HALIK SA DILIM ( Completed )

Chapter two - In the dark

HINDI na nakatiis si Julian. Pagkaakyat ni Clara sa kabilang kwarto para mag-shower, mabilis siyang naglakad sa hallway patungo sa dulo—sa kwarto ni Elena Hindi siya kumatok; pinihit niya agad ang knob at pumasok.

Naabutan niya si Elena na nakatayo sa tapat ng bintana, nakatingin sa dilim sa labas. Hindi man lang ito lumingon, na tila ba inaasahan na talaga ang pagdating niya.

"What was that, Elena?" mahinang bulyaw ni Julian, pilit na pinabababa ang boses para hindi marinig sa kabilang kwarto. "Yung sa hapag... yung ginagawa mo sa ilalim ng lamesa. Are you trying to ruin everything?"

Dahan-dahang humarap si Elena. Ang liwanag ng buwan ay tumatama sa kalahati ng mukha niya, making her look like a beautiful, dangerous ghost.

"I wasn't doing anything, Julian. Ikaw lang naman ang mukhang kakabahan na kanina."

"Don't lie to me," hakbang ni Julian palapit, ang galit ay nagsisimulang mahalo sa ibang emosyon na pilit niyang itinatanggi. "You were provoking me. In front of your mother!"

"Because you're a hypocrite!" sagot ni Elena, humakbang din siya palapit hanggang sa iilang pulgada na lang ang pagitan nila.

Julian could smell the same floral shampoo from this morning. "You act like the perfect husband, the perfect stepfather. Pero nung nagtama ang mga balat natin kanina sa kusina, hindi ka lumayo dahil sa galit. Lumayo ka dahil natatakot ka sa nararamdaman mo."

"You're just a kid, Elena," Julian said, his voice shaking.

"I’m twenty-two, Julian. Stop using that excuse to hide behind," hamon ni Elena. Inabot niya ang kamay ni Julian at ipinatong ito sa kanyang dibdib, kung saan mabilis din ang t***k ng puso niya. "Feel that? I’m not a kid. And you’re not my father."

Julian should have pulled away. He should have lectured her about respect and family. But the warmth of her skin under his palm was like a match to a gasoline-soaked soul.

Ang galit na kanina ay nagpapatakbo sa kanya ay biglang naglaho, napalitan ng isang gutom na matagal na niyang pinapatay.

"This is wrong," bulong ni Julian, pero imbes na lumayo, lalo siyang lumapit. Ang mukha niya ay tila magnet na hinihigop palapit sa mukha ni Elena.

"Then why does it feel like the only real thing in this house?" ganti ni Elena.

Sa gitna ng tensyong iyon, narinig nila ang pagbukas ng pinto sa kabilang kwarto at ang boses ni Clara na tumatawag. "Julian? Love, are you still downstairs?"

Napatigil ang mundo ni Julian. His hand was still on Elena’s chest, and their faces were inches apart.

Nanatiling estatwa si Julian, ang kanyang kamay ay tila nakadikit na sa dibdib ni Elena. Sa sobrang lapit nila, nararamdaman niya ang hininga nito sa kanyang labi.

"Julian?" muling tawag ni Clara mula sa hallway. Papalapit ang tunog ng kanyang mga hakbang. Click. Click. Click.

Ang tunog ng tsinelas nito sa hardwood floor ay parang batingaw ng hatol para kay Julian.

"Huwag kang gagalaw," halos hindi marinig na bulong ni Julian. Hinila niya si Elena sa pinakamadilim na sulok ng kwarto, sa likod ng nakabukas na pinto ng walk-in closet.

Pinihit ni Clara ang door knob ng kwarto ni Elena. Bahagyang bumukas ang pinto, at pumasok ang liwanag mula sa hallway.

"Elena? Are you asleep?" tanong ni Clara sa malambing na boses.

Sa loob ng madilim na closet, halos hindi humihinga si Julian. Ang likod ni Elena ay nakasandal sa dibdib niya.

Ramdam na ramdam niya ang bawat kurba ng katawan nito at ang init na nagmumula sa balat ng dalaga.

Sa gitna ng takot na mahuli, may masamang uri ng kuryenteng dumadaloy sa ugat ni Julian.

Imbes na matakot, mas lalong tumindi ang tensyon sa pagitan nilang dalawa dahil sa bawal na sitwasyon.

Lumingon nang bahagya si Elena sa kanya. Sa dilim, kumikinang ang mga mata nito—hindi takot ang nakita ni Julian, kundi panunukso.

Itinaas ni Elena ang kanyang kamay at dahan-dahang hinawakan ang braso ni Julian na nakayakap sa kanyang baywang, lalong isiniksik ang sarili sa lalaki.

"I think she's out," narinig nilang bulong ni Clara sa sarili bago dahan-dahang isara muli ang pinto.

Nang marinig nila ang papalayong mga hakbang ni Clara at ang pagsara ng pinto ng master bedroom, binitawan ni Julian ang isang malalim na buntong-hininga na kanina pa niya pinipigilan. Pero hindi siya lumayo. Hindi rin kumilos si Elena.

"She's gone," bulong ni Elena, ang boses ay puno ng pait at pagnanasa. Humarap siya kay Julian sa loob ng masikip na closet. "You chose to stay here. With me. In the dark."

"I had to. Baka makita niya ako," depensa ni Julian, bagama't alam niyang mahina ang dahilan niya.

"You could have run out before she got close. Pero mas gusto mong magtago rito kasama ko, 'di ba?"

Inabot ni Elena ang batok ni Julian at dahan-dahang inilapit ang mukha nito sa kanya. "Tell me I'm wrong, Julian. Tell me you don't want this."