คู่กันดี
“ไม่ไปไม่ได้เหรอ?”
ผมกำลังอ้อนโฟมไม่ให้กลับบ้านอยู่ครับสถานการณ์โควิดอยู่ในระยะผ่อนปรนผมเริ่มกลับไปทำงานส่วนมหาลัยกับสถานบันเทิงยังไม่เปิดคนที่ว่างสุดๆ เลยเบื่อ ผู้ติดเชื้อในไทยมีไม่มากบางที่ก็เปิดให้เที่ยวให้กินได้แล้วด้วย ผมรู้ว่าตอนนี้ไม่ได้มีเวลาเหมือนเก่าพอเจอกันผมเลยไม่อยากให้เขาไปไหนผมคงคิดถึงตัวเองมากไป
ผมต้องเข้าใจในมุมของโฟมด้วยว่าเขาก็ต้องเบื่อเป็นธรรมดาเพราะมีเวลาว่างมากกว่าไม่ได้ออกไปไหน พอบอกว่าจะกลับบ้านไปหาพี่จะไม่ค้างจะกลับมาอีกทีก็เย็นๆฟังแค่นี้ผมก็จะเป็นจะตาย
ทำไมเขาไม่ไปวันอื่นวันที่ผมไม่ใช่หยุดล่ะ
แกล้งผมถูกมะ?
พยายามต่อรองตั้งแต่ตื่นนอนมาจนเขาอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยก็ยังไม่มีท่าทางจะเปลี่ยนใจ
อีกเรื่องที่ผมจะบอกคือผมรู้มาว่าที่บ้านเขารับได้กับตัวตนที่เขาเป็นแต่ที่รับไม่ได้คงเป็นตัวเขาเองที่ยังไม่พร้อมแนะนำผมกับที่บ้านมากกว่าผมไม่สามารถจะอ้อนขอตาม
