Chapter 35.1
Sabay-sabay kaming kumain ng hapunan. Nalaman ko na si Papa ay naiwan sa bahay niya, hindi siya umaalis at hindi na rin nagtatrabaho.
I asked them kung bakit nila iniwan si Papa ro’n pero si Papa rin pala ang may kagustuhan na maiwan siya ro’n. Isa na rin ang kadahilanang hindi niya matanggap sa sarili niya na mali ang akusa niya kay Ate.
At ngayon, kahit sabihin na limot na ni Ate ‘yon at hindi niya sobrang dinaramdam ay may side pa rin sa kanya ng pagkatuwa. Sino ba naman ang hindi kung napatunayan niya na sa mismong nag-down sa kanya dati na kaya niya at kinaya niya.
Kwentuhan, tawanan, at harutan lang ang ginagawa namin nang maisip namin na umuwi na.
“’Wag magpasaway kay Mommy La, okay?” bilin ko sa anak ko.
Tumango-tango naman siya sa ’kin.
