluluwa, 'yung sa kanya ay parang baradong salamin — nakakatakot, hindi mo alam kung anong nasa loob. "Dizon," bati niya habang dumaan sa tabi ko. Sandaling nagtagpo ang mga mata namin. "Callisto," matipid kong tugon, bago ko binalik ang tingin sa libro sa harapan ko kahit hindi ko naman binabasa. Si Zavier ang poster boy ng elite — panganay ng kilalang politiko, varsity captain, at may ngiti na kayang lokohin kahit ang guro. Pero may mga gabi na napapanaginipan ko pa rin ang gabing nahuli ko siyang may hawak na duguang pitaka sa parking lot. Hindi ko alam kung sino ang biktima. Hindi ko rin alam kung totoo ang nakita ko. Ang alam ko lang, mula no'ng gabing 'yon, hindi na siya naging pareho sa paningin ko. May kumalabit sa balikat ko. Si Lexine. "Invitation para sa Hatinggabi Ball. Nasa table mo." Ang Hatinggabi Ball — ang pinakamalaking event ng taon para sa Dizon Academy seniors. Isa itong tradisyon, pero sa likod ng elegance nito, may mga kasunduang hindi nakasulat. Mga kasunduan ng yaman, kapangyarihan, at... pagkukunwari. "Pupunta ka ba?" tanong ni Lexine. "Wala akong choice." Walang sinuman sa angkan namin ang lumiban sa Ball. Hindi puwedeng hindi magpakitang-gilas. Lalo na ngayong isa akong nominee para sa Student Crown, isang honorary title na ibinibigay sa "pinaka-modelong mag-aaral." Modelo. Maskara. Mukhang magkatulad. "Narinig mo na ba ang tsismis?" bulong ni Lexine habang nakayuko sa desk. "Sabi nila, may missing na estudyante. Isa sa mga lower batch." Napatingin ako sa kanya. "Wala akong alam diyan." Pero sa totoo lang, may narinig na rin ako. Isang freshman daw ang huling nakita sa library bago ito tuluyang nawala. At ang huling nakausap? Si Zavier Callisto. Napatingin ako sa pintuan. Naroon si Zavier, nakasandal habang naka-earphones, tahimik pero alerto. Ang aura niya ay parang agila — hindi mo alam kung kailan lilipad, pero alam mong kaya niyang pumatay. Pagkatapos ng klase, dumiretso ako sa auditorium para sa rehearsal ng opening speech ng Ball. "Miss Dizon," bati ng director. "Ikaw na ang magbibigay ng welcome address." Napakagat ako sa labi. "Hindi ba dapat si Cleo? Siya ang president." "She's been... replaced." Replaced. Parang ang dali lang palitan ng tao sa mundong 'to. Parang numbers lang sa roster. Sa rehearsal, naka-focus ako. Hindi dahil gusto ko, kundi dahil kailangan. Hindi lang ito tungkol sa speech. Ito ay pagpapakita ng control, ng Dizon poise. Pero habang nagsasalita ako sa harap ng spotlight, naramdaman ko ang malamig na titig ni Zavier mula sa dulo ng hall. Pagkatapos ng ensayo, naabutan ko siyang naghihintay sa hallway. "Hindi ka ba napapagod, Ariyah?" tanong niya. "Sa ano?" "Sa pagpe-perform." Hindi ako sumagot. Hindi ko kayang sabihing oo, dahil hindi niya dapat malaman. Lumapit siya, masyadong malapit. "Careful ka sa Ball. Hindi lahat ng kumikinang, ginto." Bago pa ako makasagot, naglakad na siya palayo. Naiwan akong hawak ang script ko, pero ang utak ko ay naglalaro ng hinala. Kinagabihan, habang nasa silid ako, isang anonymous message ang natanggap ko sa tablet: "Sa likod ng korona, may dugo. Mag-ingat ka, Ariyah." Napapitlag ako. Hindi ko alam kung totoo o pananakot lang. Pero sa dami ng