Chapter 34
Maulan sa labas habang ang mga sasakyan ay nakahinto sa kahabaan ng traffic sa EDSA.
Sinilip ko ang anak ko mula sa side mirror. Tahimik lang siyang nakikinig mula sa earphone na nakasaksak sa cellphone niya at nakasilip sa salamin.
Bata pa ang anak ko para mawalay sa ’kin. Masiyado pa siyang bata para pagdaanan ang ganito pero ito na lang ang magagawa ko para malayo siya sa mga taong minamata ako.
Ayaw ko siyang madamay at kalakihan ang mga gano’ng ugali ng mga tao.
“Sigurado ka na ba sa gagawin mo, Norie?”
Marahan akong tumango.
Nandito kami ngayon sa sasakyan ni Gelo. Siya ang nag-iisang hindi busy ngayon kaya naman siya ang unang nakaalam ng mga bagay na ginawa kong desisyon.
“’Yon na lang ang kaya kong gawin para sa kanya. Masakit para sa ’kin na malayo siya pero
