HALIK SA DILIM ( Completed )

Chapter Eleven - Sarah?

SA loob ng madilim na sinehan, ang tanging liwanag ay nagmumula sa malaking screen, pero ang atensyon ni Julian ay wala sa pelikula.

Ang bawat paghinga ni Elena sa tabi niya at ang init ng balat nito sa kanyang palad ay tila isang kuryenteng unti-unting tumutunaw sa huling depensa ng kanyang prinsipyo.

Inalis ni Julian ang kanyang tingin sa cellphone. Ang text ni Clara ay nanatiling hindi nasasagot. Sa sandaling iyon, ang guilt na kanina ay nagpapabigat sa kanyang dibdib ay tinalo ng isang matinding pagnanasa na hindi na niya kayang itanggi.

"Elena..." bulong ni Julian, ang boses ay paos at puno ng pagsuko.

Humarap si Elena sa kanya, may mapanuksong ngiti sa mga labi. "Sabi ko sa'yo, Julian. Hindi mo ako matatanggihan."

Hindi na nag-isip si Julian. Hinila niya si Elena palapit at hinalikan ito nang matindi—isang halik na hindi na dahil sa takot o dahil sa kontrol ni Elena, kundi dahil sa sarili niyang kagustuhan.

Sa gitna ng dilim ng sinehan, malayo sa mga mata ni Clara at sa mapanghusgang mundo, tuluyan nang tinanggap ni Julian ang kanyang pagkatalo. Mahal niya ang panganib na dala ni Elena. Mahal niya ang pakiramdam na maging makasalanan kasama ito.

"I can't stop this anymore," pag-amin ni Julian sa pagitan ng kanilang mga halik.

"Don't stop then," ganti ni Elena, habang isinasandal ang ulo sa balikat ni Julian. "Akin ka na ngayon, Julian. Hindi lang dahil sa sikreto natin, kundi dahil gusto mo rin ako."

Lumabas sila ng sinehan na magkahawak ang kamay hanggang sa makarating sa parking lot.

Pero habang naglalakad sila patungo sa sasakyan ni Julian, napatigil sila nang may tumawag sa pangalan ni Julian mula sa likuran.

"Julian? Is that you?"

Lumingon si Julian at nanigas ang kanyang buong katawan. Nakatayo doon ang best friend ni Clara na si Sarah, gulat na gulat na nakatingin sa magkahawak nilang kamay ni Elena.

Nabitawan agad ni Julian ang kamay ni Elena na tila napaso, pero bago pa siya makapagsalita, mabilis na pinalitan ni Elena ang kanyang ekspresyon.

Mula sa pagiging mapangahas, bigla siyang nagmukhang bata na takot at nanginginig.

"Tita Sarah!" patakbong lumapit si Elena at niyakap ang kaibigan ng kanyang ina, habang kunwaring umiiyak. "Thank God you're here! Muntik na po akong mahablutan sa parking kanina. Buti na lang tinawagan ko si Julian at mabilis siyang nakapunta kahit galing pa siyang office sa kabilang town."

Napatigil si Sarah, ang gulat sa kanyang mukha ay napalitan ng matinding pag-aalala. "O juice ko! Elena, okay ka lang ba? Julian, buti na lang at malapit ka lang!"

Tumango si Julian, pilit na pinapakalma ang kanyang boses habang pinupunasan ang malamig na pawis sa noo. "Yes, Sarah. I was just in the area for a meeting nung tumawag siya, hysterical. Hinawakan ko lang ang kamay niya para pakalmahin siya... she's still shaking."

"Kaya pala!" bulong ni Sarah, hinahaplos ang likod ni Elena. "Grabe ang panahon ngayon, hindi na safe kahit sa mga mall. Don't worry, hindi ko muna sasabihin kay Clara para hindi siya mag-panic, lalo na't anniversary niyo pa naman. Ayaw nating masira ang gabi niya, 'di ba?"

"Salamat, Sarah. I appreciate it," sagot ni Julian, nakaramdam ng panandaliang ginhawa.

"I'll take her home now para makapag-rest siya."

Nang makaalis si Sarah, muling bumalik ang mapanuksong ngiti sa mga labi ni Elena. Sumakay sila sa kotse ni Julian, at bago pa nito ma-start ang engine, lumingon si Elena sa kanya.

"See? People believe what they want to believe, Julian," bulong ni Elena habang dahan-dahang hinahaplos ang pisngi ng lalaki. "Ngayon, may utang na loob pa sa'yo si Sarah dahil 'niligtas' mo ako. At si Mom? Mas lalo ka niyang mamahalin dahil ang galing mong stepfather."

Napahawak si Julian sa manibela, ang kanyang konsensya ay tuluyan nang nilamon ng kilabot at pagnanasa.

"Hanggang kailan tayo magtatago sa mga kasinungalingan, Elena?"

"Hangga't gusto ko," ganti ni Elena. "At ngayon na naniwala si Sarah... wala na tayong kailangang katakutan. Let's go to a hotel, Julian. Hindi pa tapos ang date natin."