Rüzgâr, taş evlerin arasından uğuldayarak geçerken, köyün kuzey ucundaki çatısı eğri büğrü, yosun tutmuş kulübeden incecik bir duman yükseliyordu. Duman, göğü çizermiş gibi kıvrılarak yükseliyor, gri gökyüzünün ağır bulutlarına karışıyordu. Kulübenin önünde, sabırsızlıkla birbirini dürten, fısıltılarla konuşan altı çocuk diz çökmüş oturuyordu. Çamur içindeki çoraplarıyla kıpırdanıyor, nefeslerini tutarak içeriden gelecek en küçük sesi bile duymaya çalışıyorlardı.
Derken tahta kapı gıcırdayarak açıldı. Yaşlı kadın Isolde, kamburu çıkmış bedenini bastonuna yaslayarak eşiğe çıktı. Üzerindeki yün şal, yılların örsünde yıpranmış; saçları, kurumuş otlar gibi başına sarılmıştı. Ama gözleri… o gözler hâlâ parlıyordu. Gölgelerden hikâyeler çeken, zamanın tozuna bulanmış hakikatleri taşıyan gözlerd
