CHAPTER 69
Rick
Hindi ko na alam kung ilang oras na ang lumipas.
Sa unang tingin, parang pare-pareho lang ang itsura ng mga ilaw sa hallway ng ospita, maputi, malamig, walang emosyon. Pero habang tumatagal, pakiramdam ko’y isa-isa nilang tinutusok ang utak ko. Bawat segundo, bawat minutong walang lumalabas mula sa emergency room, mas lalo akong binabagabag.
Nakatayo ako. Naupo. Tumayo ulit. Naglakad palayo. Bumalik. Para akong hayop na nakakulong, paikot-ikot, hindi mapakali.
Gusto ko nang pasukin ang ER.
Gusto kong itulak ang pintuan, sigawan ang mga doktor, yakapin si Aira kahit bawal. Gusto kong hawakan ang kamay niya at sabihing nandito lang ako. Na hindi na ako aalis. Na hindi na siya mag-iisa.
Pero hindi ko magawa. Sa tuwing lalapit ako sa pintuan, para akong binubuhusan ng ma
