HALIK SA DILIM ( Completed )

Chapter Nine - Accomplice

DUMATING si Clara na may dalang mga plastic bag at masayang mukha, hindi alam na ang asawa niya ay tila galing sa isang giyera sa itaas. "Lunch is ready! Nagluto ako ng paborito mong adobo, Elena," sigaw ni Clara mula sa dining room.

Nang maupo na sila, muling bumalik ang katahimikan na punong-puno ng tensyon. Julian sat stiffly, his back rigid.

Elena, on the other hand, looked bored—pero sa ilalim ng lamesa, ang kanyang agresibong laro ay nagsimula na naman.

"Julian, can you pass the juice?" tanong ni Clara.

Nang abutin ni Julian ang pitsel, sinadya ni Elena na sipain nang malakas ang paa ni Julian, dahilan para may matapon na konting juice sa lamesa.

"Sorry," matabang na sabi ni Elena pero ang kanyang mga mata ay nanunuot kay Julian. "Masyado kasing malapit ang paa nito sa akin. Nakakasikip."

"Elena, be nice," saway ni Clara, pero may halong lungkot. "Love, pasensya ka na sa kanya, ha? Trying times lang talaga."

Dito na mas naging mapangahas si Elena. Habang kumakain si Clara at nagkukuwento tungkol sa grocery, dahan-dahang itinaas ni Elena ang kanyang paa at ipinatong ito sa hita ni Julian—hindi lang sa binti, kundi dahan-dahang gumagapang pataas, malapit sa kanyang zipper.

Napabitaw ng kutsara si Julian, ang tunog ay bumasag sa kuwento ni Clara.

"Is something wrong, Julian?" tanong ni Clara, nakatingin sa namumutlang asawa.

"The... the food is just a bit hot," utal ni Julian.

Ramdam na ramdam niya ang bawat galaw ng paa ni Elena. Pinilit niyang hawakan ang paa nito sa ilalim para patigilin, pero hinawakan din ni Elena ang kamay niya gamit ang paa nito, nilalaro ang kanyang mga daliri.

"Mom, can I ask you something?" biglang tanong ni Elena habang seryosong nakatingin kay Julian.

"Do you think people can really change? Like, can a 'good man' suddenly become... bad?"

Napatigil si Clara sa pagsubo. "Of course, dear. Pero ang taong mabuti, mananatiling mabuti kung mahal niya ang pamilya niya. Like Julian. He’s the most loyal man I know."

Isang nakakakilabot na ngiti ang sumilip sa labi ni Elena. Mas lalo niyang idiniin ang kanyang paa sa hita ni Julian.

"Loyal. That’s a strong word, Mom. What if I tell you na may mga sikreto si Julian na hindi mo alam?"

Muntik nang himatayin si Julian sa takot. Tumingin siya kay Elena, nagmamakaawa ang kanyang mga mata na tumigil na ito. "Elena, stop it," bulong niya.

"Secrets?" tanong ni Clara, ang kanyang suspetsa ay muling nabubuhay. "Anong sikreto, Elena?"

Tumingin si Elena kay Clara, tapos ay dahan-dahang ibinaling ang tingin kay Julian, na parang isang pusa na nilalaro ang biktima bago ito tuluyang kainin.

Natawa nang mahina si Elena, isang tunog na walang bahid ng saya kundi puno ng pangungutya. "Secrets? Like... yung pagiging sobrang kuripot niya sa allowance ko noon?"

Huminga nang malalim si Clara at napatawa na rin, bagaman halatang pilit. "Akala ko naman kung ano na, Elena. You really like to keep us on our toes, don't you?"

"I just like to see Julian react, Mom. Masyado siyang seryoso," sabi ni Elena habang dahan-dahang tinatanggal ang kanyang paa sa hita ni Julian, pero bago niya ito tuluyang ibaba, mabilis niyang kinurot ang binti ng lalaki bilang huling paalala.

Julian couldn't breathe. Ang pawis sa kanyang batok ay kasing lamig ng yelo. Alam niyang hindi iyon biro—isa iyong babala.

Isang demonstrasyon na sa loob ng isang segundo, kaya ni Elena na wasakin ang buhay na labinlimang taon niyang binuo.

"I... I'll just head to the study. Marami pa akong tatapusin," paalam ni Julian, hindi na tinapos ang kanyang pagkain. Halos tumakbo siya palayo sa dining table.

Pagpasok niya sa study room, ni-lock niya ang pinto at sumandal doon. Ang kanyang puso ay parang sasabog sa dibdib. Ngunit hindi pa lumilipas ang limang minuto, may kumatok nang mahina.

"Julian? It's me," bulong ni Elena mula sa kabilang panig ng pinto. "I know you're in there. Open the door, or I'll tell Mom what we really did in the kitchen yesterday."

Nanginginig ang kamay ni Julian habang pinihit ang susi. Nang bumukas ang pinto, pumasok si Elena at agad siyang itulak sa kanyang swivel chair.

Umupo ang dalaga sa lamesa sa harap niya, pinaglalaruan ang isang ballpen.

"Takot na takot ka, Julian. I could feel your heart racing even through your pants," pabulong na sabi ni Elena. "Do you like it? Yung ganitong pakiramdam na anytime, pwede kitang ilaglag?"

"Bakit mo ginagawa 'to, Elena? Ano bang gusto mo?" tanong ni Julian, ang boses ay puno ng pagod.

"Gusto ko?" Inilapit ni Elena ang kanyang mukha sa mukha ni Julian hanggang sa magdampi ang kanilang mga ilong. "Gusto ko na aminin mo sa sarili mo na hindi ka na biktima rito. You're an accomplice now. At dahil doon... kailangan mong sumunod sa lahat ng sasabihin ko."