ผู้หญิงอะไรร้ายน่าดู
1155 Words
เจนรู้ว่าฮิวโก้เพื่อนเธอมีแฟนแล้วและพาแฟนมานอนค้างที่ห้องประจำ แต่เธอไม่รู้จะพึ่งใครดี เจนไขกุญแจสำรองที่ฮิวโก้ให้เปิดประตูห้องและเปิดสวิทช์ไฟ เจนชะงักกับภาพที่เห็น ฮิวโก้นอนกอดกับแฟนบนเตียง แม้จะมีผ้าห่มคลุมแต่พอมองออกว่าทั้งสองคนคงเปลือยกาย
“เจนหรือ มีอะไร” ฮิวโก้ถามขึ้นก่อน
“เราจะมาขอค้าง แต่ถ้าไม่สะดวก...”
“เข้ามาเถอะ นอนเตียงนั้นนะ” ฮิวโก้ชี้เตียงฝั่งตรงข้าม “ปิดไฟกลางห้องก่อนได้ไหมแสบตา”
เจนเดินไปเปิดไฟห้องน้ำกับระเบียงและกลับมาปิดไฟกลางห้อง แสงไฟดวงเล็กจากระเบียงพอส่องเห็นในห้องเป็นเงาตะคุ่ม ฮิวโก้ขยับกอดอัญมณีซุกหน้าลงกับไหล่กลมมนแล้วหลับต่อ
ระหว่างที่เจนเข้าไปอาบน้ำ อัญมณีลุกจากเตียงมาใส่ชุดนอนจากนั้นยืนเก้กังอยู่ข้างเตียง
“ฮิวโก้ซื้อให้หรือ สวยดีนี่” เจนออกจากห้องน้ำมายืนมองอัญมณี
“อืม จ๊ะ” เป็นครั้งแรกที่เจนชมอัญมณี ทำให้เธอรู้สึกงงอยู่บ้าง
เจนไปนอนเตียงอีกฝั่งของห้องแล้วแต่อัญมณียังทำอะไรไม่ถูก เธอควรนอนเตียงเดียวกับเจนดีหรือนอนกับฮิวโก้ดี จนฮิวโก้ตบฟูกข้างตัว
“มานอนนี่มาที่รัก ขอเรานอนกอดหน่อย” ฮิวโก้พูดทั้งที่ยังหลับตา
เธอจึงกลับไปนอนข้างฮิวโก้ที่เดิมพร้อมหน้าแดงเพราะคำว่า ‘ที่รัก’ ที่ฮิวโก้ใช้เรียกเธอ
เจนหลับๆ ตื่นๆ พอเริ่มมีแสงจากดวงอาทิตย์พอมองเห็น เธอจึงลุกจากเตียงเอาเสื้อผ้าของฮิวโก้มาซัก เจนตอบแทนฮิวโก้ที่ช่วยเหลือเธอ โดยการซักผ้าและทำความสะอาดห้องเสมอ พอเห็นอัญมณีตื่นและเธอเอาเสื้อผ้าลงเครื่องซักผ้าหมดแล้ว เจนจึงเตรียมไปซื้ออาหารเช้า ที่จริงเธอตั้งใจหลบหน้าอัญมณีด้วย เพราะไม่รู้อีกฝ่ายจะคิดยังไงที่เธอมานอนค้างห้องฮิวโก้แบบนี้
แฟนของฮิวโก้มองเธอด้วยความอึ้ง ก็แน่ละสิ เธอตาบวมเป่งข้างหนึ่งเหมือนโดนใครต่อยมา ปากแตก ลำคอช้ำ
“เจนจะออกไปไหน” อัญมณีถาม
“ซื้อข้าวกิน หิว อัญจะเอาอะไรไหม” เจนพูดอ้อแอ้นิดหน่อยเพราะปากแตก
“เราไปซื้อให้ดีกว่า เจนอยู่นี่เถอะ เราจะซื้อมาเผื่อฮิวโก้ด้วย”
เสียงมือถือที่ตั้งเวลาไว้ดังปลุกฮิวโก้ตื่นขึ้นมา เขาหันมองรอบตัว เห็นแต่เจนอยู่ในห้องคนเดียว
“อัญล่ะ”
“ออกไปซื้อข้าวเช้า”
“หยิบผ้าเช็ดตัวให้เราหน่อย”
เจนหาผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่ส่งให้แล้วออกไปยืนหลบที่ระเบียง ฮิวโก้อาบน้ำแต่งตัวออกจากห้องน้ำมานั่งทำแผลให้เจน
“เราขอค้างที่นี่สองสามวันได้ไหม”
“ไม่ได้”
“เราไม่รู้จะไปไหน ผัวใหม่แม่แอบดูเราอาบน้ำเลยทะเลาะกัน มันต่อยเรา เราเลยหนีมาที่นี่”
เฮ้ออออ ฮิวโก้ถอนใจเฮือกใหญ่ “ค้างได้อีกคืนเดียวนะ คืนต่อไปหาที่นอนเอาเอง”
อัญมณีกลับมาพร้อมโจ๊กสามถุง ฮิวโก้ทำแผลให้เจนอยู่ อัญมณีเลยหาชามใส่โจ๊กมาวางบนโต๊ะญี่ปุ่น เจนค่อยๆกินทีละนิดเพราะเจ็บแผล
“หนหน้าถ้าจะมาค้างอีก โทรมาบอกก่อนด้วย” ฮิวโก้เตือน
เจนพยักหน้าเงียบๆ หยิบกุญแจห้องของฮิวโก้คืนให้
“เก็บไว้เถอะ เผื่อเราไม่อยู่จะได้เข้ามาใช้ห้องได้ แต่ตอนนี้เรามีแฟนแล้วถ้าไม่จำเป็นอย่ามาค้างพร่ำเพรื่อ”
อัญมณีหันมองเจนทีฮิวโก้ที เธอระแวงความสัมพันธ์ของแฟนหนุ่มกับเจนแต่ไม่กล้าถามซอกแซก ส่วนหนึ่งเพราะคิดว่าฮิวโก้ไม่น่ามีอะไรกับเจนเกินเพื่อน อีกส่วนเพราะแผลฟกช้ำของเจน เจนอาจมีปัญหาบางอย่างทำให้ต้องมาค้างบ้านเพื่อนบ่อยๆ
............................................
