Jiyanın ağzından...
Herkesin sessizleşmesiyle annem kolumdan tutup bana sarılıp hıçkırarak ağlamaya başlamıştı. Annem de artık kabullenmişti. Ben gerçekten bu evin gelini olmuştum. Berdele kurban giden gelin!
Hayatım boyunca abimin bana yaşattığı bu bedeli unutmayacaktım.
"Anne..." dedim içli içli. "Beni burada bırakmayın nolur?" dedim acıyla.
Ben burada kalmak istemiyordum. Ben onun gelini olmak istemiyordum. Ben Ararat dışında kimseye gelin olamazdım.
Annemin kulağına doğru çaresiz bir dille fısıldadım. "Ben Ararat'a ne diyeceğim anne..." Annem acımı anladığında bir kez daha benim için ağlamaya başlamıştı. Bizi ayırmaya çalışanlar vardı fakat annemle birbirimize sımsıkı sarılmış kimsenin bizi atırmasına müsade etmedik.
"Jiyan!" kısa bir süre sonra kolumda hissettiğim baskı ile ses
