Chapter 55
Aira
Tahimik kaming nakaupo ni Shiena sa bench, magkaharap ang dagat na kumikislap sa ilalim ng matinding sikat ng araw. Mataas pa ang araw sa langit, maliwanag, halos walang ulap—parang walang bahid ng bigat ang mundo sa mga oras na iyon. Ngunit sa kabila ng liwanag, mabigat pa rin ang dibdib ko, taliwas sa sinasabi ng oras ng araw.
Pinagmasdan ko ang alon na dahan-dahang humahalik sa buhangin—paurong-sulong, paulit-ulit. Para bang ako. Lumalaban, napapagod, bumabalik, pero hindi tuluyang sumusuko. Kahit tanghaling-tapat, ramdam kong pagod na pagod na ang loob ko.
“Alam mo,” biglang sabi ni Shiena, nakatingin pa rin sa malayo, “minsan hindi natin agad naiintindihan kung bakit tayo dinadaan sa ganitong klase ng sakit.”
Hindi ako sumagot agad. Nakinig lang ako. Sa tono ng bo
