Ang Diwatang Nawawalan ng Pustiso

Death of a Loved One

KABANATA 14

REYNALDO POV

Yesterday Scenes

Nagulat talaga siya sa nasabing kamatayan ng kanyang Daddy. Matagal na pala iyong itinatago sa kanya nito. Hindi man lang niya nalaman ang sakit nito sa puso. Malala na pala raw, kaya pala halos ang Mommy niya ang nakakausap niya sa video call lately. Medyo nakaramdam lang siya ng pagtatampo sa kan'yang Mommy ng dahil sa pagkamatay ng Daddy niya.

" Bakit hindi n'yo agad na sinabi sa 'kin?!" tanong niya sa Mommy niya habang kausap niya ito sa cellphone. Napuno ng lungkot ang tinig niya mula sa kan'yang katanungan. Ang katanungan niya ay nagpapahiwatig na marami pang puzzle na kailangan na buuhin at ayusin. Ang mga magulong kaisipan niya ngayon ang labis na nagpapatuloy ng kan'yang galit. Napakasakit sa kan'ya talaga na malaman sa huli. Ang totong kinamatay ng Daddy niya isa palang delikadong sakit sa puso.

"Anak... I'm very sorry to you... Your Dad has decided na isekreto ko lang daw sa 'yo ang nararamdaman niya," maluha-luhang sabi nito sa kanya. " Sorry Son!" Sa tinig palang na Mommy niya ay labis talagang nagdurusa ito sa ngayon. Ang pagkawala ng kanyang Daddy ay napakasakit rin sa Mommy niya ngayon. Pero ang Mommy niya ang may kasalanan. Kaya parang gusto man niya sisihin o sigawan 'yon sa cellphone ay ikinakalma niya lang ang kan'yang sarili. Dahil sa kahit anong galit niya ay hindi na muling mababalik pa ang nakaraan, ang buhay ng Daddy niya. Hindi siya umimik, kahit narinig niya ang boses ng Mommy niya na puspos ng panghihingi sa kan'ya ng tawad ay binalewala niya ito. Ibinaba na lang niya ang konbersasyon nilang mag-ina. Nanlumo talaga siya ng husto sa balitang iyon. Umupo siya sa kama at labis na umiiyak.

Hindi niya lubos na matanggap ang maagang pagkawala ng Daddy niya. Hindi man lang siya naabutan nito na makapagtapos ng pag-aaral mula sa koleheyo. Ang araw na ito ay badya ata ng kamalasan niya sa buhay? Pero hindi niya bibiguin ang naging pangarap niya.

" Kailangan ko pa rin na magsikap para sa Inyo Daddy!" tinig niyang labis na panghihinayang. Halos madurog ang puso niya sa ngayon. Ang sugat pa naman sa puso ay matagal na maghilom.

Paulit-ulit pa rin na tumatawag sa cellphone niya ang numero ng Mommy niya pero hindi niya ito sinasagot. Hindi pa niya kayang kausapin ulit ito. Sa labis niyang pagtatampo ay nauunahan talaga siya ng galit sa kan'yang Mommy. Ayaw pa niyang marinig ang pagpasensya nito sa kan'ya. Hindi naging madali para sa kan'ya na tànggapin ang ginawang pagtatago sa kan'ya, sa sakit ng Daddy niya. Kaya ganito na lamang ang naging reaksyon niya sa kanyang Mommy. Hindi niya kayang itago ito sa ngayon. Ang kaakibat na pagdurusa na naging dahilan kung bakit naging matigas ang puso niya.

"Minsan lang kaming nagsama ni Daddy tapos... Heto at wala na siya sa mundo! Bakit n'yo si Dad, kinuha agad! Bakit?!" sumigaw siya nang ubod lakas. Ang pagsigaw niya ay simbolo ng labis na paghihinagpis at paninisi sa poong maykapal. Hindi naman ito kasalanan ng D'yos... Dahil sa ang mga tao ay dadaan talaga sa kamatayan. Sadyang minalas lang ang tadhana ng Daddy niya. Ang kapalaran ng Maagang binawian ng buhay ay kaakibat ng tadhana sa lahat ng tao dito sa sanlibutang ito. "Parang hindi ko kayang makita si Daddy!" Nanlulumo niyang tinig habang nakayuko. " Bakit n'yo kinuha si Daddy?!" Pagpapatuloy pa rin niyang tinig.

Tumayo siya upang sagutin na ang tawag sa cellphone niya. Muntikan na nga niyang maihagis ang cellphone niya. Pero naisip niya rin na sagutin ang tawag upang pakinggan ang tinig ng magulang niyang babae. Walang reaks'yon man lang ng mukha niya itong sinagot.

"Son! Hello, pumunta ka na dito sa U.s. Dito kasi ibuburol ang Dad mo. Sila Lolo at Lola mo ay pauwi na rin. Sana'y mapatawad mo talaga ako? Sorry talaga anak?! Sorry...! Please Son," pakiusap nito sa kan'ya.

"Okay!" Pinilit niyang tugon. Kinalma niya pa rin ang kan'yang sarili.

"Thank you Son," Maluha-luhang tinig nito.