ตอนกำลังรออาจารย์เข้าสอน ฮิวโก้กระซิบคุยกับเจน
“เจนจะมาค้างห้องเราเมื่อไหร่ก็มาเถอะ อัญไม่มาแล้ว”
“หา ? เกิดอะไรขึ้น”
“อัญบอกเราคบอัญเป็นแฟน เพราะแค่อยากมีเซ็กส์ด้วย เราเลยคิดว่าช่วงนี้หยุดไว้ก่อนดีกว่า”
เจนฉุนปรี๊ด ฮิวโก้เป็นเพื่อนที่เธอรักและนับถือที่สุด ทั้งฉลาด นิสัยดี มีน้ำใจ คอยช่วยเหลือเพื่อนเสมอ ในกลุ่มเพื่อนเจนเป็นคนได้รับความช่วยเหลือมากที่สุด อัญมณีต่างหากที่อาศัยบารมีพ่อ นึกว่าเป็นลูกนักการทูตแล้วสูงส่งกว่าคนอื่นหรือไง
“บ้าแล้ว อีนี่มันโง่ปะเนี่ย ฮิวโก้รักมันจะตาย มันยังเรื่องมากอีก”
“เจนเบาหน่อย นั่นแฟนเรา ทำไมเธอนี่ปากเสียได้คงเส้นคงวาจริง”
เจนลุกมายืนท้าวสะเอวหน้าอัญมณี
“ผู้หญิงอย่างเธอไม่เหมาะกับฮิวโก้สักนิด ไม่มีค่าคู่ควรเลย เลิกกับฮิวโก้ซะแล้วจะไปหาผู้ชายที่ไหนก็ไป” เจนตะโกนดังลั่น
อัญมณีได้แต่เม้มปากแน่นกลั้นน้ำตา พลรบมองเจนด้วยความอึ้ง
“เจนหยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ” ฮิวโก้มาลากเพื่อนกลับไป “เราขอแล้วว่าอย่าพูดไม่ดีกับแฟนเรา ทำไมเจนทำตัวแบบนี้วะ”
“ก็ยัยนี่มัน” เจนชี้นิ้วไปที่อัญมณี
“ถ้ายังไม่หยุดเราโกรธเจนจริงๆ แล้วนะเว้ย”
เจนเลยกระฟัดกระเฟียดกลับไปกระแทกตัวนั่งข้างฮิวโก้
ทศพลส่งทิชชูให้อัญมณีซับน้ำตา พลรบส่งสายตาให้กำลังใจเพื่อน ส่วนกิ๊กยังนั่งทำตาปริบๆ มองอัญมณีหน้าตาเฉยเหมือนเดิม ทศพลส่ายหน้ากับกิ๊ก ยัยนี่รู้อะไรบ้างเนี่ย รู้ไหมว่าเค้ามีเรื่องกัน
พลรบเหลือบมองเจนอย่างเกลียดชัง ผู้หญิงอะไรร้ายน่าดู
............................................
ฝนตกปรอยๆ เจนยืนรอด้วยความเซ็ง มอเตอร์ไซค์ที่มารับ-ส่งประจำคงจอดหลบฝนที่ไหนสักที่ ร่มคันหนึ่งถูกยื่นมาตรงหน้า
“เอาไปสิ” พลรบยิ้มอย่างใจดี
เจนใจเต้นระทึกเมื่อเห็นรอยยิ้มของหนุ่มหล่อที่สุดในห้องระยะใกล้ เจนอยากบอกว่าเธอไม่ต้องการ เธอแค่ยืนดูฝนรอมอเตอร์ไซค์เท่านั้น แต่มือดันเผลอไปรับร่มมาซะแล้ว
พลรบวิ่งกลับไปหาอัญมณีเพื่อนสนิท ทั้งสองคนอาศัยร่มคันเดียวกันเดินไปที่รถ ใช่ เพื่อนสนิท ตอนแรกเจนนึกว่าพลรบกับอัญมณีเป็นแฟนกัน ผ่านมาสักระยะถึงรู้ว่าสองคนนั้นแค่เพื่อนตั้งแต่เรียน ม.1 แถมบ้านใกล้กันเลยสนิทกันมาก
แล้วไง... ถึงพลรบจะไม่ใช่แฟนของอัญมณี ยังกับเขาจะมองเธองั้นแหละ พลรบใจดีแบบนี้กับทุกคน เธอรู้ดี
...........................................
- Writer
