Chapter 31
Aira
Lumipas ang mga araw na parang mas tahimik, mas malinaw parang may dahan-dahang umuukit ng bagong ritmo ang buhay ko.
Kung dati, bawat kilos ni Rick ay parang takot ako—takot na baka isang araw magising ako at sabihin niyang nagkamali siya, pero ngayon hindi ko na iyon nararamdaman pa. Hindi niya ako minamadali. Hindi niya ako pinipilit. Hindi niya ako ginagawang lihim na parang kahiya-hiya. Sa halip, ipinapakita niya sa maliliit na bagay kung gaano niya ako pinahahalagahan.
Sa opisina, pareho pa rin kami. Boss at empleyado. Propesyonal sa mata ng mga kasama ko. Pero kapag kaming dalawa lang sa loob ng kanyang opisina, parang kami lang dalawa ang tao sa mundo.
May mga pagkakataong magtatama ang mga mata namin sa meeting room, saglit lang, sapat para magkaintindihan. Mi