Hindi na siya umimik pa . Naisipan niya nang ibaba ang kan'yang cellphone para makapaghanda ng kan'yang dadalhin papuntang U,s. Hindi siya na nagpaalam pa sa Mommy niya, na nais niyang ibaba ang cellphone sa tainga niya. Naging bastos siya sa pagtrato sa kan'yang Mommy na hindi naman siya ganito dati.

"Son! Hello?" usal ni Ysabel, his parents, sa kabilang linya nito... Ngunit hindi na nito naabutan pa ang anak, dahil sa naunahan siya ni Reynaldo na babaan ng cellphone. Masakit man kay Ysabel, ay wala siyang magawa. Ang kan'yang nag-iisang anak ay nagagalit sa kan'ya. Nauunawaan naman niya si Reynaldo, kung bakit ang anak niya ay naging ganito sa kan'ya?

" Alam kong nagagalit siya ng labis sa 'kin!" bulong niyang halos maiyak-iyak. Napakasakit talaga sa tulad niyang magulang ang basta na lang na pinagmalakihan ng isang anak. Tahimik na si Ysabel na tinitingnan ang litrato ng kan'yang yumaong asawa habang nasa hospital at naghihintay na lang ng bagong update ng Doktor sa kan'ya. Naisipan niya munang matulog, sa available chair sa labas ng morgue. Napagod na rin kasi siya sa buong araw na pagbabantay sa asawa niya, nagpuyat siya pero wala na palang himala na mangyayari. Hindi na pala mabubuhay pa ang asawa niya. Kaya ay napakalungkot ang araw na ito para kay Ysabel, na sana 'y nabuhay pa ang asawa niyang si Rolando, sana 'y masaya pa rin sila at wala sanang tampuhan silang dalawa ng uniko-Hijo niya.

___________________________

On Airport

Mabilis si Reynaldo na nakapag-asikaso kahapon... Kaya pagsapit pa lamang ng madaling araw ay nag-shower na kaagad siya tapos sabay na nagbihis... Maaga siyang nagising talaga upang makahabol siya sa Flight... Siguradong maraming tao ang nakapila mamaya. Kaya naman ay maaga siyang nagdesisyon na mag-impake ng mga gamit niya. " Babalik pa rin naman ako dito kaso if ever na hindi ako makabalik ay siguradong matatagalan ako. Baka Doon na rin ako na magpasya na magpatuloy ng pag-aaral." Paliwanag niya at bulong sa kan'yang sarili. Marami na kasi siyang karanasan sa lugar na ito kaya para sa kan'ya ay malungkot siya na kung aalis siya. Siya rin kasi ang magpapatakbo ng negosyo nila. Pero wala siyang hilig sa Business.

Bumuntong hinninga siya. Ang Ala-ala na hindi niya basta-basta lamang na makakalimutan niya dito sa probinsya

"Babalik pa rin ako dito," bulong niya, habang naglalakad ng pasakay ng kotse na commute niya at paglipas ng isang oras ay nakarating na siya sa Airport.

Naupo na siya sa vacant seat sa eroplano at pagkaupo niya 'y parang relax lang siya na inilagay ang headphone niya sa tainga, para makinig ng musika kahit papaano. Ma-relax man lang ang kan'yang sarili sa pagdadalamhati. Labis ang panghihinayang niya sa kan'yang Daddy. " Papunta na ako sa 'yo?" saad niyang seryoso... bago nakaidlip.

Sa tingin niya 'y bukas pa ang dating niya sa U,s. Wala pang isang araw ang Flight niya. Ang pagkakaalam niya ay nasa 2 to 3 day na araw bago siya makarating sa pupuntahan niyang lugar. At sa lawak ng lugar ng Us, ay mahirap hanapin ang City or street ng address ng mansyon nila sa may bandang Canada.

DURING ON Fast 2 days.

Ligtas s'yang nakarating dito sa Canada. Naririto na rin siya sa hospital dito sa lugar na ito, buti na lang ay nag-text ang Mommy niya, upang sabihin ang address nila. Ngayon lang talaga siya makakapunta dito. Tumakbo siya sa loob. Bago siya magpunta sa loob ay iniwan niya ang kan'yang bagahe sa Guard na taga-check ng kan'yang bagahe.

"My Son!" sigaw ng Mommy niya sa labis na kasiyahan na makita siya. Nang agad siyang yayakapin nito ay umiwas siya. Itinuro na lang ng Mommy niya kung nasaan ang Daddy niya dito. N sa imbalsamohan raw ito. Nang makita niya ang Daddy niya na nakahiga sa stainless na higaan nito ay agad nakaramdam siya ng awa. Agad siyanf lumapit upang iangat ang kumot na puti na nakatalukbong sa mukha ng Dad niya. S'yempre ay sa unang bungad niya dito ay labis na dinurog ang puso niya. Ang makita ang Daddy niya na walang buhay ay halos manlumo ang puso niya. Umiyak na rin ang Mommy niya. Napayakap siya sa Mommy niya na malakas ang pag-iyak. At ganoon rin siya, na hindi porket Ang isang lalaki ay umiyak ay bakla. Umiyak siya sa harap ng bangkay ng kanyang Daddy dahil sa panghihinayang.

"Daddy! Huhuhu!"

"Daddy,! Bakit?!"

Halos na napayuko siya sa harapan ng bangkay at patuloy siyang umiiyak. Pero kahit na umiyak sila ay hanggang dito na lang ito.