Chapter 25.2
“Oo nga naman, Norie, kami rin naman ay nalulungkot pero masaya kami dahil natupad na ni Dan ang pangarap niya,” sabi ni JC bago inakbayan si Kuya Dan.
“Talaga ba?” tanong ni Kuya na hindi makapaniwala.
“Oo, baliw!”
Nagtawanan naman kaming lahat. I love them—sobra.
Sila ang pamilya ko ngayon. Alam ko na sa susunod, hindi na kami magkakaroon ng sama-sama na ganito dahil kulang na kami pero gaya nga ng sabi ni Nanay, kung may aalis ay may darating. Sayang lang at hindi na maaabutan ni Kuya Dan ang panganganak ko.
“Alam mo ba, Dan, proud na proud ako sa ’yo. Ikaw ang may pinakamabigat na gawain. Mula sa umaga, tanghali at gabi ay ikaw ang may pinakamaraming ginagawa pero ni isa’y wala akong narinig na reklamo sa ’yo kaya naman ngayon na aalis ka na rin dito at maiiwan ulit
