He Left me.

Chapter IX - The Urgent Bar

Chapter Nine

“Best, Saan ka? Kailangan ko ng makakausap.” kahit mag aalas onse nang gabi ay tinawagan ni Mitch si Daisy upang may makausap sya. Simula kasi ng Makita nya si Anton nung isang araw ay di na sya pinatahimik ng pagkikita nilang iyon.

“O ano best? Namimiss mo na naman si Papa Anton no?, Bat di mo pa kasi sinabi sa kanya na may anak kayo? O sige, puntahan kita, kita tayo. Sa oras na to mga club nalang ang bukas, kita tayo sa Urgent Bar nalang sa Makati”

.

“Thanks best, See you”

She wanted to be drunk this time, nahihirapan kasi siya matulog kakaisip sa kanyang dating katipan.

Past 11:30 na syang nakarating sa Urgent Bar, Agad siyang pumunta sa bar ng Club at nag order ng Kiwi Martini.

Biglang nag ring ang phone nya, “Best, Im really sorry, Hindi kita mapupuntahan diyan, bigla kasi akong dinatnan dito, dysmenorhhea attack.” Paalam ng kaibigan.

“It’s Okay Best, I can manage. Pagaling ka huh?.

Mariing syang nakatitig sa kanyang Martini, Pangalawa nya na iyon pero parang di sya tintamaan sa kanyang iniinom. “Ano ba naman to, bat di ko ma feel ang sipa mo, Uhm waiter, one hard whiskey please.

“You’re drinking too much, that is not the Mitchelle I’ve known”. isang baritonong boses ng lalaki ang narinig niya mula sa kanyang likuran. Hindi niya pwede maipagkamali ang boses na yon.

“Anton”. Bulong nito kahit na hindi man lang tumitingin sa lalaki.

“Kailan kapa natutong magpakalasing Mitch?” may concern sa tinig nito.

“Uhm, Actually, I’m just relaxing di ako naglalasing Anton.”

“You’re looking great; you’re more than beautiful than before.”

Halos malunod na si Mitch sa titig sa kanya ni Anton, God, she misses him so damn much.

“Are you alone tonight? Sasamahan na kitang uminom.”

Tanging tango nalang ang naisagot ni Mitchelle sa dating katipan.

Si Mitch ang nagbasag sa kanilang katahimikan,” So, Anton hindi na kita nakitang nag graduate, saan ka pumunta, I mean sorry ha, medyo parang pakialamera ako”.

“It’s Okay, Pumunta ako States para doon magtapos, pinuntahan ko din dun ang family ko.

“Hindi ko alam na nasa States ang pamilya mo.”

“Hindi natin masyado nakilala ang isa’t isa Mitchelle.”

“Siguro nga.” Isang mapait na ngiti ang binigay ni Mitchelle habang nakatitig sa Whiskey na kanilang iniinom. Hindi nga kita lubos na nakilala Anton, pero ikaw ang nagbigay ng pinakmagandang regalo sa kin, ang anak natin, sa isip nya.

SHORT UPDATE - SORRY :)