mga sikreto sa likod ng perpektong imahe ng paaralang ito, alam kong may katotohanan sa banta. At sa unang pagkakataon, natakot ako. Dahil ang susunod na pangalan sa listahan ng mga nawawala... maaaring ako na. Tahimik ang gabi, pero hindi matahimik ang loob ko. Nakaupo ako sa loob ng lumang silid-aklatan ng St. Thérèse Academy—ang eskwelahang kilala sa mga anak ng pulitiko, negosyante, at mayayamang pamilya. Ilang kandila na lang ang nagsisilbing ilaw sa paligid, at bawat pag-ihip ng hangin ay tila nagdadala ng kuwentong pilit nilang itinatago. Hindi ako dapat nandito. Pero hindi rin ako puwedeng umiwas sa totoo. Ang totoo, simula nang mamatay si Lira—ang kaibigan kong mas masayahin pa sa umagang may kape—nag-iba ang lahat. Ang mga bulungan sa hallway. Ang mga papel na iniwang may dugo. Ang sulat sa locker ko kagabi na walang pangalan, walang mensahe... kundi ang listahan. At ang pangalan ko ay sunod sa pangalan ni Lira. ARIYAH DIZON Gumulong ang malamig kong pawis sa batok ko. Hinaplos ko ang papel sa pagitan ng daliri ko, pilit hinahanap ang sagot sa mga letrang walang damdamin. Pero sa bawat tingin ko, lalo lang akong kinakain ng takot. May isang lihim ang paaralang ito. Hindi ito tungkol sa mga grade o honor roll. Mas malalim. Mas madilim. Nagtago ako sa lilim ng mga bookshelf, at sa bawat hakbang ng sapatos ko sa lumang kahoy na sahig, ramdam ko ang bigat ng misteryong gusto kong kalkalin. "Ariyah?" Muntik na akong mapasigaw. Bumaling ako agad. Si Cael. Naka-blazer pa rin siya kahit lampas alas-diyes na ng gabi. Ang lalaking may ngiti pero may matang hindi marunong tumawa. Isa sa mga pinakamatalino at pinakakaunting nagsasalita sa buong senior year. At heto siya—bigla na lang lumilitaw sa pinakatagong parte ng eskwelahan? "Anong ginagawa mo rito?" tanong niya, mababa ang boses pero may tensyon. "Bakit ikaw nandito?" balik ko, mas maanghang kaysa sa balak ko. Tiningnan niya lang ako, saka dahan-dahang nilapitan. "Alam mo na ba kung anong ibig sabihin ng listahang 'yan?" Hinawakan niya ang papel. "'Wag kang magpapakita ng kahinaan, Ariyah. Dito sa St. Thérèse, hindi uso ang awa. Lalo na kung nakapasok ka na sa... laro." "Anong laro?" Ngumiti siya—pero hindi 'yung tipong masaya. Kundi 'yung tipong... alam niyang wala kang takas. "Secret society. Sila ang nagpapatakbo ng halos lahat dito. Grades. Scholarship. Even disappearances." "So sinasabi mong... sila ang may kinalaman sa pagkawala ni Lira?" Tumango siya. "At ikaw? Kasama ka ba sa kanila?" Hindi siya sumagot. Pero ang katahimikan niya, mas malakas pa sa kahit anong oo. Bigla kong naramdaman ang pamamanhid ng kalamnan ko. Naisip ko ang nanay kong naghahanapbuhay sa Maynila, ang kapatid kong kailangang tapusin ang gamutan. Lahat ng dahilan kung bakit ako napilitang pumasok sa paaralang ito na puno ng masalimuot na kasinungalingan. "Ariyah," mahinang bulong ni Cael, "kung gusto mong mabuhay, huwag kang gagalaw nang hindi ko alam." Tumalikod siya. Napatigil ako. "Bakit mo 'to ginagawa?" Hindi siya lumingon. Pero narinig ko ang sagot niya. "Dahil ako ang nagbigay ng pangalan mo sa listahan." Nalaglag ang papel sa kamay ko. Ang tunog ng pagkadurog ng puso ko, halos marinig ko rin.